Soffía Sigurðardóttir

Í gærkvöldi þáði ég boð um að sjá leiksýninguna Brennuvargarnir í Þjóðleikhúsinu. Þakka gott boð.

Sýningin höfðaði ekki til mín. Samt fannst mér leikurinn nokkuð góður, viðfangsefnið áhugavert og eiga vel við íslenskan samtíma. Hvað var þá að?

Ég held ég sé búin að sjá þessa sýningu of oft undanfarna mánuði!

Hún er búin að vera framhaldsþáttur í sjónvarpinu í langan tíma. Í þætti fyrir rétt rúmu ári síðan sagði formaður Sjálfstæðisflokksins að það væri ekkert athugavert við að hann væri að funda með foringja brennuvarganna (nefndi hann að vísu með nafni en ekki titli), sér þætti mjög gott að spjalla við hann og notaði oft tækifærið til þess þegar brennuvargurinn væri hér á landi. Eins og í löngum sjónvarpsseríum, er leikurum skipt út annað slagið og nú er annar tekinn við þessu hlutverki. Hann segir að gestirnir sem hann, þ.e. formaðurinn (að vísu var þá þarnæsti leikari á undan honum í hlutverkinu, en samt sama hlutverkið), hafi alls ekki hleypt neinum brennuvörgum upp á háaloftið. Núna segir formaðurinn að hann hafi alls ekki vitað að það var ekki ilmvatn í tunnunum uppi á hálofti. Og varformaður Sjálfstæðisflokksins segist ekki hafa tekið þátt í að mæla kveikiþráðinn. Leikarinn sem fer með hlutverk formanns Framsóknarflokksins ruglar saman persónum og leikendum. Hann heldur að af því hann veit ekkert hvað gerist í leikritinu áður en hann tók við hlutverkinu, þá hafi formaður Framsóknarflokksins aldrei vitað neitt heldur. Nú er þessi formaður, sem núverandi leikari leikur, að vingast við brennuvargana og tekur þá með sér í boð í útlöndum. Betra að hafa þá með sér en á móti sér, þú skilur.

Þarna í Þjóðleikhúsinu, fannst mér einhvern veginn eins og ég væri að horfa á 1738 þátt af Guiding Light. Ekkert kom á óvart, langdregið og óspennandi. Þegar ég heyrði í hvíslaranum alla leið aftur á 16. bekk, hugsaði ég með mér: Jaaahá, leikurunum leiðist jafn mikið og mér og nenna ekki að muna textann sinn!

Á leiðinni heim velti ég því fyrir mér hvort myndin með Ladda væri ekki komin í sýningu í Selfossbíói.

Góðviljaðir menn, undir forystu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, brugðu sér til Noregs um daginn til að redda láni handa Íslensku þjóðinni. Að vísu var einhver Sigmundur Davíð Gunnlaugsson að halda því fram í Silfri Egils 4. október að vandi ísleska þjóðarbúsins væri skuldavandi og því út í hött að ætla að leysa hann með aukinni skuldsetningu. Látum það liggja milli hluta að sinni hversu mikið þessir alnafnar hlusta hvor á annan. Snúum okkur fyrst að frétt af þessarri Noregsför. Svo segir frá á visir.is:

Frank Pitt, stjórnarformaður Boreas Capital og Ragnar Þórrisson, einn af eigendum sjóðsins fylgdu framsóknarmönnum til Noregs í vikunni þegar þeir heimsóttu þarlenda þingmenn. „Með okkur í för voru fjórir sérfræðingar í alþjóðafjármálum sem voru okkur til ráðgjafar. Meðal annars frá þessum vogunarsjóði var fulltrúi sem hafði bent okkur á það að Ísland stæði nú frammi fyrir verulegri ógn,“ sagði Sigmundur.

Sigmundur sagði fulltrúinn viti hvernig vogunarsjóðir starfi. „Hérna eru að endurtaka sig nákvæmlega það sama og gerðist í Argentínu þar sem voru veitt veruleg lán frá Alþjóðagjaldeyrissjóðir. Vogunarsjóðir sem höfðu komið sér þar fyrir tóku þá alla út á 45 mínútum. Landið sat eftir með skuldirnar.“

Laukrétt! Það tók vogunarsjóði þrjú korter að rífa til sín allt AGS lánið til Argentínu. Hvað skyldi það taka langan tíma fyrir vogunarsjóði að hriða allt AGS lánið til Íslands? Eitt korter?

