Soffía Sigurðardóttir

Er einhver munur á því að ljúga eða að segja ósatt?

Já, það er lygi að segja vísvitandi ósatt!

Það er ekki lygi að halda einhverju fram sem er ekki satt, ef maður telur það vera satt. En það verður samt ekkert satt þótt maður haldi það.

En…

Samt er hægt að gera þá kröfu að sá er mælir, hafi gilda ástæðu til að telja það sem hann heldur fram vera satt, hafi a.m.k. gert viðhlítandi tilraun til að ganga úr skugga um sannleiksgildi orða sinna.

Því má með réttu telja þann sem ber fram ósannar fullyrðingar fara með lygi, ef hann hefði með réttu átt að kanna gildi fullyrðinganna áður en hann bæri þær fram, en gerði það ekki.

Nú eru Hollenskir fjármálaeftirlitsmenn að verja það fyrir þingnefnd hvernig þeir gátu látið það gerast að íslenskur banki rændi sparifjáreigendur fyrir framan nefið á þeim, um hábjartan dag.

„Íslendingar lugu að mér“, segir hollenski seðlabankagaurinn mæddur. „Þeir sungu halelúja yfir stöðu bankanna sinna, bæði í ágúst og í september. Ég hélt fyrst að þeir hefðu bara ekki vitað betur, en svo hitti ég Davíð Oddsson í byrjun september og þá sagði hann mér að hann hefði varað íslensku ríkisstjórnina við fyrir hálfu ári síðan. Svo nú er mér ljóst að íslensk stjórnvöld lugu að mér. Þau vissu að allt var að fara til fjandans, af því Davíð var búinn að segja þeim það, en þau lugu að mér að þau vissu ekki betur en allt væri í himnalagi.“

Svo … 

Hver laug?

Hver laug vísvitandi?

Hver laug af því að hann sagði ósatt um það sem hann sveikst um að kanna sannleiksgildi á?

Hver sagði ósatt af tómri fávisku?

Hvenær varaði Davíð ríkisstjórn Íslands við yfirvofandi hruni bankakerfisins?
Hvar er til stafur á blaði um þær viðvaranir, annað er yfirlýsingar eftir hrun?
Hvað lagði hann til að gert yrði til að afstýra þessu hruni?

Hvers vegna taldi hollenski seðlabankastjórinn ástæðu til að efast um styrk íslensku bankanna?
Hvað gerði hann til að ganga úr skuggu um stöðu þeirra?
Hvað gerði hann til að bregðast við yfirvofandi skakkaföllum vegna þeirra?
Hvað gerði hann í málinu eftir fundinn með Davíð?

Að færa fram orð Davíðs Oddssonar fyrir því hverjir hafi logið hverju á Íslandi, getur svo sem gengið í Hollandi. En á Íslandi er ekki nema brot af kjósendum Sjálfstæðisflokksins sem trúa orðum Davíðs um eitt eða neitt. Allir aðrir líta á þau sem áróður, í besta falli hagræðingu á sannleika, en í flestum tilfellum bara lygi.

Iss, piss! Þessir kollegar eru hvor sem annar, að breiða yfir eigið vanhæfi með því hrópa „ég varaði við“ eða „það var logið að mér“. Hvorugur svarar hins vegar því sem máli skiptir: Hvað hann gerði til að ganga úr skugga um alvarleika málsins og hvað hann gerði, eða a.m.k. lagði til, til að afstýra hruninu.

Úff, þessi karlfauskar eru ofvaxin börn í sandkassa, sem skvetta sandinum í allar áttir og berja aðra með skóflunum og grenja svo: „Það er honum að kenna!“

Hvenær verða ungir menn fullorðnir?

Ég hlustaði á Bjarna Ben í Kastljósi í gærkvöldi og hef lesið eða hlustað á flest allt það sem hann hefur sagt eða eftir honum verið haft beint í fjölmiðlum, umVafninginn hans.

Samandregin niðurstaða er þessi:

Baksvið:

Eftir Benedikt Sveinssyni, föður Bjarna, er haft að hann sé fyrir þónokkru hættur beinum afskiptum af þeim fjármála- og fyrirtækjarekstri sem hann er aðili að. Hann hefur ekki tilgreint eftirmann, en rökrétt er að ætla að Bjarni sonur hans sé sá eftirmaður, þar sem hann tók forystusæti í stjórnum ættarauðsins. Þannig var Bjarni stjórnarformaður BNT, sem er eignarhaldsfyrirtæki N1 samsteypunnar.

Benedikt og Einar Sveinsson, bróðir hans, hafa lengi starfað saman í fjárfestingum og fyrirtækjarekstri. Þar á meðal eiga þeir bræður báðir markverða hluti í BNT og í nokkrum þeim lykilfyrirtækjum sem hlut eiga að Vafningsmálinu.

