Soffía Sigurðardóttir

Hvernig getur tilvera manneskju verið ólögleg?

Ég skil alveg að manneskja getur gert eitthvað sem er ólöglegt, að manneskja geti með því talist brotleg við lög og jafnvel verið glæpamanneskja. En hvernig getur manneskja verið ólögleg?

Íslensk saga morar öll af frásögnum um fólk sem var úthýst frá bæjum þar sem það bankaði uppá, vísað út á guð og gaddinn eins og það var kallað, fólk sem varð síðan úti. Slík meðferð á meðbræðrum þótti ill og þeim sem henni beitti þótti mátulegt að honum og niðjum hans í marga ættliði fylgdi afturganga þess úthýsta.

Íslenskir ráðamenn stunda þann ljóta sið að neita manneskjum um búsetu í landinu og lýsa þær jafnframt ólöglegar manneskjur. Hvað verður um manneskjuna þegar hún fer úr landi, láta þau sig engu varða.

Nú eru þau búin að finna ólöglegt útlenskt barn hér á landi og dómstólar hafa kveðið upp þann úrskurð sinn „að stjórnvöldum hafi borið að afturkalla dvalarleyfi“ barnsins.

Í dómsgögnum er rakið á grunni hvaða upplýsinga fyrra dvalarleyfi barnsins hafi verið veitt og hverjar af þeim upplýsingum hafi síðan reynst rangar og hverjar ófullnægjandi. Konan sem sótti um dvalarleyfi fyrir barnið er sumsé ekki móðir þess heldur föðursystir. Niðurstaðan er sú að vegna rangra upplýsinga hafi verið löglegt að afturkalla dvalarleyfið. Dómarinn vitnar líka til alþjóðasáttmála um að „virða rétt þeirra [barna] til að þekkja foreldra sína og njóta umönnunar þeirra“.

Það vekur athygli mína að dómurinn fjallar ekkert um það hvað bíði barnsins eftir brottvísun. Kemur það málinu ekkert við? Er þetta bara spruning um hvort formi laga og reglna hafi verið fylgt?

Hver mun taka við barninu? Hverjar eru aðstæður þess sem mun taka við barninu? Hverjar eru aðstæður barnsins nú? Hverjar eru óskir barnsins sem nú er 10 ára? Af hverju er hvergi minnst á þetta í dómnum? Er það af því dómurinn og þar á undan Útlendingastofnun og dómsmálaráðherra telja sig ekki vera að ráðskast með líf manneskju heldur með reglur?

Hvað svo? Verður barnið að fara úr landi strax? Getur móðirin/frænkan sótt aftur um leyfi og það fengið efnislega umfjöllun? Verður barnið að fara úr landi á meðan? Er einhver munur á sviftingu dvalarleyfis og ákvörðun um brottvísun?

Hvað er ég að skammast út í yfirvöld, er þetta ekki allt lygasögum konunnar að kenna? Af hverju lýgur fólk í svona málum? Kannski af því að það er svo óheppið að koma frá því svæði sem íslenskum stjórnvöldum hentar að kalla búsetusvæði ólöglegs fólks? Hvaðan út helvíti kemur sú hugmynd að draga fólk í dilka eftir því hvort það er upprunnið innan eða utan einhvers EES?

Það er eindregin skoðun mín að það sé meðal grundvallar mannréttinda fólks að fá að búa hvar á jörðinni sem það vill. Það á ekki að vera flóknara að flytja frá Filippseyjum til Íslands en að flytja frá Reykajvík í Árborg.

„Uss, svei og nei!“ hrópa aðskilnaðarsinnar, „ætlarðu að láta tíuþúsund svanga Bíafrabúa og milljón Kínverja leggja undir sig landið?“ Jahá! Ef milljón Kínverjar geta ræktað hrísgrjón á Sprengisandi og tíuþúsund Bíafrabúar geta brauðfætt sig á Íslandi, þá hljóta þau að hafa fundið upp nýjar atvinnugreinar sem okkur hafa yfirsést og færa okkur nýja og aukna þjóðarframleiðslu!

Það er alveg ótrúleg útlendingafóbía hér á landi. Ekkert lítið sem fólk heldur útlendinga ásælast Ísland. Lengi vel áttu Rússar að koma hingað ef ekkert væri ameríska varnarliðið. Væntanlega áttu þeir að hrekja bændur af jörðum, rýja rollurnar og senda ullina til Rússlands. Svo ætla Evrópubúar að hirða fiskveiðiauðlindina af útgerðarmönnum okkar og ætla væntanlega líka að virkja árnar og reisa álver hér fyrir lítið verð. Varhugaverðast er samt þetta ólöglega fólk frá Langtburtistan, villutrúarmenn sem ætla að hirða af okkur skúringarstörfin og menninguna í eftirrétt.