Hvað er til ráða? Jú, auðvitað að taka ekki lán frá AGS heldur frá Noregi!

Hvað er ekki til ráða? Jú, að taka upp stærri gjaldmiðil!

Því eins og góðviljaðir menn vita, og allra best góðviljaðir vogunarsjóðsmenn, þá standa litlir gjaldmiðlar frammi fyrir verulegri ógn. 

Eigum við að treysta Sigmundi Davíð? Eigum við að teysta þeim Sigmundi Davíð sem sagði í Silfri Egils: „Aðalatriðið er að maður leysir ekki skuldakreppu með því að auka enn á skuldsetninguna.“ Eða eigum við að treysta þeim Sigmundi Davíð sem leitar að milljarða láni í Noregi? Eigum við að treysta þeim Sigmundi Davíð sem sagði í Silfrinu: „Icesave getur leyst sig sjálft 23. október þegar innistæðutryggingasjóðurinn verður gjaldþrota og þetta fer fyrir dómstóla.“ Eða eigum við að treysta á fjármálaráðgjafann og þingmann Sjálfstæðisflokksins sem greip framí, meðan Sigmundur Davíð var að bögglast á að skýra þessas brilljant lausn, og skaut inní: „Þá fer þetta bara fyrir dómstóla, ha, ha, ha“? Eigum við að treysta vogunarsjóðsgæjunum í ráðgjafahópi Framsóknarforustusauðanna? Þeir voru jú ekki í sauðargærum heldur í jakkafötum. Eða eigum við að treysta þeim sem treysta þeim?

Eigum við að treysta Framsóknarflokknum? Eigum við að treysta Sjálfstæðisflokknum? Eigum við að treysta þeim sem breyttu íslenska þjóðarbúinu í vogunarsjóð? Eigum við að treysta því að þeir hafi eitthvað lært, einhvers iðrast eða ætli að gæta einhverra annarra hagsmuna en fyrrum?

Já, hverjum á að treysta? Vogun vinnur – vogun tapar!

Galið! var það fyrsta sem mér flaug í hug þegar ég las þessa frétt: Barack Obama Bandaríkjaforseti fær friðarverðlaun Nóbels í ár. Þetta var tilkynnt í Osló rétt í þessu.

Halló!!! Verðlaun fyrir orð en ekki gerðir. Á maðurinn ekki að afreka eitthvað friðsamlegt áður en hann fær friðarverðlaun? Hann er ekki búinn að vera eitt ár við völd, á eftir rúm þrjú og kannski rúm sjö. Lofa skal dag að kveldi!

Það er verið að veita friðarverðlaun til valdamesta manns valdamesta herveldis heimsins, sem stendur í stríðsrekstri á nokkrum stöðum í heiminum nú þegar og hefur ekki boðað að hætta honum.

Hvað hefur þessi Obama til friðarverðlauna unnið?!

Ííííjá!
Ehemm!

Það hefur eitthvað gerst að undanförnu… einhver friðarvon hefur kviknað… engin sannfæring, en samt von… og þessi von hefur fengið vonlítið fólk til að hækka friðarraust sína…

Krafan um ráttlátari og friðsamari heim er að eflast. Hún er m.a. að eflast af því að hún er ekki bara stefna „friðarsinna“ og „vinstrisinna“ heldur mun stærri og fjölmennari hóps fólks en hægt er að flokka niður í „við“ og „þeir“.

Obama er friðarvon þess fólks sem er sama hvort kötturinn er hvítur eða svartur, kínverskur eða bandarískur. Hann er friðarvon fólks sem hefur gefist upp á, eða aldrei trúað á, pottþéttar kennisetningar og er sama hvaðan gott kemur.

Og hvað hefur þá þessi friðarhaukur sagt eða gert?