Þegar Bjarni seldi sinn hlut í BNT og hætti stjórnarþátttöku þar, tók Einar föðurbróðir hans við.

Bjarni átti aldrei nema lítinn hlut í BNT og engan annan hlut í Vafningi en í gegnum sinn litla hlut í BNT.

Atburðarás:

Snemma árs 2008 voru góð ráð orðin dýr. Þá var fjandakornið hvorki hægt að fá ný lán né framlengja lánum á erlendum mörkuðum. Með því móti höfðu menn fleytt sér í gegnum gjalddaga. Enn komu gjalddagar, en framlengingar fengust barasta ekki. Þá þurfti að borga allt grínið. Einhver Morgan Stanley gerði sumsé veðkall hjá fyrirtæki sem var í eigu þeirra Engeyjarbræðra og Mælstónbræðra, fyrir einni fúlgu af milljörðum. „Pay or die.“

Hvað ef ….?

Hvað hefði gerst ef þeir hefðu ekki borgað? Þá hefði samkrullskompaní tvíbræðralagsins farið á hausinn og  Milestone líka. Bankarnir hefðu fallið eins og spilaborg á eftir. Sumsé, það óhjákvæmilega hefði gerst nokkrum mánuðum fyrr á því sögulega ári 2008.

Hvað ef ….?

Hvað ef hægt væri að finna fé til að redda málunum í augnablikinu? Hvað ef hægt væri að komast í digran sjóð? Púff, hvílík heppni, það var hægt! Mælstón átti Sjóvá og Sjóvá átti digran bótasjóð, sem hægt var að slæma krumlunni í. Til þess þurfti að vísu smá vafning….!

Einhverjir plottuðu, annars hefði þetta aldrei gerst. Einhverjir handlönguðu þótt þeir skildu ekki plottið, annars hefði þetta aldrei getað gerst.

Hvar var hann Bjarni okkar þá?

Var hann með í ráðum um það hvernig ætti að bjarga ættarauðnum? Var hann 12 ára gutti sem var sendur út í banka með bréf frá pabba?

Af hverju var hann Bjarni okkar gerður stjórnarformaður í BNT? Var það af því að hann þótt klókur stjórnandi með fjármálavit? Hefði svo verið, þá hefði hann örugglega verið hafður með í ráðum við gerð vafningsins góða. Var það til að láta á það reyna hvort hann væri klár stjórnandi ættarauðs, en hafði ekki sannað sig nóg til að vera tekinn inn í æðsta plottið? Eða, var það til að láta á það reyna hvort hann væri hæfur handlangari, sem spyrði engra óþægilegra spurninga? Var hann búinn að sanna sig í því hlutverki þegar ættarhöfðingarnir ákváðu að sparka honum upp í flokksforustuna í stað fjármálavafninganna?

Ég hallast að því síðarnefnda. Ég trúi Bjarna þegar hann segist ekkki hafa vitað hvurslags vafningar lágu að baki Vafningi. Ég held bara að hefði Bjarni sýnt af sér tilskylda forystuhæfileika og fjármálavit, hefðu ættarhöfðingarnir sett hann yfir það sem þeim var kærast, fjölsylduauðinn. En, því miður, hann hafði ekki þá hæfileika. Aftur á móti hafði hann sýnt sig í því að vera heiðarlegur handlangari og slíka menn þurfa valdaættir að hafa í stjórn síns pólitíska arms.

Þess vegna var Bjarni gerður að formanni Sjálfstæðisflokksins. Stjórnarformennskan í BNT var ekkert annað en þjálfunarbúðir í handlangarafaginu.

Hrunskýrslan, skýrsla þriggja manna rannsóknarnefndar Alþingis um aðdraganda og orsakir hruns bankanna og tengdra atburða, verður að koma út án ritskoðunar. 

Nú þegar birting skýrslunnar nálgast, fer ótti aðalpersóna hrunsins vaxandi. Þá eru farnar að berast kröfur um að viðkomandi persónur fái jafnvel 6-8 vikna umþóttunartíma til að svara umfjöllun um sinn þátt í hruninu. Slíkt á ekki að koma til greina. 

Í 13. gr. laganna er getið um að „þeim sem ætla má að orðið hafi á mistök eða hafi orðið uppvís að vanrækslu í starfi“ skuli nefndin veita „hæfilegan frest“ til athugasemda. Nú gerir tímaáætlun nefndarinnar ráð fyrir 2 vikum í þennan hæfilega frest.

Að gefa lengri frest til athugasemda áður en skýrslan verður birt, gerir ekkert gagn. Þeir  sem athugasemdirnar gera munu eftir sem áður æpa og emja eftirá yfir því að athugasemdir þeirra hafi ekki verið teknar til greina. 

