Soffía Sigurðardóttir

Það er eiginlega dáldið skrítið, en ég reiðist varla Sjálfstæðisflokknum eða Framsóknarflokknum, þegar þeir tala máli sérhagsmunagæskunnar og gegn almannaheill. Ég er fyrir svo löngu farin að líta á þá flokka sem hinn pólitíska arm sérhagsmunagæslu á kostnað almannahagsmuna. Það er þeirra hlutverk að starfa svona og tala svona. En ég reiðist þegar fulltrúi þjóðar og almannaheilla leggst á sveif með þessum flokkum.

Elds er þörf

Það er langt í frá að ég telji alla þá sem hafa hamast gegn þeim samningum sem náðst hafa um hvernig ríkið skuli borga þær skuldir sem á það lögðust við fall bankanna, vera andstæðinga almannaheilla. Margt af því fólki er gott hugsjónafólk með sterka réttlætiskennd. Ég met réttlætiskennd mikils og tel hana nauðsynlega leiðsögn í öllum ákvörðunum. Hugsjónaeldur er líka nauðsynlega. Ég á mér þá hugsjón að á jörðinni verði réttlátara og friðsælla samfélag. Til þess þarf að gjörbreyta mörgu, bæði í ríkjandi hugsunarhætti og í starfsháttum. Kannski meira um það síðar. Hugsjónir eru nauðsynlegar, þær eru eldsneytið sem knýr breytingavélina.

Blekkt og svívirt

Íslenska þjóðin er bæði reið og hrædd. Hún hefur líka ásæðu til. Hún var bæði blekkt og svívirt. Hún kaus sér ítrekað fólk til að fara með stjórn ríkis og sveitarfélaga, til að gæta þar almannahagsmuna. Þeir sem kosnir voru lofuðu allir að gæta almannahagsmuna, en bentu á mismunandi leiðir til þess. Niðurstaðan liggur fyrir: Hlúð var að einkagagsmunum þeirra sem ráða yfir mikilvægustu auðlind þjóðarinnar, fiskveiðunum, kaupa hana og selja hana, hirða söluverð hennar og lifa hátt, en skilja næstu útgerð eftir í skuldum. Hlúð var að einkahagsmunum auðmanna sem eignuðust banka landsins, stofnuðu fleiri fjármálafyrirtæki hérlendis og erlendis, lifðu hátt og sólunduðu. Hlúð var að hugmyndafræði græðgi og þeim sem gagnrýndu hana borin á brýn öfund. Hlúð var að eiginhagsmunagæslu og almannahagsmunir úthrópaðir sem klafi.

Stiklað yfir fallna

Sérhagsmunagæsluflokkurinn hélt því fram að sérhagsmunagæslufyrirkomulagið væri það allra snjallasta af því að sérhagsmunafólk væri svo klárt. Sérhagsmunafólk er alltaf að finna flottar leiðir til þess að græða. Þess vegna passar það upp á að ofnýta ekki auðlindirnar, því þá hættir það að græða. Þess vegna finnur það gróðavænlegustu leiðirnar til að viðhalda gróða í samfélaginu. Staðreyndin er hins vegar sú að sérghagsmunnagæslufólk notar alla sína snilligáfu fyrir sjálft sig. Það er nógu snjallt til að vita að það sjálft lifir ekki að eilífu, að ævi þess sjálfs er skemmri en endingartími auðlinda jarðar. Það einsetur sér því að njóta allra þeirra auðlinda sem það getur, meðan það lifir. Það óttast ekki að brúin hrynji undan mannfjöldanum. Brú teppt af mannfjölda er þeim farartálmi. Hrunin brú er þeim tækifæri. Þá geta þeir stiklað yfir á líkunum í ánni og komist áfram.

Enginn er eyland

Ísland er ekki sjálfbært land, sem fullnægir öllum sínum þörfum á innanlandsmarkaði. Þess vegna stundum við milliríkjaviðskipti. Við framleiðum meira en nóg fyrir okkur sjálf á sumum sviðum, en ekki á öðrum og höfum því viðskipti við annað fólk til að jafna þessum gæðum. Gott mál. En þar með er ljóst að við erum háð milliríkjaviðskiptum.

Lánsamt fólk

Ég safna ekki fyrir húsi áður en ég fer að búa uppúr tvítugt, heldur tek fyrir því lán og borga það svo á næstu árum. Bæjarfélagið safnar ekki fyrir nýjum skóla handa börnum sem eiga kannski eftir að flytjast hingað, heldur tekur lán til að byggja skóla eftir því sem börnunum fjölgar og borgar af honum með skatttekjum af fólkinu sem flutti þessa barnafjölgun inn í bæinn (og kannski börnunum líka þegar þau verða stór). Ríkissjóður safnar ekki fyrir tvöföldun Suðurlandsvegar heldur tekur lán til að breikka hann og greiðir svo af því á eftir. Þannig gengur þetta. En af því að við erum lítið land, þá er heimilisbankinn minn í „Hvaðheitirhannnúna“banka og heimilsbanki ríkisins í útlandinu stóra. Þess vegna þurfum við erlend lán til að fjármagna stærri framkvæmdir.

