Í yfir 50 ár sat bandarískur her á Keflavíkurflugvelli. Í öll þau ár stóð bandríska herveldið í stríðsátökum vítt og breitt um veröldina. Þar til viðbótar studdi það með fjárframlögum, leyniþjónustu og viðskiptaaðgerðum, við bakið á einræðisherrum, herforingjastjórnum og fasistum í enn fleiri löndum. Þetta herveldi sem átti þennan her, sem hér á landi kallaðist því göfuga nafni varnarlið, var framvarðarsveit auðvalds og alþýðukúgunar.

Í yfir 50 ár létu fjölmargir Íslendingar sér vel líka að starfa fyrir her þessa herveldis. Því skyldi þeim flökra nú við að starfa fyrir óvopnaða heræfingamálaliða, sem þar að auki eru með okkur í hernaðarbandalagi?

Það er langtímaverkefni að losa þjóð úr hugarfari hernaðarhyggju. Hnefi og her hafa alltof lengi verið lausnin á erfiðum ágreiningi. Ég er þó ekki úrkula vonar um að fólk geti siðvæðst. Ég held meira að segja að Íslendingar muni endurskoða stefnu sína og hlutverk í alþjóðastjórnmálum og finna leiðir til að láta til sín taka til eflingar friði og réttlæti á heimsvísu.

Þessir ECA heræfingamálaliðar eru bara gutl í vatnsglasi. Einn góðan verðurdag verður það glas tekið með þegar skvett verður úr skúringarfötunni.

Viðskiptalíf heimsins er ein stór lygasaga. Hún var ekki fundin upp á Íslandi, en iðkuð hér af miklu kappi. Það er smæð íslenska samfélagsins og um leið smæð íslenska viðskiptasamfélagsins sem gerir okkur kleyft að sjá hvernig kapítalískt viðskiptalíf gengur fyrir sig.

Verð ræðst ekki af framboði og eftirspurn, sem eru í samhengi í framleiðslu og þarfir. Verð er búið til af bröskurum. Verð á kaffi, sykri, oliu og peningum, allt er þetta verðlagt af bröskurum. Viskipti eru ekki aðferð til að koma vöru frá framleiðanda til neytanda með sölu og kaupum. Nei, viðskipti eru aðferð til að áætla hvaða verðbreytingar séu framundan á þessum vörum og hvernig framboð á þeim og eftirspurn eftir þeim komi til með að breytast á næstunni. Snjöllustu viðskiptin felast ekki aðeins í því að geta giskað á slíkt, heldur að geta haft áhrif á slíkt.

Þannig safna braskarar olíu í tanka í Hvalfirði. Með kaupunum magna þeir upp eftirspurn sem hækkar verðið og þá selja þeir. Eftir söluna eykst framboðið og þá lækkar verðið og þá kaupa þeir aftur olíu og flytja í tankana. Enn snjallara er ef þeir þurfa aldrei að skipta um olíu í tönkunum, heldur selja hana bara og kaupa eftir sveiflum á markaðnum. Eins gott að einhver kíki í tankana og tékki á hvort þar sé yfir höfuð einhver olía! Eins er farið með fjölmargar aðrar vörur og gjaldeyri.

Já, gjaldeyri, hann er vara á markaði. Gjaldeyririnn okkar, krónan, er örmynt á alþjóðlegum fjármálamarkaði. Gengi hans sveiflast til og frá. Fyrir fyrirtæki sem eru í alvöru rekstri, en sérhæfa sig ekki í braski, er þetta vandamál. Farsæll rekstur byggir á langtímaáætlunum, sem ekki ganga upp ef gjaldmiðillinn er í algjörri óvissu. Við þessu hefur verið fundið upp ráð. Ekki það ráð að taka upp stöðugari gjaldmiðil og heldur ekki ráð til að styrkja stöðugleika gjaldmiðilsins. Nei, ráðið er „bufferlausn“. Fyrir þá sem eru búnir að gleyma efnafræðinni úr barnaskóla, þá er bufferlausn notuð til að draga úr sveiflum á sýru og basa í efnablöndum. Þetta virkar ef ekki er dengt skyndilega útí alltof stórum skammti af sýru eða basa.