Nefndin á að bera ábyrgð á rannsóknarskýrslu sinni. Það er skýlaus krafa okkar Íslendinga að fá að sjá hana óritskoðaða. Þeir sem hlut eiga að máli geta svo fært málsvörn sína fram við þjóðina. Þeir eiga ekki að fá að breyta skýrslunni fyrir birtingu. 

Krafan er skýr:

1. Hrunskýrslan verði birt fyrir lok febrúar.

2. Engum gefist lengri frestur en 2 vikur til að skila athugasemdum við þann þátt skýrslunnar sem nefndin sendir honum.

3. Getið verði um öll þau tilvik þar sem nefndin breytir skýrslu sinni eftir að athugasemdir berast og af hverju henni var þá breytt.

Það er ekki til vottur af umburðarlyndi fyrir meira yfirklóri. 

Eftir allar þær lygar sem á þjóðinni hafa dunið, er nú loks vonast til að einn aðili segi henni satt: Höfundar Hrunskýrslunnar.

Sem betur fer er flest fólk þannig gert að það er tilbúið að leggja á sig talsvert erfiði til að ná því markmiði sem það æskir eftir.

Langflest gerum við okkur líka grein fyrir að það efnahagshrun sem varð hér á landi í október 2008, verður ekki tekið út með sældinni. Við gerum okkur grein fyrir því að þetta kostar og mun kosta okkur blóð, svita, tár og pening. Ég er líka viss um að við séum mjög mörg reiðubúin að kosta til blóði, svita, tárum og peningum til að ná …..

…ná….

Ha?

Ná hverju?

Hvert er markmiðið?

Er eithvert gagn að því að ég sé blóðrissa?

Færist ég eitthvað nær markmiðinu með öllu mínu sveitta streði?

Heyrir einhver þegar ég græt?

Koma aukin fjárútlát mín í góðar þarfir?

Kæra Jóhanna!

Hvert er markmið ríkisstjórnar þinnar?

Ég hef lesið stjórnarsáttmálann og 100 daga áætlunina. Hundrað dagarnir eru löngu liðnir og fátt eftir ógert á listanum. En ég veit ekki hvað ríkisstjórnin ætlar að gera á næstu 100 dögum og enn síður hver áform hennar eru til lengri framtíðar en það. Þaðan af síður veit ég hvernig blóð mitt, sviti, tár og peningar falla inn í áætlunina að því markmiði.

Kæra Jóhanna.

Ef mér líkar markmið þitt, þá skal ég gefa þér blóð, kófsveitt vinda tár úr tíu vasaklútum og borga hverja mína krónu í skatta.

En….

Hvert er markmiðið?

….

A – a – a !!!

Ekki svara mér með frasa eins og: Norræn velferðarstjórn!

Ég vil skýrari svör!

Eigum við að setja Sigmund Davíð, Höskuld og meðreiðarsveina þeirra úr Noregsförinni í nýja samninganefnd um Icesave?

?

Huuummm!?

?

Hverju skiluðu þeir?

„Það var hann gamli Ekki ég!“ sagði faðir minn oft, þegar spurt hafði verið hver gert hefði einhvern óskunda, brotið glas, týnt hlutum, skilið eftir opið hlið ….

Hann gamli Ekki ég er enn að verki. Ennþá skemmir hann leikföng, týnir vettlingum, tekur til í stofunni og skúrar gólf, óumbeðinn. Ekki ég drekkur líka í óhófi og eyðir um efni fram. Hann hefur haslað sér völl í viðskiptalífi landsins og er öflugur pólitíkus.

Hver samþykkti að útvaldir mættu selja fiskveiðiauðlindina og hlaupa burt með gróðann? Ekki ég!

Hver úthlutaði ríkisbönkunum til einkavina sinna? Ekki ég!

Hver hafði eftirlit með starfsemi bankanna? Ekki ég!

Hver setti Ísland á hausinn? Ekki ég!

Hver krefst þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave? Ekki ég!

Það er eiginlega dáldið skrítið, en ég reiðist varla Sjálfstæðisflokknum eða Framsóknarflokknum, þegar þeir tala máli sérhagsmunagæskunnar og gegn almannaheill. Ég er fyrir svo löngu farin að líta á þá flokka sem hinn pólitíska arm sérhagsmunagæslu á kostnað almannahagsmuna. Það er þeirra hlutverk að starfa svona og tala svona. En ég reiðist þegar fulltrúi þjóðar og almannaheilla leggst á sveif með þessum flokkum.