Djöfull sem ég þoli hræsnara sem ropa í jólaboðum og rausa um ólöglegar manneskjur.

„Ætlar þú að biðjast afsökunar?“ er sú spurning sem æ oftar er borin upp af fréttamönnum.

Ætlar þú að biðjast afsökunar á því sem þú gerðir, gerðir ekki, sagðir, sagðir ekki, hugsaðir, hugsaðir ekki, sagðir frá, eða þagðir yfir?

Standa fréttamenn sig í því að upplýsa almenning? Stinga þeir undir stól einhverri vitneskju sem máli skiptir? Hvað þarf hún að skipta miklu máli til að það skipti máli að hún komi fram?

Nenna þeir eða hafa þeir kunnáttu til að setja sig inn í flókin mál og að setja þau fram á upplýsandi og auðskiljanlegan hátt?

Gæta fréttamenn óhlutdrægni og jafnræðis í fréttum af mönnum og málefnum?

Á léleg fréttamennska einhvern þátt í hvernig tókst að byggja upp aðdraganda bankahrunsnis á Íslandi? Eða því hvaða upplýsingar fólk hefur um forsögu, samtímaatburði og úrræði í því máli öllu?

Veik sjálfsmynd, sjálfsréttlætingarþörf og vankunnátta í að greina hismi frá kjarna, er afleitt upplegg í fréttamennsku. Hvað voru þeir fréttamenn og enn frekar fréttastjórar eiginlega að hugsa sem sögðu fréttina af því að Ögmundur hefði verið undir áhrifum áfengis í þingstörfum?

Ætluðu þeir að gæta jafnræðis milli Ögmundar og Sigmundar Ernis? Allavega vísuðu þeir til þess síðarnefnda í „frétt“ sinni. Fyrst sagt var frá því að Sigmundur hefði delerað, þvoglumæltur og þreyttur, í ræðustól Alþingis og þrætt fyrir áfengisneyslu sína í sólarhring á eftir; þá þarf að segja líka frá því að Ögmundur hefði sagt að hann hvorki héldi ræður né gæfi viðtöl eftir að hafa neytt áfengis, þótt í litlu mæli væri, – af því að hann hafði greitt atkvæði eftir að hann drakk!

Ætluðu þeir að vera upplýsandi? Þjóðin þarf að vita hvort Alþingsimenn eru allsgáðir í vinnunni. Hvað mega þeir þá vera undir miklum áfengisáhrifum til að greiða aðkvæði, tala í ræðustól eða veita viðtöl? Sama viðmið og við stjórn ökutækis?  Einn bjór, tvö léttvínsglös, þrjá sjússa eða ekkert af þessu? Hvað má líða langur tími síðan? Er hófdrykkja fyllerí? Er ekkert til sem heitir hófdrykkja, bara lítið eða mikið fyllerí?

Ætluðu þeir að gæta hlutleysis? Svona: Við segjum bara frá, en dæmum ekki. Kalli þetta á dóma almennings er það ekki okkur að kenna. Það er ekki fréttamönnum að kenna að fólk misskilur fréttir þeirra. Slíkt hefur ekkert með val þeirra eða framsetningu á fréttaefni að gera. Það er ekki fréttastofunni að kenna að fólk haldi að eitthvað hljóti að vera fréttnæmt við það sem við segjum frá í fréttum. Það er ekki fréttamönnum að kenna að fólk haldi að þegar fréttamenn sjá þörf á sér frétt um það að maður hafi neytt áfengis þá hljóti hann að hafa verið fullur!

Þessi Ögmundarfyllerísfrétt Kastljóssins sýndi mér ráðvillta fréttamenn sem féllu á fréttamannaprófinu – og það í beinni!

Dagskráin, héraðsfréttablað sem gefið er út á Selfossi, náði aldeilis að verða fyrst með frétt á bls 14 í jólablaði sínu sem kom út í gær, fimmtudag 17. desember:

Fulltrúi D-listans í bæjarráði Árborgar lagði fram eftirfarandi tillögu á fundi ráðsins 17. desember að sparnaði til að fjármagna þær stöður starfsmanna á leikskólunum, sem hefur verið sagt upp störfum og hafa valdið því að biðlistar eru á leikskólana:

Síðan koma gæsalappir, tilagan og gerinargerð og gæsalappir lokast. Undir stendur MHH, sem er ritstjóri og helsti blaðamaður blaðsins. Nú mætti halda að blaðamaðurinn MHH hafi fundið þessa bókun í fundargerð bæjarráðs. Gallinn á þeirri söluskýringu er bara sá að blaðið var prentað og komið á netið á miðvikudegi, áður en fundurinn fór fram á fimmtudeginum 17. des.