Obama hefur lýst því yfir að eyða eigi öllum kjarnorkuvopnum í heiminum! Þetta er svakalega merkileg yfirlýsing frá forseta Bandaríkjanna. Ég held að það hve litla athygli þessi yfirlýsing hefur fengið, sé merki um að aðrir stjórnmálamenn og fréttamenn líka, ráði ekki við svona stóra hugsun. Við erum alin upp við kjarnorkuógnina. Sumir höfðu trú á „ógnarjafnvægi“ hennar. Aðrir bentu á að hótanir um beitingu kjarnorkuvopna væru marklsausar af því að afleiðingar þeirra væru alltof víðtækar og slæmar. Enginn trúði því að Bandaríkin ættu eftir að taka forystu um að eyða þessum skelfilegu vopnum. Þar til nú! Við trúum því varla enn, en erum farin að vona…

Það er svo vont fyrir sálin að hafa ekki von. Svo…
Gef mér von Óbama, gef mér von Óbama, gef mér von Óbama, gef mér von, ó, von…

Kling, kling, kling!

Stundum hringir bara einhver bjalla innra með mér. Ég er svoddan Tómasarþenkjandi að ég þrjóskast við að heyra hverjum bjallan hringir, fyrr en ég hef fengið fyrir því áþreifanlegar sannanir.

Nú hringir bjallan: Kling, ding, rrriiiiiing!

Las tilvitnun Egils í blogg Andra Geirs Arinbjarnarsonar um hrossakaup Jóns Ásgeirs sem lætur Landsbankann hafa Húsasmiðjuna en heldur Bónus og Hagkaup.

Las svo Sandkornið í DV um útrásarvíkinginn í Rússíá, Jón Helga í BYKO, sem dælir nú fé inn á auglýsingasíðurnar í Mogganum.

Las þar áður nokkrar fréttir um viðskiptin hjá Högum og færslu Húsasmiðjunnar til Landsbankans.

Varla ætlar Landsbankinn að hasla sér völl á íslenskum byggingavörumarkaði til langframa? Hvernig mun hann ráðstafa Húsasmiðjunni? 

Þegar upp verður staðið, hver mun þá haganast á þessum viðskiptum? Á eftir A kemur ….

Þetta byrjaði allt saman vel!

Fréttin á RÚV þann 3. október í fyrra hljóðaði svo:

OR fær hagstæða fjármögnun

Fjármögnun Orkuveitu Reykjavíkur hefur gengið vel, þrátt fyrir þá óvissu sem ríkir á alþjóðlegum fjármagnsmörkuðum. OR bjóðast góð kjör á alþjóðlegum lánamörkuðum og verður þess ekki vart að hátt skuldatryggingaálag komi þar við sögu. Í dag samþykkti stjórn OR lánasamning við Evrópska fjárfestingabankann að fjárhæð 170 milljónir evra, eða um 26,5 milljarða króna, með 9,8 punkta, eða 0,098%, álagi á millibankavexti í evrum. Lánið er til 20 ára.

Lánið tryggi fjármögnun verkefna Orkuveitu Reykjavíkur vel fram á árið 2010; stækkun Hellisheiðarvirkjunar og byggingu Hverahlíðarvirkjunar. Sterk staða fyrirtækisins og krafa um umhverfisvæna orkuframleiðslu á heimsvísu tryggi fyrirtækinu fjármögnun á þessum hagstæðu kjörum. Þá segir í tilkynningunni að fjármögnun Orkuveitu Reykjavíkur hafi gengið vel, þrátt fyrir þá óvissu sem ríki á alþjóðlegum fjármagnsmörkuðum.

Traust eignastaða Orkuveitu Reykjavíkur, sterk markaðsstaða og hagstæð ímynd umhverfisvænnar orkuframleiðslu eru sterkir áhrifaþættir á þau kjör sem fyrirtækinu bjóðast, segir í frétt Orkuveitunnar. Samningurinn við Evrópska fjárfestingarbankann er um lán, sem hægt er að taka í fimm áföngum á næstu 18 mánuðum, eftir þörfum og öðrum aðstæðum.

Brátt kom babb í bátinn!