Elds er þörf

Það er langt í frá að ég telji alla þá sem hafa hamast gegn þeim samningum sem náðst hafa um hvernig ríkið skuli borga þær skuldir sem á það lögðust við fall bankanna, vera andstæðinga almannaheilla. Margt af því fólki er gott hugsjónafólk með sterka réttlætiskennd. Ég met réttlætiskennd mikils og tel hana nauðsynlega leiðsögn í öllum ákvörðunum. Hugsjónaeldur er líka nauðsynlega. Ég á mér þá hugsjón að á jörðinni verði réttlátara og friðsælla samfélag. Til þess þarf að gjörbreyta mörgu, bæði í ríkjandi hugsunarhætti og í starfsháttum. Kannski meira um það síðar. Hugsjónir eru nauðsynlegar, þær eru eldsneytið sem knýr breytingavélina.

Blekkt og svívirt

Íslenska þjóðin er bæði reið og hrædd. Hún hefur líka ásæðu til. Hún var bæði blekkt og svívirt. Hún kaus sér ítrekað fólk til að fara með stjórn ríkis og sveitarfélaga, til að gæta þar almannahagsmuna. Þeir sem kosnir voru lofuðu allir að gæta almannahagsmuna, en bentu á mismunandi leiðir til þess. Niðurstaðan liggur fyrir: Hlúð var að einkagagsmunum þeirra sem ráða yfir mikilvægustu auðlind þjóðarinnar, fiskveiðunum, kaupa hana og selja hana, hirða söluverð hennar og lifa hátt, en skilja næstu útgerð eftir í skuldum. Hlúð var að einkahagsmunum auðmanna sem eignuðust banka landsins, stofnuðu fleiri fjármálafyrirtæki hérlendis og erlendis, lifðu hátt og sólunduðu. Hlúð var að hugmyndafræði græðgi og þeim sem gagnrýndu hana borin á brýn öfund. Hlúð var að eiginhagsmunagæslu og almannahagsmunir úthrópaðir sem klafi.

Stiklað yfir fallna

Sérhagsmunagæsluflokkurinn hélt því fram að sérhagsmunagæslufyrirkomulagið væri það allra snjallasta af því að sérhagsmunafólk væri svo klárt. Sérhagsmunafólk er alltaf að finna flottar leiðir til þess að græða. Þess vegna passar það upp á að ofnýta ekki auðlindirnar, því þá hættir það að græða. Þess vegna finnur það gróðavænlegustu leiðirnar til að viðhalda gróða í samfélaginu. Staðreyndin er hins vegar sú að sérghagsmunnagæslufólk notar alla sína snilligáfu fyrir sjálft sig. Það er nógu snjallt til að vita að það sjálft lifir ekki að eilífu, að ævi þess sjálfs er skemmri en endingartími auðlinda jarðar. Það einsetur sér því að njóta allra þeirra auðlinda sem það getur, meðan það lifir. Það óttast ekki að brúin hrynji undan mannfjöldanum. Brú teppt af mannfjölda er þeim farartálmi. Hrunin brú er þeim tækifæri. Þá geta þeir stiklað yfir á líkunum í ánni og komist áfram.

Enginn er eyland

Ísland er ekki sjálfbært land, sem fullnægir öllum sínum þörfum á innanlandsmarkaði. Þess vegna stundum við milliríkjaviðskipti. Við framleiðum meira en nóg fyrir okkur sjálf á sumum sviðum, en ekki á öðrum og höfum því viðskipti við annað fólk til að jafna þessum gæðum. Gott mál. En þar með er ljóst að við erum háð milliríkjaviðskiptum.

Lánsamt fólk

Ég safna ekki fyrir húsi áður en ég fer að búa uppúr tvítugt, heldur tek fyrir því lán og borga það svo á næstu árum. Bæjarfélagið safnar ekki fyrir nýjum skóla handa börnum sem eiga kannski eftir að flytjast hingað, heldur tekur lán til að byggja skóla eftir því sem börnunum fjölgar og borgar af honum með skatttekjum af fólkinu sem flutti þessa barnafjölgun inn í bæinn (og kannski börnunum líka þegar þau verða stór). Ríkissjóður safnar ekki fyrir tvöföldun Suðurlandsvegar heldur tekur lán til að breikka hann og greiðir svo af því á eftir. Þannig gengur þetta. En af því að við erum lítið land, þá er heimilisbankinn minn í „Hvaðheitirhannnúna“banka og heimilsbanki ríkisins í útlandinu stóra. Þess vegna þurfum við erlend lán til að fjármagna stærri framkvæmdir.

Auðvald eða almannavald

Sérhagsmunaflokkurinn grætur nú veisluna góðu sem hæst stóð árið 2007 og mistókst að framlengja árið 2008. Hvernig kemst hann í veislu aftur? Nóg er til af veisluföngum, ennþá er fiskur í sjónum, fallvötn og jarðhiti, – og vinnusamt fólk. Hvernig nær hann í þessi veisluföng?