Það er sjálfsagt að blað birti greinar frá bærjarfulltrúum, m.a. þar sem þeir kynna tillögur sem þeir hyggjast flytja í bæjarráði. En að blaðamaður birti slíkt fyrirfram sem frétt af fundi sem hefur þá ekki verið haldinn, er fráleit blaðamennska. Góður blaðamaður hefði beðið með sjálfstæða frétt þar til eftir fundinn, þótt ekki væri nema til að geta getið um sjónarmið allra aðila, sem fram komu á fundinum. Slíkt er jú blaðamennska. Hitt er blaðafulltrúamennska. Er MHH orðinn blaðafulltrúi D-listans í Árborg?

Í stuttu máli, þá er burðarásinn í tillögu D-listans að ná megi að stórum hluta upp í kostnað við að taka fleiri börn inn á leikskóla bæjarins, með því að bæjarstjórinn afsali sér biðlaunum að loknum bæjarstjórnarkosningum í vor. Svo reikna þeir út hvað þeir foreldrar myndu borga í útsvar sem kæmust á vinnumarkaðinn ef þeir bara kæmu börnunum á leikskóla. Þar sem það dugar ekki til, er stungið upp á lækkuðu starfshlutfalli millistjórnenda í vinnu hjá bænum, til að brúa bilið.

Það fer D-listanum í Árborg afskaplega vel að fjalla um laun og biðlaun bæjarstjóra. Þeir réðu eina flokkssystur sína sem bæjarstjóra í upphafi síðasta kjörtímabils, með rétti til heils árs biðlauna. Svo reyndust þeir sjálfir svo leiðinlegir í samstarfi að samstarfsflokkur þeirra (Framsóknarflokkurinn) flúði frá þeim með æluna uppí koki. Nýr meirihluti sagði bæjarstjóranum þeirra upp greiddi honum síðan biðlaun í 12 mánuði.

Úr varð að Ragnheiður Hergeirsdóttir bæjarfulltrúi Samfylkingarinnar, var ráðin bæjarstjóri, en meirihlutann skipa fulltrúar S, B og V lista. Til að taka við bæjarstjórastöðunni sagði Ragnheiður sig frá framboðslista Samfylkingarinnar til Alþingiskosninga, sem þá var verið að ganga frá.

D-listaliðið hefur sífellt pönkast á Ragnheiði fyrir það að hún sé að tvöföldum launum, bæði sem bæjarstjóri og bæjarfulltrúi. Samt voru heildarlaun hennar ívið lægri en fyrirrennara hennar, en það er launasamsetningin, að lækka bæjarstjóralaunin á móti bæjarfulltrúalaununum, sem D-listinn er sífellt af kvarta yfir. Nú hefur Ragnheiður óskað eftir leyfi frá störfum sem bæjarfulltrúi frá 1. jan til 31. mars og varamaður hennar tekið sæti í hennar stað. Áfram gegnir hún starfi bæjarstjóra, en heildarlaun hennar munu lækka sem nemur því að hún fær ekki laun sem bæjarfulltrúi á þessum tíma. Mun það fullnægja réttlæstiþörf D-listans? Eða á varamaður hennar kannski að vera launalaus í því starfi? Þarf kannski engan annan bæjarfulltrúa í hennar stað? Hefði D-listinn þá ekki getað sent einn sinna manna heim í launalaust leyfi á meðan flokkssystir þeirra var bæjarstjóri?

Svo er það þetta með launalækkun millistjórnendanna. Þetta hljómar kannski flott fyrir þá sem ekki vita betur. En það þarf ekki öflugt tóneyra til að heyra falska tóninn í konsertmeistaranum. Hann á að vita það að nú þegar þrengt hefur að fjárhag sveitarfélagsins er búið að lækka laun allra yfirmanna sem ekki eru á taxtalaunum stéttarfélaga. Laun þeirra hafa verið lækkuð án þess að vinnuskylda þeirra hafi verið lækkuð líka, þ.e. þeir skila sömu, og stundum meiri, vinnu fyrir lægri laun. Laun bæjarstjórans voru lækkuð mest. Auk þess hefur ekki verið ráðið í nokkrar stöður sem hafa losnað, heldur störfum þeirra verið skipt niður á aðra starfsmenn. Það eru kaldar kveðjur D-listans til þessa starfsfólks að láta eins og það sé einhverjar afætur á bæjarbúum.

Þar sem launakostnaður er 70% af heildarútgjöldum bæjarfélagsins hefur ekki farið hjá því að þurft hafi að spara þar til að ná fram sparnaði í rekstri bæjarins. Því hefur verið eitthvað um uppsagnir á yfirvinnu og starfshlutfalli og stundum heilu störfunum meðal annarra starfsmanna, en þar kemur alltaf til minnkað starf á móti lægri launum.