Fyrirtæki sem framleiðir í íslenskum krónum en selur í erlendum gjaldeyri, hefur meiri hag af stöðugu gengi en að treysta á að hagstæð sveifla verði í genginu. Það er nefnilega líka hætta á óhagstæðri sveiflu gengisins ef gengið er óstöðugt á annað borð. Bufferlausnin felst í því að gera langtíma fjármálasamninga sem draga úr ölduganginum, jafna sveiflurnar út á lengri tíma í stað skyndilegra sveiflna.

Fyrir þá sem selja fisk eða rafmagn fyrir evrur eða dollara, þarf að verjast því að gengi krónunnar syrkist svo þeir fái færri krónur í kassann en þeir reiknuðu með, fyrir evrurnar eða dollarana. Því gera þeir svokallaðan framvirkan gjaldeyrissamning þar sem þeir víxla gjaldeyri fram í tímann á föstu verði. Haldist gengið stöðugt breytir þetta engu. Styrkist gengið, eins og það gerði hér um nokkurn tíma, þá tapa þeir ekki á því. Sígi gengi krónunnar hagnast þeir heldur ekki á því. Einhverjir aðrir höfðu hag af að gera sín framvirku gjaldeyrisviðskipti í hina áttina, þurftu að verja sig gengisfalli krónunnar. Svínvirkar – ef ekki kemur of stór gusa af sýru. Bankamenn brugguðu bufferlausnirnar og seldu mönnum þær til vinstri og hægri, stöðutökur með og móti gengishækkun og gengisfalli krónunnar. Allt fyrir stöðugleikann! – Nema náttúrulega það að taka upp stöðugari gjaldmiðil, – uss, skamm!
Svo fór krónan á sýrutripp…..

Alvöru spekúlantar hinsvegar kaupa og selja gjaldeyri bara til að hagnast á verðbreytingunum. Til að tryggja nægar og réttar verðbreytingar keyptu þeir og seldu líka gjaldeyri á markvissan hátt til að hafa áhrif á gengi hans. Enn snjallara var að gera framvirka gjaldmiðlaskiptasamninga. Þessi leikur var leikinn með íslensku krónuna. Nú eru menn að spreyta sig á enn stærri myntkerfum, evrum, pundum og dollurum. Það er miklu meira til af þeim og miklu meira að græða ef vel tekst til. En, ef maður tapar, þá bara tapar maður og borgar ekki skuldir sínar!

Var að koma heim eftir að sjá Gerplu í Þjóðleikhúsinu. Skemmti mér mjög vel og mæli með sýningunni.

Leikuppfærslan er ritverkinu trú. Auðvitað er aldrei hægt að færa sögu á svið með sama hætti og á bók. En það gerir ekkert til. Boðskapurinn og kaldhæðnin komust til skila og margt úr söguþræðinum og stöku orðræður líka. Sviðsmynd, hljóð og lýsing fá hæstu einkunn og sömuleiðis leikstjóri og leikarar. Uppfærslan er hugmyndarík, einfaldar brellur falla vel að verkinu en verða ekki sjálfstæðir útúrdúrar.

Svo er þessi saga Halldórs Laxness líka alagjör snilld og því er ég enn ánægðari með hve vel mér finnst leikhúshópnum hafa tekist til við sviðsetninguna.

Sagan er skemmtileg og leiksýningin líka. Þetta var gaman.

Rak augun í þessa fyrirsögn á visir.is: 

Lánveitingar Byrs til sérstaks saksóknara

Nei, nei, nei!!! Ekki segja mér að „Íslands eina von“ hafi líka fegið kúlulán frá BYR!

Róaðist ekki niður fyrr en ég var búin að lesa fréttina líka: Forsvarsmenn sparisjóðsins Byrs hafa sent skýrslu um lánveitingar sparisjóðsins frá árinu 2005 til sérstaks saksóknara og Fjármálaeftirlitsins. Þeir óska eftir því að athugað verði hvort tilefni sé til formlegrar rannsóknar á meintum brotum fyrrverandi stjórnarmanna og lykilstarfsmanna Byrs. ….