Ef ríkið, sveitarfélög, fyrirtæki og stofnanir ríkis og sveitarfélaga, geta ekki fjármagnað sig, hvað gerist þá? Ef þau fá ekki bara óhagstæð lán erlendis, heldur engin lán – hvað gerist þá? Jú, þá kemur einkafjármagnið til bjargar! Þá getur einkafjármagnið haldið einkaeignarréttinum á fiskveiðiauðlindinni og bætt við orkuauðlindinni, vatninu, jarðnæðinu, menntakerfinu, heilbrigðiskerfinu og hverju sem það vill. Það verður nefnilega ekki um annað fé að ræða en frá þeim einkaaðilum sem náðu að græða.

Takist að spilla fyrir fjármögnum almannaþjónustunnar og almannaeignarinnar á auðlindum lands og þjóðar, þá kemur einkafjármögnunin ein til skjalanna. Þetta er sú orusta um Ísland sem nú er háð.

Ég mótmæli

Íslensk þjóð er reið og hrædd. Reið af því hún var svikin, hrædd af því hún sér afkomu sinni ógnað. Skuldir heimilanna hafa vaxið mjög mikið á undanförnum mánuðum og ekki hefur verið sýnt fram á að þeirri skuldaaukningu fari að linna, hvað þá að skuldabyrðin léttist. Sveitarfélög ná ekki að fjármagna sig, nema með auknum sköttum og minni þjónustu. Nýframkvæmdir halda ekki í við eðlilega framþróun. Ofan á allt þetta eru þeir sem kollsteyptu þjóðfélaginu flúnir til útlanda með peninga í tösku, en þjóðinni ætlað að borga þær skuldir sem þeir skildu eftir sig. Það væri í raun hræðilegt ef fólk mótmælti ekki núna.

Ég segi það enn og aftur: Reiðin er nothæfur aflvaki aðgerða, en afleitur verkstjóri!

Orustan um Ísland

Hinn pólitíski armur sérhagsmunagæslunnar, hefur notfært sér reiði fólks og bent á þann möguleika að hægt sé að lýsa frati á það að borga skuldir óreiðumanna með því að neita að ábyrgjast Icesave. Ég skil vel að Sérhagsmunaflokkurinn vilji hafna ábyrgð á Icesave. Það er ekki bara af því hann ber sjálfur ábyrgð á henni, sem hann vill ekki rísa undir. Það er fyrst og fremst vegna þess að þá er hægt að spilla milliríkjasamskiptum íslenska ríkisins, endurfjármögnun og nýfjármögnun almannavaldsins og afhenda auðvaldinu eigur og verkefni almannavaldsins. Um það snýst orustan um Ísland.

….þó hendur sínar

Þá kemur forseti Íslands til skjalanna. Hann hefði alveg getað sagt: Ágæta Íslenska þjóð. Ég stend nú frammi fyrir því að ákveða hvort ég samþykki lög um breytingu á gildandi lögum um ríkisábyrgð á skuldum íslenska ríkisins vegna Icesave. 25% kjósenda hafa skorað á mig að hafna lögunum og vísa þeim til þjóðaratkvæðagreiðslu. Ítrekað hafa skoðanakannanir sýnt að um 70% landsmanna eru ósamþykk þessum greiðslum. Þessi vilji þjóðarinnar er skýr og marktæk skilaboð. Nú vil ég nota tækifærið til að biðja þjóðina afsökunar á því hvernig ég hef skálað við og látið blekkjast af þeim sem kallað hafa þessar skuldir yfir þjóðina. En ég hef séð í gegnum blekkingar þeirra nú. Ágæta íslenska þjóð. Látum ekki blekkjast enn og aftur af þeim sem með lygum og fagurgala komu okkur á kaldan klaka. Þeir sitja enn á svikráðum við okkur. Því miður gefst ykkur ekki lengur tækifæri til að hafna ríkisábyrgð á Icesave. Það tækifæri höfðuð þið áður en ég staðfesti lögin um ríkisábyrgðina í ágúst síðast liðnum. Þjóðaratkvæðagreiðsla um Icesavesamninginn er aðeins kosning um það úr hvaða vasa á ykkar stagbættu buxum þið ætlið að borga skuldina. Ég hef því ákveðið að misbjóða þjóðinni ekki frekar en orðið er, með því að senda hana í nýjan Icesaveleiðangur. Því staðfesti ég hin nýju lög frá Alþingi.

En þetta gerði forsetinn ekki. Hann boðaði blaðamannafund þar sem hann þvoði hendur sínar í nafni lýðræðis.

Mér finnst að forseti Íslands sé að koma illa fram við þjóð í sárum.

Og nú er hann að fara til Indlands.

Hvernig getur tilvera manneskju verið ólögleg?