Þann 27. október þá hljóðaði frétt RÚV svo:

Lánaveitingu OR frestað

Evrópski fjárfestingabankinn ætlar að fresta afgreiðslu láns til Orkuveitu Reykjavíkur, OR, sem samið var um í byrjun mánaðarins, þar til um hægist í íslensku efnahagslífi. Guðlaugur Sverrisson, stjórnarformaður OR, er bjartsýnn á að lánið fáist afgreitt á næstu vikum. Dragist lánveitingin sem einhverju nemur, þurfi OR að fresta framkvæmdum

Lánið tryggði fjármögnun verkefna Orkuveitu Reykjavíkur vel fram á árið 2010 – stækkun Hellisheiðarvirkjunar og byggingu Hverahlíðarvirkjunar.

Guðlaugur Sverrisson, stjórnarformaður Orkuveitunnar, segir að þrátt fyrir bágt efnahagsástand hér á landi hafi ekki verið horfið frá því að veita lánið. Kjör lánsins verði óbreytt. Hann vonast til að lánið fáist á allra næstu vikum. Dragist það hins vegar eitthvað lengur þurfi að endurskoða áætlanir fyrirtækisins, og hugsanlega fresta einhverjum framkvæmdum.

Neibb!

Þann 15. júlí í ár hætti Evrópski fjárfestingabankinn við þessa lánveitingu.

Um þetta var þessi litla frétt á mbl.is 18. júlí:

Hverahlíðarvirkjun frestast vegna óvissu í fjármögnun

Framkvæmdir vegna jarðgufuvirkjunar Orkuveitu Reykjavíkur við Hverahlíð á Hellisheiði munu frestast vegna óvissu um fjármögnun, að sögn Guðlaugs Gylfa Sverrissonar, stjórnarformanns Orkuveitunnar.

Evrópski fjárfestingarbankinn neitaði hinn 15. júlí sl. að ganga frá 170 milljóna evra láni til Orkuveitunnar vegna óvissuþátta í íslensku efnahagslífi, en áður hafði bankinn veitt vilyrði fyrir láninu og ganga átti frá því sama dag.

Ritstjórnargrein Morgunblaðsins þann 20. júlí ber yfirskriftina: Laskað lánstraust.

Þar er farið fínt í að benda á að aðildarumsókn að ESB og upptaka evru muni vega þugt í eflingu lánstraustsins. „Trúverðugleiki hagstjórnarinnar skiptir meginmáli gagnvart erlendum fjárfestum og lánveitendum.“

Á visir.is þann 18. júlí er haft er eftir framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins að Orkuveitan megi ekki láta máta sig; – hún verði að leita lána annarsstaðar. Og það gerði hún. Hún reyndi og hún reyndi, en allt kom fyrir ekki.

Magma sé oss næstur!

Fjárhagsstaða OR er orðin grafalvarleg. Frétt RÚV í gærkvöldi hljóðar svo:

OR reynir að semja um frest

Orkuveita Reykjavíkur reynir nú að semja um frest til að afhenda þrjár rafmagnstúrbínum sem fara áttu í Hverahlíðarvirkjun en henni er ætlað að sjá álverinu í Helguvík fyrir rafmagni.

Orkuveitan hefur pantað þrjár rafmagnstúrbínur, sem kosta samtals 15 milljarða króna, til að nota í virkjunina. Afhendingu þeirra hefur einu sinni verið frestað og kostaði sá frestur einn milljarð.
Hjörleifur Kvaran forstjóri Orkuveitu Reykjavíkur segir að fyrirtækið þurfi í næsta mánuði að svara hvort taka eigi túrbínurnar eða ekki. Forstjóri Orkuveitunnar segir aukinn frest setja strik í reikninginn við orkuöflun til álversins í Helguvík.

Þá segir hann að sendinefnd á vegum Orkuveitunnar eigi nú í viðræðum við framleiðendur um hvort hægt sé að semja um frekari frest, eða hvort hætta þurfi við að kaupa túrbínurnar. Lán sem Orkuveitan hefur beðið eftir frá Evrópska fjárfestingarbankanum á að fjármagna helminginn af Hverahlíðarvirkjun. Hjörleifur á von á svari frá bankanum fljótlega um hvort lánið fæst. Fjármögnun hins helmings virkjunarinnar liggur hins vegar ekki enn fyrir og stjórn fyrirtækisins ákveður ekki að fara í virkjunina fyrr en það liggur fyrir.