PÚFF!

Manstu gamla daga? Manstu þegar byrjað var að kenna unglingum samfélagsfræði og þar á meðal grundvallaratriði í fjármálum, eins og að fylla út víxil.

Víxill, börnin góð, er stílaður á ákveðna upphæð, sem greiðast skal að fullu á tilteknum gjalddaga. Aftan á víxilinn skrifa svo greiðandi og ábekingar, en þeir eru sjálfskuldarábyrgðarmenn ásamt með greiðandanum. Bankinn kaupir svo víxilinn af þér og borgar þér út mismuninn á þeirri upphæð sem á henn er letruð og þeim vöxtum sem hann reiknar sér. Þú borgar sumsé vextina fyrirfram.

Enn ein snilldin er að víxlum var hægt að framlengja. Það var gert þannig að þú borgaðir gamla víxilinn með nýjum, annað hvort að fullu eða að hluta. Af nýja víxlinum þurftir þú aftur að greiða fyrirframgreidda vexti, jú og svo þurftu sömu ábekingarnir að skrifa uppá aftur.

Björgólfur eldri man hina gömlu góðu daga víxlanna. Hann sló víxil í Búnaðarbankanum til að kaupa Landsbankann. Síðan borgaði hann víxilinn og sló annan víxil í staðinn. Því finnst honum það að vonum ósvífið að á hann skuli borið að hann hafi ekki greitt lánið sem hann tók til að kaupa Landsbankann. Hann er löngu búinn að borga akkúrat þann víxil og slá nýja. (Ath: þetta síðasta orð er og á að vera í fleirtölu, því eins og segir í yfirlýsingu Bjögganna: „Samson átti í frekari lánaviðskiptum við Kaupþing eftir sameiningu þess og Búnaðarbankans vegna ýmissa annarra fjárfestinga.“

Mér finnst athyglisverð frétt á visir.is um foreldri sem kærir skólastjóra framhaldsskóla fyrir að reka son hennar úr skóla vegna ófullnægjandi mætingar í skólann. Sjálft er foreldrið aðstoðarskólastjóri í barnaskóla.

Hvenær þarf fólk að læra að standa sig? Hvar á það að læra slíkt? Hvar má það ekki læra slíkt? Þarf fólk kannski ekkert að læra að standa sig?

Krakkar ganga í grunnskóla í 10 ár. Í öll þessi 10 ár eru viðurlög þeirra við agabrotum, skrópi, vanskilum á verkefnum og getuleysi á prófum, þau sömu – nöldur.

Svo fara þau í framhaldsskóla og ætla að halda þar uppteknum hætti. Að vísu rekast þau þar á nýtt fyrirbæri sem er fall í áfanga. Þau þurfa sumsé að skila námsárangri til að klára námsáfangana sína og geta haldið áfram í næsta áfanga. Só?! Skiptir það einhverju máli hvað þau skrá sig oft í sama áfangann án þess að ljúka honum, jafnvel án þess að reyna að taka próf í honum? Er það ekki bara þeirra mál? Er það ekki? Þeirra val á þeirra kostnað? Nú eða þá bara á kostnað foreldranna, svo ef foreldrunum er sama, því þá ekki skólanum?

Er framhaldsskólinn rekinn á kostnað nemenda einna og foreldra þeirra? Nei. Framhaldsskólar eru reknir á kostnað ríkisins. Ríkið, sameiginlegur sjóður okkar landsmanna allra, kostar líka upp á kennslu þeirra sem ekkert læra í framhaldsskólanum. Hluti af fjárveitingum til skólans miðast við þann fjölda nemenda sem fer í próf. Kennsla hinna sem skila sér ekki til prófs, kostar skólann fjárútlát, skólinn borgar kennaranum hvort sem nemandinn mætir eða ekki. Þannig eru nemendur sem ekki stunda skólann að sóa því fé sem annars hefði verið hægt að verja til kennslu þeirra sem nenna að læra.