Ég skil alveg að manneskja getur gert eitthvað sem er ólöglegt, að manneskja geti með því talist brotleg við lög og jafnvel verið glæpamanneskja. En hvernig getur manneskja verið ólögleg?

Íslensk saga morar öll af frásögnum um fólk sem var úthýst frá bæjum þar sem það bankaði uppá, vísað út á guð og gaddinn eins og það var kallað, fólk sem varð síðan úti. Slík meðferð á meðbræðrum þótti ill og þeim sem henni beitti þótti mátulegt að honum og niðjum hans í marga ættliði fylgdi afturganga þess úthýsta.

Íslenskir ráðamenn stunda þann ljóta sið að neita manneskjum um búsetu í landinu og lýsa þær jafnframt ólöglegar manneskjur. Hvað verður um manneskjuna þegar hún fer úr landi, láta þau sig engu varða.

Nú eru þau búin að finna ólöglegt útlenskt barn hér á landi og dómstólar hafa kveðið upp þann úrskurð sinn „að stjórnvöldum hafi borið að afturkalla dvalarleyfi“ barnsins.

Í dómsgögnum er rakið á grunni hvaða upplýsinga fyrra dvalarleyfi barnsins hafi verið veitt og hverjar af þeim upplýsingum hafi síðan reynst rangar og hverjar ófullnægjandi. Konan sem sótti um dvalarleyfi fyrir barnið er sumsé ekki móðir þess heldur föðursystir. Niðurstaðan er sú að vegna rangra upplýsinga hafi verið löglegt að afturkalla dvalarleyfið. Dómarinn vitnar líka til alþjóðasáttmála um að „virða rétt þeirra [barna] til að þekkja foreldra sína og njóta umönnunar þeirra“.

Það vekur athygli mína að dómurinn fjallar ekkert um það hvað bíði barnsins eftir brottvísun. Kemur það málinu ekkert við? Er þetta bara spruning um hvort formi laga og reglna hafi verið fylgt?

Hver mun taka við barninu? Hverjar eru aðstæður þess sem mun taka við barninu? Hverjar eru aðstæður barnsins nú? Hverjar eru óskir barnsins sem nú er 10 ára? Af hverju er hvergi minnst á þetta í dómnum? Er það af því dómurinn og þar á undan Útlendingastofnun og dómsmálaráðherra telja sig ekki vera að ráðskast með líf manneskju heldur með reglur?

Hvað svo? Verður barnið að fara úr landi strax? Getur móðirin/frænkan sótt aftur um leyfi og það fengið efnislega umfjöllun? Verður barnið að fara úr landi á meðan? Er einhver munur á sviftingu dvalarleyfis og ákvörðun um brottvísun?

Hvað er ég að skammast út í yfirvöld, er þetta ekki allt lygasögum konunnar að kenna? Af hverju lýgur fólk í svona málum? Kannski af því að það er svo óheppið að koma frá því svæði sem íslenskum stjórnvöldum hentar að kalla búsetusvæði ólöglegs fólks? Hvaðan út helvíti kemur sú hugmynd að draga fólk í dilka eftir því hvort það er upprunnið innan eða utan einhvers EES?

Það er eindregin skoðun mín að það sé meðal grundvallar mannréttinda fólks að fá að búa hvar á jörðinni sem það vill. Það á ekki að vera flóknara að flytja frá Filippseyjum til Íslands en að flytja frá Reykajvík í Árborg.

„Uss, svei og nei!“ hrópa aðskilnaðarsinnar, „ætlarðu að láta tíuþúsund svanga Bíafrabúa og milljón Kínverja leggja undir sig landið?“ Jahá! Ef milljón Kínverjar geta ræktað hrísgrjón á Sprengisandi og tíuþúsund Bíafrabúar geta brauðfætt sig á Íslandi, þá hljóta þau að hafa fundið upp nýjar atvinnugreinar sem okkur hafa yfirsést og færa okkur nýja og aukna þjóðarframleiðslu!

Það er alveg ótrúleg útlendingafóbía hér á landi. Ekkert lítið sem fólk heldur útlendinga ásælast Ísland. Lengi vel áttu Rússar að koma hingað ef ekkert væri ameríska varnarliðið. Væntanlega áttu þeir að hrekja bændur af jörðum, rýja rollurnar og senda ullina til Rússlands. Svo ætla Evrópubúar að hirða fiskveiðiauðlindina af útgerðarmönnum okkar og ætla væntanlega líka að virkja árnar og reisa álver hér fyrir lítið verð. Varhugaverðast er samt þetta ólöglega fólk frá Langtburtistan, villutrúarmenn sem ætla að hirða af okkur skúringarstörfin og menninguna í eftirrétt.

Djöfull sem ég þoli hræsnara sem ropa í jólaboðum og rausa um ólöglegar manneskjur.