Lán fyrir helmingnum af Hverahlíðarvirkjun? Það hlýtur þá að vera ný lánsumsókn og töluvert lægri en sú sem fór forgörðum í október í fyrra.

Upplýsandi stjórnsýsla!

Það er annars svoldið skrítið að á vef OR er bara frétt frá 3.10.2008 „OR semur um fjármögnun á hagstæum kjörum“, en síðan engin frétt um bakslagið nokkrum dögum síðar og heldur engin frétt um endanlegu synjunina frá 15. júlí í ár. Og það sem meira er, ég sé ekkert um þessa synjun í fundargerðum stjórnar OR í sumar er leið. Tókst ekki að finna á netinu Endurskoðaða fjárhagsáætlun OR 2009, sem lögð var fram á stjórnarfundinum 3. júlí undir lið 3. Svo hef ég heldur ekkert fundið um þetta í fundargerðum borgarráðs og borgarstjórnar. Kannski ekki leitað nógu vel!

En hver skyldi annars vera skyldleikinn með ekkifréttinni á vef OR um synjun Evrópska fjárfestingabankans á láninu þann 15. júlí s.l. og fréttinni sem þar er 17. ágúst: OR gengur til viðræðna við Magma Energy.

Í framhaldinu má spyrja: Hvenær mun Magma Energy borga útborgunina fyrir bréfin í HS-orku? Og, þarf OR að selja með hraði skuldabréfið fyrir eftirstöðvunum? Eitt er víst að sú greiðsla mun fara samdægurs til Japans án millilendingar á Íslandi.

Það verður engu á virkjana- og stóriðjutrúflokkinn logið um fyrirhyggju!

Ragnheiður Elín Árnadóttir þingmaður Sjálfstæðisflokksins í Suðurkjördæmi, vitnað í vinkonu sína á Suðurnesjum, í ræðu sinni eftir stefnuræðu forsætisráðherra á Alþingi í gær.

Vinkonan sagði, samkvæmt Ragnheiði: „Ég vil að stjórnmálamenn láti okkur Suðurnesjamenn í friði með atvinnumál okkar og hætti að flækjast fyrir okkur!“ Ragnheiður beindi þessarri frómu ósk til þingmanna stjórnarflokkanna, Vinstrigrænna og Samfylkingar, sem skilja mátti að hefðu lagt stein í götu atvinnulífs á Suðurnesjum, einkum með því að agnúast út í háspennulínur og hrella væntanlega atvinnuuppbyggjendur með umhverfismati.

Jamm, látum Suðurnesjamenn í friði með atvinnumál sín og hættum að spilla fyrir þeim!

Hvar var það nú annars sem Suðurnesjamenn ætla að fá orkuna í stóriðjuverið sitt? Fyrst þarf fyrirhugað álver í Helguvík 435MW til að framleiða 250 þúsund tonn og svo á að stækka það upp í 360 þúsund tonn og þá þarf það 630MW. Bara minni útgáfan mun soga til sín meiri raforku en virkjanleg er á Suðurnesjum, þótt ekkert af henni fari til annarra notenda heima í héraði. Stækkunin mun soga til sín alla raforku sem virkjanleg er til viðbótar allt austur í Þjórsá. Hversu langt nær þessi griðastaður vinkonu Ragnheiðar Elínar? Fyrst hún vill fá að vera í friði með sín atvinnumál, þá hlýtur hún að ætla að vera sjálfbær með þau heima í héraði.

Svo eru það steinarnir sem þetta andskotans Samfylkingar og Vinstrigræna lið hefur grýtt á atvinnuveg Suðurnesjamanna. Fyrst grýttu helvítin álverið á Keilisnesi. Að vísu datt það uppfyrir áður en þessir flokkar voru stofnaðir, en þeir grýttu það samt.

Næst grýttu þeir Stálpípuverksmiðjuna; þú manst þessa sem fráfarandi bæjarstóri Reykjanesbæjar undirritaði kosningavorið 2002 og fleytti Sjálfstæðisflokknum í hreinan meirihluta. Þetta var alveg að koma, sko, búið að semja um lóð og fjármögnunin á lokastigi, allt til ársins 2005, þegar bandaríska kompaníð lét sig alveg hverfa. Samt seldu Sjálfstæðismenn þessa von aftur vorið 2006!