Ég er ekki að saka þá nemendur sem fara á hægferð í gegnum framhaldsskólann um að vera að sóa almannafé. Það er skoðun mín að allt ungt fólk eigi rétt á námi við sitt hæfi, getu og áhugasvið, í framhaldsskólum. Á móti þeim rétti kemur skyldan til að stunda námið.

Alla skólagönguna jarma sömu nemendurnir yfir því að þurfa að skila verkefnum á réttum tíma. Æ, það var svo mikið að gera hjá mér í gær! Get ég fengið frest? Má ég ekki bara gera þetta þegar mér hentar?

Hvað býðst svo þeim sem ekki geta staðið sig, þegar þeir koma út á vinnumarkaðinn? Þarf prentarinn að skila blaðinu á tilteknum tíma? Þarf blaðberinn að bera það út fyrir tiltekinn tíma? Þarf afgreiðslumaðurinn að mæta í búðina fyrir uppgefinn opnunartíma? Þarf fréttatíminn í útvarpinu að vera tilbúinn kl 6? Líðst fiskverkakonunni að mæta þegar henni hentar? Hva! Hentar svona fólki ekki bara flott að starfa sjálfstætt? Sjálfstæður verktaki á ruslabílnum losar ruslatunnurnar þegar honum hentar. Sjálfstæður verktaki skilar tilboði í vegagerð þegar honum hentar. Tilboðsfrestur hvað?! Hönnuður skilar verkbeiðandanum verkinu þegar hann má vera að því. Bóndinn fóðrar skepnurnar og mjólkar kýrnar eftir því hvernig liggur á honum þann daginn.  Lögmaðurinn mætir í dómsalinn þegar hann er búinn að sofa nægju sína. Hann þarf ekkert að hafa lesið málsskjölin ef hann hafði eitthvað annað og skemmtilegra að gera í gær. Þarf kennarinn að mæta á réttum tíma í skólann?

Í stað þess að kæra skólastjóra fyrir að reka ungling úr framhaldsskóla fyrir að mæta illa, legg ég til að foreldrar kenni börnum sínum að mæta á réttum tíma í skóla, – alveg frá því þau byrja í barnaskóla.

Og ekkert væl með það!

Af hverju ætti núverandi formanni Framsóknarflokksins, Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni, að finnast kjósendur í landinu beri ábyrgð á gjörningum fyrri valdhafa og vina þeirra? Hann ber enga ábyrgð á neinu í fortíð Framsóknarflokksins. Hann ber enga ábyrgð á Halldóri Ásgrímssyni formanni og ráðherra síns flokks og heldur ekki á viðskiptaráðherrum flokksins Finni Ingólfssyni eða Valgerði Sverrisdóttur. Hann ber enga ábyrgð á að þetta fólk, fyrir hönd hans flokks, einkavinavæddi bankana upp í hendurnar á fjárglæframönnum. Hann ber enga ábyrgð á að þetta fólk og fleiri flokksfélagar hans einkavæddu bæði aðgang og arð af allri fiskveiðiauðlind landsins. Hann ber enga ábyrgð á Icesave, Landsbankanum, Búnaðarbankanum, Kaupþingi, Glitni, Milestone, Exista, VÍS, Gift, Ker, Kögun, Samskip, Sjóvá, Vafningi, FS27, FS28, FS29, FS…..

Af hverju ætti núverandi formanni Sjálfstæðisflokksins, Bjarna Benediktssyni, að finnast kjósendur í landinu beri ábyrgð á gjörningum fyrri valdhafa og vina þeirra? Hann ber enga ábyrgð á neinu í fortíð Sjálfstæðisflokksins. Hann ber enga ábyrgð á Davíð Oddssyni formanni og forsætisráðherra og Seðlabankastjóra síns flokks og heldur ekki á ráðherrum flokksins Geri Haarde eða Árna Mathiesen. Hann ber enga ábyrgð á að þetta fólk, fyrir hönd hans flokks, einkavinavæddi bankana upp í hendurnar á fjárglæframönnum. Hann ber enga ábyrgð á að þetta fólk og fleiri flokksfélagar hans einkavæddu bæði aðgang og arð af allri fiskveiðiauðlind landsins. Hann ber enga ábyrgð á Icesave, Landsbankanum, Búnaðarbankanum, Kaupþingi, Glitni, Milestone, Exista, VÍS, Gift, Ker, Kögun, Samskip, Sjóvá, Vafningi, FS27, FS28, FS29, FS…..