„Ætlar þú að biðjast afsökunar?“ er sú spurning sem æ oftar er borin upp af fréttamönnum.

Ætlar þú að biðjast afsökunar á því sem þú gerðir, gerðir ekki, sagðir, sagðir ekki, hugsaðir, hugsaðir ekki, sagðir frá, eða þagðir yfir?

Standa fréttamenn sig í því að upplýsa almenning? Stinga þeir undir stól einhverri vitneskju sem máli skiptir? Hvað þarf hún að skipta miklu máli til að það skipti máli að hún komi fram?

Nenna þeir eða hafa þeir kunnáttu til að setja sig inn í flókin mál og að setja þau fram á upplýsandi og auðskiljanlegan hátt?

Gæta fréttamenn óhlutdrægni og jafnræðis í fréttum af mönnum og málefnum?

Á léleg fréttamennska einhvern þátt í hvernig tókst að byggja upp aðdraganda bankahrunsnis á Íslandi? Eða því hvaða upplýsingar fólk hefur um forsögu, samtímaatburði og úrræði í því máli öllu?

Veik sjálfsmynd, sjálfsréttlætingarþörf og vankunnátta í að greina hismi frá kjarna, er afleitt upplegg í fréttamennsku. Hvað voru þeir fréttamenn og enn frekar fréttastjórar eiginlega að hugsa sem sögðu fréttina af því að Ögmundur hefði verið undir áhrifum áfengis í þingstörfum?

Ætluðu þeir að gæta jafnræðis milli Ögmundar og Sigmundar Ernis? Allavega vísuðu þeir til þess síðarnefnda í „frétt“ sinni. Fyrst sagt var frá því að Sigmundur hefði delerað, þvoglumæltur og þreyttur, í ræðustól Alþingis og þrætt fyrir áfengisneyslu sína í sólarhring á eftir; þá þarf að segja líka frá því að Ögmundur hefði sagt að hann hvorki héldi ræður né gæfi viðtöl eftir að hafa neytt áfengis, þótt í litlu mæli væri, – af því að hann hafði greitt atkvæði eftir að hann drakk!

Ætluðu þeir að vera upplýsandi? Þjóðin þarf að vita hvort Alþingsimenn eru allsgáðir í vinnunni. Hvað mega þeir þá vera undir miklum áfengisáhrifum til að greiða aðkvæði, tala í ræðustól eða veita viðtöl? Sama viðmið og við stjórn ökutækis?  Einn bjór, tvö léttvínsglös, þrjá sjússa eða ekkert af þessu? Hvað má líða langur tími síðan? Er hófdrykkja fyllerí? Er ekkert til sem heitir hófdrykkja, bara lítið eða mikið fyllerí?

Ætluðu þeir að gæta hlutleysis? Svona: Við segjum bara frá, en dæmum ekki. Kalli þetta á dóma almennings er það ekki okkur að kenna. Það er ekki fréttamönnum að kenna að fólk misskilur fréttir þeirra. Slíkt hefur ekkert með val þeirra eða framsetningu á fréttaefni að gera. Það er ekki fréttastofunni að kenna að fólk haldi að eitthvað hljóti að vera fréttnæmt við það sem við segjum frá í fréttum. Það er ekki fréttamönnum að kenna að fólk haldi að þegar fréttamenn sjá þörf á sér frétt um það að maður hafi neytt áfengis þá hljóti hann að hafa verið fullur!

Þessi Ögmundarfyllerísfrétt Kastljóssins sýndi mér ráðvillta fréttamenn sem féllu á fréttamannaprófinu – og það í beinni!

Dagskráin, héraðsfréttablað sem gefið er út á Selfossi, náði aldeilis að verða fyrst með frétt á bls 14 í jólablaði sínu sem kom út í gær, fimmtudag 17. desember:

Fulltrúi D-listans í bæjarráði Árborgar lagði fram eftirfarandi tillögu á fundi ráðsins 17. desember að sparnaði til að fjármagna þær stöður starfsmanna á leikskólunum, sem hefur verið sagt upp störfum og hafa valdið því að biðlistar eru á leikskólana:

Síðan koma gæsalappir, tilagan og gerinargerð og gæsalappir lokast. Undir stendur MHH, sem er ritstjóri og helsti blaðamaður blaðsins. Nú mætti halda að blaðamaðurinn MHH hafi fundið þessa bókun í fundargerð bæjarráðs. Gallinn á þeirri söluskýringu er bara sá að blaðið var prentað og komið á netið á miðvikudegi, áður en fundurinn fór fram á fimmtudeginum 17. des.