Svo sátu bæjarfulltrúar D-listans hjá við afgreiðslu á gjaldskrártillögum. „Ha? Ekki ég!“-afstaða.

Þegar lögreglan fer að rannsaka „bullundirskriftirnar“ á vef Indefence, verður Mikki mús þá yfirheyrður sem vitni?

Eða mun hann fá réttarstöðu grunaðra?

Eitt sinn skulfu menn af ótta við bláu höndina.

Bláahöndin lyfti símtólinu og viðmælandinn vissi þaðan í frá hvað til hans friðar heyrði.

Þetta kallaðist að vera sterkur leiðtogi.

Nú er kominn nýr leiðtogi. Hann lyfti símtólinu og steytti hnefann.

Viðmælandinn kallaði hann símadóna og skellti á.

Eins og venja er í voldugum fjármálaættum eru alltaf nokkrir ættarlaukar gróðursettir í garði stjórnmálakerfisins. Þannig var Geir Hallgrímsson hinn pólitíski ættarlaukur H Ben ættarinnar, Bjarni Benediktsson f.v. forsætisráðherra og síðar sonur hans Björn Bjarnason í hinum pólitíska armi Engeyjarættarinnar og nú er Bjarni Benediktson jr., formaður Sjálfstæðisflokksins, nýjasti ættarlaukur hins pólisíska arms gömlu kolkrabbaættanna.

Bjarni jr. er Benediktsson Sveinssonar og bróðir Benedikts er Einar Sveinsson. Sveinn var bróðir Bjarna Ben eldri, föður Björns Bjarnasonar f.v. ráðherra. Sveinn og synir voru í viðskiptaarmi ættarinnar. Þar var Bjarni litli líka, þar til hann hætti stjórnarformennsku í fjölskyldufyrirtækinu til að taka við formennsku í fjölskylduflokknum. Einar föðurbróðir hans tók þá við stjórnarformennskunni í fyrirtækinu.

Áður fyrr var lífið dásamlega einfalt. Fjölskyldurnar fjórtán stýrðu viðskiptaveldi Kolkrabbans og nokkrir Framsóknardurgar stýrðu viðskiptaveldi SÍS. Kolkrabbinn átti Shell og Sjóvá, en Framsóknarmenn áttu Essó og Samvinnutryggingar. En til eru fræ sem hljóta þennan dóm að falla í mold en verða aldrei blóm. Ættarveldi úrkynjast og ættlausir menn ryðjast til valda og gamlar ættir mynda krossættar- og krossviðskiptatengsl. Þannig er gamall þingmaður Framsóknarflokksins genginn til liðs við Engeyinga í viðskiptalífinu og saman eiga þeir m.a. í einhverju sem kallast núna N1, hvers eignarhaldsfélag er BNT, og á gamla Essóið. Þar var Bjarni hinn ungi, stjórnarformaður þar til hann fór að einbeita sér að pólitíkinni um síðustu áramót. Annar ættarlaukur í pólitíkinni, er sonur þessa Framsóknarmanns sem áður er getið í viðskiptaliði með Engeyingum, formaður Framsóknarflokksins. En það er önnur saga.

Þeir bræður Benedikt (pabbi Bjarna litla) og Einar Sveinssynir eiga í sterkum viðskiptasamböndum við aðra bræður, Karl og Steingrím Wernerssyni, kennda við Milestone. Þeir síðarnefndu eru undan ríkum apótekara og byrjuðu á að færa út lyfsöluveldið og síðan að færa sig inn á fleiri svið viðskiptalífsins.

Um viðskiptatengsl þessarra bræðrapara segir í fréttaskýringu DV:

Bræðurnir Karl og Steingrímur Wernerssynir og Einar og Benedikt Sveinssynir hafa átt mikil viðskipti sín á milli á undanförnum árum. Einar Sveinsson var forstjóri Sjóvár og Benedikt bróðir hans var stjórnarformaður tryggingafélagsins.
Árið 2003 keyptu bræðurnir hina svokölluðu H. Ben. fjölskyldu út úr Sjóvá en fjölskyldurnar tilheyra báðar hinni frægu Engeyjarætt. Íslandsbanki var hins vegar stærsti hluthafinn. Næsta nótt varð síðan fræg sem „Nótt hinna löngu bréfahnífa“.
Þá gerðu stærstu fjármálafyrirtæki landsins með sér samkomulag sem breytti landslaginu í íslensku viðskiptalífi. Eitt af því sem samið var um var að Íslandsbanki eignaðist ellefu prósenta hlut Burðaráss [varð til úr Eimskip] í Sjóvá. Bankinn gerði í kjölfarið yfirtökutilboð í Sjóvá. Seldu Einar og Benedikt Sveinssynir hlut sinn í Sjóvá og eignuðust í staðinn hlut í Íslandsbanka. Hætti Einar Sveinsson fljótlega sem forstjóri Sjóvár og tók Þorgils Óttar Mathiesen [bróðir Árna Matt f.v. fjármálaráðherra] við af honum.
Árið 2005 keypti félagið Þáttur, í eigu Karls, Steingríms og Ingunnar Wernersbarna, 66,6 prósenta hlut í Sjóvá af Íslandsbanka. Var Þór Sigfússon þá gerður að forstjóra Sjóvár. Einar Sveinsson og Karl Wernersson sátu í stjórn Íslandsbanka og síðar Glitnis þar til FL Group undir forystu Hannesar Smárasonar og Jóns Ásgeirs
Jóhannessonar náði yfirtökunum í Glitni. Var Einar stjórnarformaður bankans.