Já, formenn þessarra flokka bera ekki ábyrgð á gjörðum  annarra. Þeir eru sanngjarnir menn og því er það afdráttarlaus skoðun þeirra að kjósendur bera heldur ekki ábyrgð á gjörðum annarra.

Fyrir formönnum Sjálfstæðiflokks og Framsóknarflokks er það mikilvægt að þjóðin viti að þeir bera enga ábyrgð á stefnu eða gjörðum flokkanna fyrir sína formannstíð. Fólkið sem kaus fyrirrennara þeirra ber heldur enga ábyrgð á stefnu þeirra og gjörðum. F’ólki er því alveg óhætt að kjósa þá aftur, það verður ekki kallað til ábyrgðar á afleiðingum þeirrar gjörðar sinnar.

Góðir kjósendur!

Segið NEI við ábyrgð á gjörðum fjárglæframanna. Óttist ekki að kjósa þá stjórnmálaflokka sem komu þeim að kjötkötlunum. Kjósið Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn aftur, – sem allra fyrst.

Góðir kjósendur!

Látið ekki kalla ykkur til ábyrgðar á afleiðingum þess hvað þið kusuð yfir ykkur. Látið ekki kalla ykkur til ábyrgðar á afleiðingum þess sem meirihluti kjósenda kaus yfir ykkur. Kjósið ekki ábyrga stjórnmálamenn. Kjósið ekki þá sem láta ykkur sæta ábyrgð á afleiðingum athafna stjórnmálamanna. Kjósið ekki þá sem láta ykkur sæta ábyrgð á afleiðingum þess hvernig þið kusuð. Komið þeim frá völdum, – sem allra fyrst.

Góðir kjósendur!

Stórt feitt NEI er stuðningur við ábyrgðarlausa stjórnmálamenn og ábyrgðarlausa kjósendur. – Jú, og svo auðvitað bætir það samningsstöðu okkar og … og … og … já, bara sýnir að þú berð ekki ábyrgð.

En, ekki gleyma samt því mikilvægasta. Stórt feitt NEI sýnir að við forystumenn Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks berum enga ábyrgð. – OK, ok, þú ekki heldur! Bara muna að segja NEI við ábyrgð.

P.s.: Þetta er alveg óhætt, því þótt þú fellir núverandi samning, þá verður þú samt látinn borga fyrir vini okkar!

P.p.s.: EKKI gera kjörseðilinn þinn  ÓGILDAN!!!

Allir munu taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslunni á laugardaginn kemur. Sumir þeirra munu fara á kjörstað og sumir ekki. Niðurstaðan úr talningu atkvæða ræður engum úrslitum um það mál sem svo á að heita að kosið sé um.

Þeir sem fara ekki á kjörstað verða tveir hópar: Þeir sem hvort eð er taka ekki þátt í kosningum og þeir sem taka pólitíska afstöðu um að taka ekki þátt í þessum kosningum, þær séu skrípó.

Þeir sem mæta og kjósa NEI eru með því að lýsa yfir mótmælum. Fáeinir þeirra vilja bara fá aðeins betri samning. Mun fleiri vilja hreint ekki borga eða ábyrgjast neitt fyrir helvítis bankann. Og enn öðrum finnst þeir með atkvæði sínu vera að lýsa yfir óánægju sinni með ríkisstjórnina, þjóðfélagið, kapítalismann, seinlæti í úrræðum, þrengingar í eigin fjármálum, hvernig gróðapungar eru enn að hygla sér og sínum, eða vilja koma sínum mönnum aftur að völdum og svo margt fleira.

Þeir sem kjósa JÁ eru sumir hverjir bara að samþykkja samninginn, eins og lög gera ráð fyrir. Aðrir nota sitt JÁ til að lýsa yfir mótmælum. Bara önnur aðferð en að mótmæla með NEI. Segja JÁ til að mótmæla því hvernig þetta mál hefur verið notað til að ala á sundrungu meðal þjóðarinnar, hvernig menn hafa blygðunarlaust tekið málþóf framyfir skref í úrlausn á efnahagsvanda þjóðarinnar.