Auðvald eða almannavald

Sérhagsmunaflokkurinn grætur nú veisluna góðu sem hæst stóð árið 2007 og mistókst að framlengja árið 2008. Hvernig kemst hann í veislu aftur? Nóg er til af veisluföngum, ennþá er fiskur í sjónum, fallvötn og jarðhiti, – og vinnusamt fólk. Hvernig nær hann í þessi veisluföng?

Ef ríkið, sveitarfélög, fyrirtæki og stofnanir ríkis og sveitarfélaga, geta ekki fjármagnað sig, hvað gerist þá? Ef þau fá ekki bara óhagstæð lán erlendis, heldur engin lán – hvað gerist þá? Jú, þá kemur einkafjármagnið til bjargar! Þá getur einkafjármagnið haldið einkaeignarréttinum á fiskveiðiauðlindinni og bætt við orkuauðlindinni, vatninu, jarðnæðinu, menntakerfinu, heilbrigðiskerfinu og hverju sem það vill. Það verður nefnilega ekki um annað fé að ræða en frá þeim einkaaðilum sem náðu að græða.

Takist að spilla fyrir fjármögnum almannaþjónustunnar og almannaeignarinnar á auðlindum lands og þjóðar, þá kemur einkafjármögnunin ein til skjalanna. Þetta er sú orusta um Ísland sem nú er háð.

Ég mótmæli

Íslensk þjóð er reið og hrædd. Reið af því hún var svikin, hrædd af því hún sér afkomu sinni ógnað. Skuldir heimilanna hafa vaxið mjög mikið á undanförnum mánuðum og ekki hefur verið sýnt fram á að þeirri skuldaaukningu fari að linna, hvað þá að skuldabyrðin léttist. Sveitarfélög ná ekki að fjármagna sig, nema með auknum sköttum og minni þjónustu. Nýframkvæmdir halda ekki í við eðlilega framþróun. Ofan á allt þetta eru þeir sem kollsteyptu þjóðfélaginu flúnir til útlanda með peninga í tösku, en þjóðinni ætlað að borga þær skuldir sem þeir skildu eftir sig. Það væri í raun hræðilegt ef fólk mótmælti ekki núna.

Ég segi það enn og aftur: Reiðin er nothæfur aflvaki aðgerða, en afleitur verkstjóri!

Orustan um Ísland

Hinn pólitíski armur sérhagsmunagæslunnar, hefur notfært sér reiði fólks og bent á þann möguleika að hægt sé að lýsa frati á það að borga skuldir óreiðumanna með því að neita að ábyrgjast Icesave. Ég skil vel að Sérhagsmunaflokkurinn vilji hafna ábyrgð á Icesave. Það er ekki bara af því hann ber sjálfur ábyrgð á henni, sem hann vill ekki rísa undir. Það er fyrst og fremst vegna þess að þá er hægt að spilla milliríkjasamskiptum íslenska ríkisins, endurfjármögnun og nýfjármögnun almannavaldsins og afhenda auðvaldinu eigur og verkefni almannavaldsins. Um það snýst orustan um Ísland.

….þó hendur sínar

Þá kemur forseti Íslands til skjalanna. Hann hefði alveg getað sagt: Ágæta Íslenska þjóð. Ég stend nú frammi fyrir því að ákveða hvort ég samþykki lög um breytingu á gildandi lögum um ríkisábyrgð á skuldum íslenska ríkisins vegna Icesave. 25% kjósenda hafa skorað á mig að hafna lögunum og vísa þeim til þjóðaratkvæðagreiðslu. Ítrekað hafa skoðanakannanir sýnt að um 70% landsmanna eru ósamþykk þessum greiðslum. Þessi vilji þjóðarinnar er skýr og marktæk skilaboð. Nú vil ég nota tækifærið til að biðja þjóðina afsökunar á því hvernig ég hef skálað við og látið blekkjast af þeim sem kallað hafa þessar skuldir yfir þjóðina. En ég hef séð í gegnum blekkingar þeirra nú. Ágæta íslenska þjóð. Látum ekki blekkjast enn og aftur af þeim sem með lygum og fagurgala komu okkur á kaldan klaka. Þeir sitja enn á svikráðum við okkur. Því miður gefst ykkur ekki lengur tækifæri til að hafna ríkisábyrgð á Icesave. Það tækifæri höfðuð þið áður en ég staðfesti lögin um ríkisábyrgðina í ágúst síðast liðnum. Þjóðaratkvæðagreiðsla um Icesavesamninginn er aðeins kosning um það úr hvaða vasa á ykkar stagbættu buxum þið ætlið að borga skuldina. Ég hef því ákveðið að misbjóða þjóðinni ekki frekar en orðið er, með því að senda hana í nýjan Icesaveleiðangur. Því staðfesti ég hin nýju lög frá Alþingi.

En þetta gerði forsetinn ekki. Hann boðaði blaðamannafund þar sem hann þvoði hendur sínar í nafni lýðræðis.

Mér finnst að forseti Íslands sé að koma illa fram við þjóð í sárum.

Og nú er hann að fara til Indlands.