Það er sjálfsagt að blað birti greinar frá bærjarfulltrúum, m.a. þar sem þeir kynna tillögur sem þeir hyggjast flytja í bæjarráði. En að blaðamaður birti slíkt fyrirfram sem frétt af fundi sem hefur þá ekki verið haldinn, er fráleit blaðamennska. Góður blaðamaður hefði beðið með sjálfstæða frétt þar til eftir fundinn, þótt ekki væri nema til að geta getið um sjónarmið allra aðila, sem fram komu á fundinum. Slíkt er jú blaðamennska. Hitt er blaðafulltrúamennska. Er MHH orðinn blaðafulltrúi D-listans í Árborg?

Í stuttu máli, þá er burðarásinn í tillögu D-listans að ná megi að stórum hluta upp í kostnað við að taka fleiri börn inn á leikskóla bæjarins, með því að bæjarstjórinn afsali sér biðlaunum að loknum bæjarstjórnarkosningum í vor. Svo reikna þeir út hvað þeir foreldrar myndu borga í útsvar sem kæmust á vinnumarkaðinn ef þeir bara kæmu börnunum á leikskóla. Þar sem það dugar ekki til, er stungið upp á lækkuðu starfshlutfalli millistjórnenda í vinnu hjá bænum, til að brúa bilið.

Það fer D-listanum í Árborg afskaplega vel að fjalla um laun og biðlaun bæjarstjóra. Þeir réðu eina flokkssystur sína sem bæjarstjóra í upphafi síðasta kjörtímabils, með rétti til heils árs biðlauna. Svo reyndust þeir sjálfir svo leiðinlegir í samstarfi að samstarfsflokkur þeirra (Framsóknarflokkurinn) flúði frá þeim með æluna uppí koki. Nýr meirihluti sagði bæjarstjóranum þeirra upp greiddi honum síðan biðlaun í 12 mánuði.

Úr varð að Ragnheiður Hergeirsdóttir bæjarfulltrúi Samfylkingarinnar, var ráðin bæjarstjóri, en meirihlutann skipa fulltrúar S, B og V lista. Til að taka við bæjarstjórastöðunni sagði Ragnheiður sig frá framboðslista Samfylkingarinnar til Alþingiskosninga, sem þá var verið að ganga frá.

D-listaliðið hefur sífellt pönkast á Ragnheiði fyrir það að hún sé að tvöföldum launum, bæði sem bæjarstjóri og bæjarfulltrúi. Samt voru heildarlaun hennar ívið lægri en fyrirrennara hennar, en það er launasamsetningin, að lækka bæjarstjóralaunin á móti bæjarfulltrúalaununum, sem D-listinn er sífellt af kvarta yfir. Nú hefur Ragnheiður óskað eftir leyfi frá störfum sem bæjarfulltrúi frá 1. jan til 31. mars og varamaður hennar tekið sæti í hennar stað. Áfram gegnir hún starfi bæjarstjóra, en heildarlaun hennar munu lækka sem nemur því að hún fær ekki laun sem bæjarfulltrúi á þessum tíma. Mun það fullnægja réttlæstiþörf D-listans? Eða á varamaður hennar kannski að vera launalaus í því starfi? Þarf kannski engan annan bæjarfulltrúa í hennar stað? Hefði D-listinn þá ekki getað sent einn sinna manna heim í launalaust leyfi á meðan flokkssystir þeirra var bæjarstjóri?

Svo er það þetta með launalækkun millistjórnendanna. Þetta hljómar kannski flott fyrir þá sem ekki vita betur. En það þarf ekki öflugt tóneyra til að heyra falska tóninn í konsertmeistaranum. Hann á að vita það að nú þegar þrengt hefur að fjárhag sveitarfélagsins er búið að lækka laun allra yfirmanna sem ekki eru á taxtalaunum stéttarfélaga. Laun þeirra hafa verið lækkuð án þess að vinnuskylda þeirra hafi verið lækkuð líka, þ.e. þeir skila sömu, og stundum meiri, vinnu fyrir lægri laun. Laun bæjarstjórans voru lækkuð mest. Auk þess hefur ekki verið ráðið í nokkrar stöður sem hafa losnað, heldur störfum þeirra verið skipt niður á aðra starfsmenn. Það eru kaldar kveðjur D-listans til þessa starfsfólks að láta eins og það sé einhverjar afætur á bæjarbúum.

Þar sem launakostnaður er 70% af heildarútgjöldum bæjarfélagsins hefur ekki farið hjá því að þurft hafi að spara þar til að ná fram sparnaði í rekstri bæjarins. Því hefur verið eitthvað um uppsagnir á yfirvinnu og starfshlutfalli og stundum heilu störfunum meðal annarra starfsmanna, en þar kemur alltaf til minnkað starf á móti lægri launum.

Svo sátu bæjarfulltrúar D-listans hjá við afgreiðslu á gjaldskrártillögum. „Ha? Ekki ég!“-afstaða.