Að nú ógleymdum þeim ósköpum að bandaríski herinn ákvað að láta Suðurnesjamenn alveg í friði frá haustinu 2006!

Í dag eru sextánhundruð stjötíu og fimm manns atvinnulausir á Suðurnesjum, margendurtók Ragnehiður Elín, 1.675! Allt þetta fólk ætlar ríkisstjórnin að svipta voninni! Eigum við að kíkja á vonina eins og hún er boðuð á vef Samtaka atvinnulífsins á því góða ári 2007? Þá höfðu menn nokkrar áhyggjur af þensluáhrifunum. En framkvæmdirnar áttu að skaffa 300 ársverk að meðaltali á ári á næstu 6-8 ára uppbyggingartíma og síðan 400 störf í fabrikkunni þegar hún kæmist í rekstur.

Æ,æ! Hvar á þá að finna störf fyrir restina af hinum atvinnulausu Suðurnesjamönnum? Allavega ekki við orkuferk störf, því álverið góða kláraði orkuna alla. Bull! Jarðhitinn er óþrjótandi! Eða hvað…? Við erum ekki að virkja kolin í Helvíti heldur vatn sem streymir um hitasvæðin. Ekki er hægt að virkja meira vatn en streymir þar um og það vatn er ekki óþrjótandi þótt hitinn í Helvíti sé það. Þar í liggur orkugeta gufuaflsvirkjunar.

Ekki þarf að hafa áhyggjur af því hvað þetta kostar, því það er erlent fjármagn, sagði einn stóriðjutrúboðinn í sjónvarpinu um daginn. Engar áhyggjur, útlendingar munu eiga allt í senn álverið HS-orku og Búðarhálsvirkjun!

Ragnheiður Elín er trú þeirri stefnu stjórnarandstöðuflokkanna að betra sé að veifa röngu tré en öngvu, nú eða röri!

Hér var að berast frétt: Erlendur Hjaltason hefur sagt af sér formennsku í Viðskiptaráði Íslands. Hann tilkynnti þetta í bréfi til stjórnar VÍ fyrir helgi. Tómas Már Sigurðsson, forstjóri Alcoa, tekur við sem formaður, að því er segir í tilkynningu ráðsins.

Útrásarvíkingur hættir og innrásarvíkingur tekur við formennsku í Víkingaráði Íslands.

„Það þarf að vera agi í hernum“, sagði Góði dátinn Svejk margsinnis.

Ríkisstjórn Íslands, Alþingi og þeir stjórnmálaflokkar sem standa að baki meirihuta á Alþingi og ríkisstjórn, þurfa að taka akvarðanir í nokkrum mikilvægum og erfiðum málum. Sum þeirra verða ákveðin einhliða af valdahópnum; þetta vil ég gera! Önnur þarf að semja um við einhverja viðsemjendur utan þings og ríkisstjórnar. Lífið er ekki svo örlátt að jafnvel ráðamenn geti ráðið því hvort þeir semji eða hundsi hverju sinni. Stundum verður að semja og þá er ekki aðeins nauðsynlegt að vita hverju maður vill  ná fram í samningum heldur líka hvernig eigi að loka samningi. 

Það þarf auðvitað ekkert að útskskýra það fyrir jafn reyndum verkalýðsforingja og Ögmundi Jónassyni að stundum bæði verður að semja og að loka samningsgerð. Hann veit mætavel að harðasti kjarninn verður aldrei sáttur við samninginn og vildi fá ýmislsegt fram sem ekki samdist um. Hann hefur sjálfur margoft samið þannig. Þetta segi ég honum ekki til hnjóðs, svona er eðli samninga.

Núna stendur ríkisstjorn Íslands frammi fyrir því að semja um hinn víðfræga Icesave. Þar verður að semja. Hver á að taka ábyrgðina á lokasamningnum? Alþingi! Hverjir á Alþingi munu gera það? Stjórnarliðar! En, hvað þá með stjórnarandstöðuna, ber hún enga ábyrgð? Nei! Stjórnarandstaðan ætlar ekki að stuðla að lausn nokkurs erfiðs og mikilvægs máls á Alþingi, ætlar ekki að axla neina ábyrgð.