Víkur nú sögunni að viðskiptabralli þessa bræðralags, sem hugðust græða rosalega á byggingu lúxusíbúðaturns í „hinu kínverska Las Vegas“, eða Macau. Fyrirtæki þeirra koma, eftir mis stuttum eða kræklóttum leiðum, að fjárfestingu í þessu Makaóbraski. Þar koma til sögu eignarhaldsfélagarunur, eins og Sjóvá, Sj-fasteingir, Sj2, SJ Properties MacauOneCentralHoldCo ehf, BNT, Hrómundur, Hafsilfur, Vafningur og Földungur ehf og svo Milestone, Svartháfur, Glitnir og Askar Capital (Tryggvi Þór Herbertsson stýrði Askar Capital).

Tryggingarfélög eiga gríðarlega sjóði, tryggingarsjóði og varasjóði. Lögum samkvæmt er þeim skylt að eiga slíka sjóði og því mega eigendur þeirra ekki slæma krumlu sinni ofaní þá og moka peningunum upp í eigi vasa. En, sjóðina þarf að ávaxta! Aðgangurinn að þeim felst í því að láta þá fjárfesta í því sem eigendunum finnst heppilegt, kaupa hlutabréf í réttum fyrirtækjum og kaupa skuldabréf af réttum aðilum. Allt undir því yfirskini að um eðlilegar og arðbærar fjárfestingar sé að ræða. Makaóbraskið var ein slík snilldarfjárfesting.

Í stuttu máli reyndist þessi fjárfesting algjört flopp upp á nokkra milljarða króna. Vegna þessa og fleiri meintra arðbærra fjárfestinga, þurfti íslenska ríkið að leggja 12-16 milljarða inn í Sjóvá, til að tryggingafélagið gæti staðið við tryggingaskuldbindingar sínar. Er vonast til að fá eitthvað af því til baka með sölu Sjóvár síðar.

Að kvöldi 7. júlí s.l. gerði sérstakur saksóknari húsleit hjá Sjóvá, Milestone, Ascar Capital og á heimilum nokkurra einstaklinga, vegna fjárþurrðar Sjóvár útaf Makaóbraskinu og fleiri vafasamra fjármálagjörninga. Í framhaldinu hætti Þór Sigfússon sem forstjóri Sjóvár.

BNT og aðaleigendur þess Benedikt og Einar, í gegnum einkahlutafélög sín Hafsilfur og Hrómund, áttu stóran hluti í Vafningi. Hinn hlutann áttu dótturfélag Sjóvár og Wernerssynir. Vafningur keypti Makaófloppið af Sj-eitthvað félögum Sjóvár. Til kaupanna virðist Vafningur hafa fengið nokkurra milljarða lán frá Sjóvá og frá Svartháfi. Svartháfur er í eigu Werners gamla, föður Milstonebræðra og fékk lán hjá Glitni, sem hann áframlánaði til Vafnings.

Bjarni litli Benediktsson átti aldrei nema lítinn hlut í BNT, sem síðan átti hlut í Vafningi. En, Bjarni var stjórnarformaður BNT. Hann var líka með umboð frá föður sínum og föðubróður til að undirrita veðheimildir fyrir hönd þeirra beggja og fyrir hönd BNT til veðsetningar á Vafningi í tengslum við þessi viðskipti. Og það gerði hann.

Bjarni Benediktsson er fullorðinn maður, formaður í voldugum stjórnmálaflokki og fyrrverandi stjórnarformaður í stórfyrirtæki sem, í formannstíð hans, tók þátt í viðskiptum sem hafa kostað ríkið nokkra milljarða króna. Hann undirritaði veðheimildir í tengslum við þessi viðskipti. Hann ber því við að hann hafi aðeins orðið við ósk pabba síns og frænda með því að skrifa undir fyrir þá, af því að þeir voru vant við látnir í útlöndum þann daginn, en sjálfur hafi hann ekkert komið að neinum ákvörðunum í þessu máli.

Kallast þetta að vera myndugur stjórnmálaforingi eða pabbadrengur af síðustu sort?

„Bjarni Ármannsson endurgreiddi rúmar sex hundruð milljónir til skilanefndar Glitnis eftir að nefndin hótaði að leita réttar síns gagnvart Bjarna fyrir dómi. Hæstaréttardómur í máli Vilhjálms Bjarnasonar gegn fyrrverandi stjórn Glitnis gaf skilanefndinni vopn sem hún notaði gegn Bjarna.“ Svo hefst frétt á visir.is og með fylgir frétt Stöðvar 2 um málið. Fréttamaður bætir því við að: „Ýmsir veltu fyrir sér hvort Bjarni gerði þetta af einskærri góðmennsku en svarið við þeirri spurningu er nei.“  

Svo ég fór að rifja upp hæstaréttardóminn, alltaf betra að hafa frumheimild en túlkanir misviturra fréttamanna.

Vilhjálmur Bjarnason höfðaði mál á hendur stjórnarmönnum Glitnis, öllum með tölu, en ekki Bjarna Ármannssyni bankastjóra. Þeir töpuðu málinu í héraðsdómi og voru dæmdir, einn fyrir alla og allir fyrir einn, að greiða Vilhjálmi tæpar 2 milljónir króna í skaðbætur. Þeir áfrýjuðu málinu til hæstaréttar og unnu það þar, voru sýknaðir af kröfu Vilhjálms.

Hæstiréttur byggir sýknu sína á því að Vilhjálmur eigi ekki skaðabótarétt sem einstakur hluthafi (“Verður því ekki fallist á með stefnda að þessar ráðstafanir hafi falið í sér brot á jafnræðisreglu gagnvart honum, sem varðað geti skaðabótaskyldu áfrýjenda.“), en hins vegar geti hlutafélagið sem slíkt átt slíka skaðabótakröfu og sé það þá núverandi stjórnar hennar að sækja þá kröfu á hendur þeirri stjórn sem gjörniniginn framdi. Nánar tiltekið segir í dómi hæstaréttar: „…að þær [málsástæður Vilhjálms] eru reistar á ávirðingum í garð áfrýjenda [stjórnarmanna] vegna starfa þeirra í stjórn Glitnis banka hf., sem gætu ef réttar væru fellt á þau skaðabótaábyrgð gagnvart félaginu eða eftir atvikum refsiábyrgð, en ekki skaðabótaskyldu gagnvart einstökum hluthöfum.“

Vel má túlka þessa niðurstöðu hæstaréttar sem ábendingu til stjórnar (skilanefndar) Glitnis um að standa þann vörð um hagsmuni félagsins að höfða þetta mál á hendur gömlu stjórnarmönnunum.

Ég sé hvergi í þessum hæstaréttardómi, né í dómi héraðsdóms, að ýjað sé að sekt, skaðabótaskyldu eða endurgreiðsluskyldu Bjarna Ármannssonar.

Gat Árni Tómasson, formaður skilanefndar Glitnis, hótað Bjarna Ármannssyni með málshöfðun út af ofangreindu máli? Eða gat hann hótað gömlu stjórnarmönnunum?

Hvern, eða hverja, var Bjarni þá að skera niður úr snörunni, með því að endurgreiða yfirverðið á hlutabréfa kaupréttarsamningnum, sig eða bankastjórnarmennina?

Ég vil að hætt verði að mynda formlega meirihluta og minnihluta í sveitastjórnum. Þar eiga allir fulltrúar að koma jafnt að stjórnun sveitarfélagsins eins og þeir voru kosnir til. Þannig eiga t.d. bæjarfulltrúar af öllum listum að skipta með sér formennsku í nefndum.

Auðvitað geta samt myndast meiri- og minnihlutar um ákveðin mál, það er bara eins og gengur og gerist við lýðræði. En fyrirframgefnir meirihlutar og minnihlutar eru ekki til góðs.

Megnið af verkefnum sveitarfélaga og lang stærstur hluti ráðstöfunarfjár þeirra fer í lögbundin verkefni. Sveitarstjórnarmál snúast að mestu um velferðarmál og með tímanum enda jafnvel hægrimenn á að verja allri sinni sveitastjórnarpólitísku starfsævi í vera félagshyggjumenn.

Þessi Grindjánaleikur í sveitarstjórnum er óþolandi. Að hluti sveitarstjórnarmanna sitji eins og smákrakki í sandkassa og moki sandinum út um allt, á meðan hinir eru að berja saman fjárhagsáætlanir og annast rekstur samfélagþjónustunnar, er ekki fólki bjóðandi.