Einn stjórnarandstöðuflokkanna, Borgarahreyfingin eða Hreyfingin eða XO, getur sagt að hann eigi ekki sök á þeim vanda sem leysa þarf, hinir stjórnarandstöðuflokkarnir, Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur, kunna bara ekki að skammast sín. Stefna Sjálfstæðisflokksins er mjög skýr, eins og Stefán Benediktsson benti á í bloggi fyrir nokkru: Hit and run! Fyrst skipta Sjálfstæðislfokkur og Framsóknarflokkur öllum völdum og  auðæfum þjóðarinnar á milli vildarvina sinna, embættum, verkefnum, fyrirtækjum, fiskveiðiheimildum, bönkum. Svo keyra þeir allt heila klabbið í klessu og þá stinga þeir af. Að halda að þessir „klessa&flýja“flokkar ætli að vinna heiðarlega að lausn Icesavedeilunnar er furðulegt. 

Tafir á lausn Icesave eru þjóðinni dýrar. Rangar lausnir líka. En, versta lausnin er að fá enga lausn. Sá sem ekki þorir að taka vandasamar ákvarðanir, tekur verstu ákvarðanirnar. Hér dugar ekki engin lausn.

Ríkisstjórn Íslands og Alþingi standa frammi fyrir mörgum erfiðum og afdrifaríkum málum. Um þær þarf að taka ákvarðanir. Þær ákavarðanir verða teknar við borð ríkisstjórnarinnar og þingmannahóps Samfylkingar og Vinstrigrænna. Þar þarf að komast að niðurstöðu og fylgja henni svo eftir. Hlutverk einstakra þingmanna og ráðherra er að leggja sitt til málanna við mótun hverrar ákvörðunar og síðan að standa að baki þeirri ákvörðun sem verður tekin. Þetta er munurinn á því að vera í stjórn eða í stjórnarandstöðu, munurinn á því að axla ábyrgða eða ekki. 

Ríkisstjórn er ekki málfundafélag, þar sem menn geta bara æft sig í málflutningi og þurfa ekki að taka neinar ákvarðanir eða framfylgja þeim. Þegar Jóhanna forsætisráðherra segir að ríkisstjórnin verði að standa einhuga að baki stjórnarfrumvörpum og öðrum ákvörðunum ríkisstjórnarinnar, er hún ekki að segja að allir ráðherrarnir eigi að samþykkja hennar skoðun. Hún er að segja að ráðherrarnir verði að ljúka samningaviðræðum við stjórnarráðsborðið og standa svo saman útávið. Ef ráðherrar standa ekki með ríkisstjórnini, hver á þá að gera það?

Mörgum þingmönnum er tíðrætt um það að þeim beri ekki aðeins stjórnarskrárbundinn réttur, heldur hrein skylda, til að fara að eigin sannfæringu. Þeir halda jafnvel að til þess hafi þeir verið kosnir á Alþingi. Þetta er regin misskilningur. Þingmenn eru kosnir til þess að taka ákvarðanir, byggða á blöndu af eigin skoðunum og samkomulagi við aðra, til að vinna að hagsbótum fyrir þjóðina. Vilji menn bara halda fram eigin skoðunum, en ekki semja við neina, eiga þeir að bjóða sig fram fyrir stjórnarandstöðuflokk. Nú, eða sem væri enn heiðarlegra, að bjóða sig ekki fram til Alþingis.

Ég krefst þess að ríkisstjórn Íslands og þingmenn Samfylkingar og Vinstrigrænna ljúki samningaviðræðum um lausn Icesavedeilunnar innan sinna raða hið snarasta. Þeirra er ábyrgðin á lausn málsins. Að bjóða okkur upp á enn einn skrípaleikinn í samráði við stjórnarandstöðuna, er vanvirða við þá sem kusu þingmenn stjórnarflokkanna. 

Við kusum okkar herlið og herforingjaráð með lýðræðislegum hætti. Nú þurfum við aga í hernum!