Myndun meirihluta býður upp á spillingu. Þar komast einstaka fulltrúar í aðstöðu til að ota sínu dulda hagsmunapoti fram, eigin eða vina sinna. Hvaða sveitastjórnir kannast ekki við fulltrúa einhvers vélskóflueiganda sem plottar um lóðir og verkefni í samningaviðræðum um meirihluta eftir kosningar, eða jafnvel á miðju kjörtímabili? Nú, eða einhverja aðra sérhagsmuni. Óbragð? Já! Hættum að kyngja því!

Það er einmitt í skjóli bundins meirihluta sem menn ná að komast upp með svona sérhagsmunapot. Það lýðst til að halda meirihlutanum saman. Þegar allir sveitarstjórnarmenn eru gerðir jafn ábyrgir fyrir þátttöku og ákvörðunum í stjórnun sveitarfélagsins, veita þeir hver öðrum miklu heilbrigðara aðhald. Það er hæpið að heil sveitarstjórn fari í samsæri gegn almannahagsmunum.

Eftir sem áður munu íbúar kjósa á milli manna og málefna. Þau skipta nefnilega áfram máli. Þá velur kjósandinn þá meiginstefnu sem honum líst best á og vonar að hun nái að verða leiðandi í hinni nýju sveitarstjórn. En, um leið verður öðrum sjónarmiðum sýnd tilhlýðileg virðing. Fyrst og fremst eykur þetta möguleikana á að losna við óábyrga gasprara og sérhagsmunapotara úr sveitarstjórnunum. Ofgnótt er af þeim samt.

Gamlir forskar hafa ekki ennþá fattað auglýsingarnar frá Vodafone með litla froskinn og gamla froskinn. Unga fólkið hefur fyrir lögnu fattað þær. Þau eru litli froskurinn og gamli froskurinn eru foreldrarnir og aðrar risaeðlur. Á að reyna að útskýra fyrir þeim kosti þess að skipta um símafélag? Uh…gsm?? Eða að horfa saman á mynd sem bæði hlæja að í einu? 

Það er ekki að krakkarnir séu neitt klárari en við þessi gráhærðu, æskunni er það bara eðlilegt að vilja prófa nýjungar, en okkur gömlu að vilja nota það sem virkar. Við notum gsm eins og hvern annan síma, til að hringja úr honum og svara í hann. Sms er bara fyrir börn.

Sumir nota alltaf póstforrit og vista allan sinn póst í einni tölvu og þurfa aðstoð til að færa hann á milli ef fengin er ný tölva, nú eða týna honum bara í þeirri gömlu sem þar með má ekki henda strax. Ég færði mig á gmail til að losna við þetta vesen. Svona er líka með Makkanotendur, þeir vilja það sem er notendavænt og rökrétt og ekkert vesen. 

Svo eru einhverjir litlir froskar, jú og nokkrir gamlir líka sem halda að það sé sniðugt að endurtaka eitthvað af því að litlu froskarnir sögðu það, eins og að hlæja að því að einhver gamall kerfiskall hafi ekki kunnað að sækja tölvupóstinn sinn á hvaða tölvu sem er og hvar sem er, með því að fara inn á postur.stjr.is! Litla froskavitið þeirra er nú samt ekki meira en það að þeir settu fram svo stóra samsæriskenningu um málið, að þeir þurftu að varpa henni inn á sérlega uppljóstrunarsíðu internetsins, svo hún mætti verða allri heimsbyggðinni kunn. Samsærið var að embættismaður bað um að láta senda sér tölvupóst á prívat netfang sitt, til þess að hann gæti leynt því fyrir skjalaskrásetjurum embættisins!

Í samræmi við fljótfærni lítilla froska, yfirsást þeim það sem þegar hefði átt að blasa við þeim: Pósturinn var ekki bara sendur á landstjóra AGS, heldur á nokkur cc: líka. CC stendur fyrir „carbon copy“, en þar sem notkun  kalkípappírs var að mestu afnuminn fyrir daga lítilla froska, þá hafa þeir ekki alveg áttað sig á því að þetta þýðir Afrit. Í cc: línuna voru sumsé skráð a.m.k. þrjú embættismannanetföng á embættisnetþjóna og þar með fór þetta alltsaman margfalt inn í skjalaskrá embættisins. Svörin bárust á alla sömu aðila líka og voru þar með margskráð líka. Þetta flopp í skjalaskrárfalsi hefði mátt sjá strax, án þess að þurfa að spyrja neinn hvað honum gengi til.

Svo er það túlkunin á samsæriskenningunni. Í fréttum um netpóstana á Weekileaks, var sagt að þessi aðferð með einkapóstinn væri þekkt leið til að komast hjá opinberu eftirliti og hefði Sara nokkur Palin sætt gagnrýni fyrir svona vinnubrögð. Ljótum að líkjast þar. Blaðamannafroskarnir, sem hafa tölvukunnáttu upp á „copy & paste“, birtu svo þá frétt, hver eftir öðrum, að ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu hefði beðið fulltrúa AGS að svara sér með tölvupósti á einkanetfang sitt til að komast fram hjá skjalaskráningu ráðuneytisins. Og almenningur tók við sér, fyrst allir sögðu það þá hlaut það að vera rétt.

Þingmenn urðu hvumsa þegar þeim var bent á að þessi leynipóstar væru allir í skjalsafninu sem þeir hefðu aðgang að inni á Alþingi, þennan þykka sem heitir Allt um Icesave! Þeir leggja það nú flestir ekki í vana sinn að lesa minni skjalabunka en þennan.

Sumir halda að þeir séu ekki búnir að hlaupa á sig, fyrr en þeir hafa viðurkennt að hafa hlaupið á sig. Þess vegna situr nú hópur lítilla froska, og nokkrir gamlir með sem héldu að þeir sýndust klárir við að herma eftir ltilum froskum, og kvakar í sífellu: Þetta var víst samsæri – stórt, ljótt tölvupóstssamsæri!

Í fyrrahaust tók það Alþingi 5 klukkustundir að samþykkja 300 milljarða (300.000.000.000 kr) króna fjárveitingu til að forða Seðlabanka Íslands frá gjaldþroti vegna „ástarbréfaviðskipta“ hans.  Þetta er hærri upphæð en líklegt er að falli á þjóðina vegna Icesave.

Nú þegar er búið að ræða um Icesave á Alþingi í yfir 150 klukkustundir á þessu ári, 46 klst í sumar og yfir 100 klst í haust.

Um daginn upplýsti fjármálaráðherra á Alþingi að þá var búið að halda 149 þingræður sem stóðu í 1661 mínútu, bara í annarri umræðu um Icesave. Þá var búið að veita 562 andsvör í 818 mínútur og koma 248 sinnum í pontu til að ræða fundarstjórn í 274 mínútur. Og síðan þetta var mælt hefur enn bæst í!

Grímur Atlason birtir á bloggi sínu ágæta samantekt Steingríms J. um það hve langan tíma ýms mikilvæg þingmál hafa tekið síðan í október 2008. Fróðlegt að bera slíkt saman við málþófið nú.

Hvað heldur þú að breytist við lengri umræðu á Alþingi um Icesave?

Munu koma fram einhverjar nýjar upplýsingar sem fá annan hvorn aðilann til að skipta um skoðun? Hefur þú heyrt eitthvað nýtt um þetta mál að undanförnu sem hefur breytt þinni skoðun?

Óvissuþættirnir um öll þau ef og þá, um gengisþróun og endurheimt eigna Landsbankans, á næstu 7-15 árum, eru slíkir að enginn getur fullyrt hvernig fara muni. Það er því ekki fræðilegur möguleiki að telja Sigmundi Dómsdegi eða Bjarna Bentekkiámig trú um að landið sé ekki að farast.  Samt segjast þeir þurfa lengir og ítarlegri umræðu, til að þingmenn verði nú alveg vissir um hvað þeir séu að fara að gera.

Lengri umræðu! Sumsé meira af þessu:

Bjarni: Það er hætta á að landið sé að verða gjaldþrota.
Sigmundur: Það hefur ekki verið sýnt fram á að landið sé ekki að verða gjaldþrota.
Birgitta: Það er verið að kúga þjóðina.
Sigurður Ingi: Frú forseti, ég hef ekki lokið máli mínu og bið því um að vera settur aftur á mælendaskrá.
Pétur: Ég spyr Sigurð hvað hann haldi að Samfylkingunni gangi til með því að vilja samþykkja Icesave.
Sigurður Ingi (veitir andsvar): Ég held ég viti hvað Samfylkingunni gengur til, en ég skil ekki hvað Vinstrigrænum gengur til.
Margrét: Ég er svöng.
Sigmundur: Ég vil fá álit breskra lögfræðinga á því hvort þessi Icesaveskuldbinding standist.
Illugi: Þessi skuldbinding er þjóðinni ofviða.
Þór: Þetta er algjörlega, gjörsamlega að keyra Ísland í þrot.
Árni Johnsen: Ríkisstjórnin er að láta útlendinga riðlast á íslensku þjóðinni.
Ragnheiður Elín: Þessi ríkisstjórn er að leyna upplýsingum.
Birgitta: Við í Hreyfingunni viljum hafa allar upplýsingar uppi á borðinu.
Tryggvi Þór: Hver stal exelplaninu með málþófslistanum af borðinu hennar Birgittu?