Svo verða atkvæði talin og þau sett í kassa og geymd og loks eytt, allt eftir þar um skráðum reglum.

Kosningaúrslitin munu allir svo túlka sér í hag. Þjóðin mótmælti! Vantraust á ríkisstjórnina! Við borgum aldrei! Niður með kapítalismann! Svo margir sátu heima af því fólk vill ekki láta hafa sig að fíflum! JÁin sýna mótmæli fólks við úrræðaleysi stjórnmálamanna!

Á eftir þarf að ganga frá samningum um greiðslu á innistæðutryggingum vegna Icesave-innlánsreikninga Landsbankans í Bretlandi og Hollandi!

Og þá vandast málið fyrir þá sem nú hvetja þjóðina til að segja NEI. Ætla þeir að setjast niður á Alþingi og samþykkja nýja samninga sem, rétt eins og þeir gömlu, fela í sér að ríkissjóður Íslands ábyrgist fullnaðargreiðslur á innlánstryggingum þessarra reikninga? Ætla þeir að samþykkja nýjan samning sem felur í sér breytingu á vaxtakjörum og einhverjum öðrum skilmálum, en skilja íslenska ríkið samt eftir í ábyrgð á innistæðutryggingunni? Hvað þá með virðingu þeirra fyrir vilja þeirra kjósenda sem voru að enda við að lýsa því yfir að þeir vilji alls ekki borga þetta?!

Varla ætla menn að standa í ennþá lengra málþófi kenndu við Æseif!#!

Hvort heldur ég mæti á kjörstað eða ekki, þá mun ég taka þá ákvörðun með skýrri yfirlýsingu: Ég meinaða!!!

Af hverju bætir það samningsstöðu Íslendinga að fella lögin um ríkisábyrgð á Icesave-innlánstryggingunum?

Vissulega hefur yfirvofandi þjóðaratkvæðagreiðsla og skoðanakannanir sem benda eindregið til að lögin verði felld úr gildi, haft áhrif á vilja Breta og Hollendinga til að semja við Íslendinga, enn einu sinni. Þeim finnst það slæmt ef lögin fara í þjóðaratkvæðagreiðslu og verða felld þar. Því styrkir þessi yfirvofandi þjóðaratkvæðagreiðsla samningsstöðu Íslendinga nú.

En verður samningsstaðan ennþá betri eftir að samningarnir hafa verið felldir í þjóðaratkvæðagreiðslunni? Þá er þjóðaratkvæðagreiðslan ekki lengur yfirvofandi heldur afstaðin. Þá standa menn frammi fyrir gerðum hlut. Hvað rekur þá á eftir þeim sem vildu komast hjá því sem ekki verður lengur afstýrt?

Er ekki líklegast að þá fari Bretar og Hollendingar, í samstarfi við öll þau önnur ríki sem eru að glíma við sitt eigið bankabull, að snúa sér að eign málum og láti Íslendinga bara róa? Shit happens! og björgum nú eigin skinni.

Það er ekkert sem rekur á eftir Bretum og Hollendingum að semja við Íslendinga eftir að Icesave-samningarnir verða felldir. Þessi skuld er ekkert að fara að gufa upp. Þeir innheimta hana þegar þeim hentar og með þeim aðferðum sem þeim henta. Þeir þurfa ekkert að fara með málið fyrir neina dómstóla nokkursstaðar í heiminum. Gömul nýlenduveldi bera ekki sín innheimtumál undir dómstóla, ekki frekar en dópsalar.

Bretar og Hollendingar geta, eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna, snúið sér að kosningum í eigin löndum og nýjum ríkisstjórnamyndunum. Þeim liggur þá ekkert á að tala við Íslendinga meir og verða vart til viðtals fyrr en síðari hluta næsta sumars. Sú bið verður okkur dýrari en þeim.

Það eru Íslendingar sem þurfa að semja. Við erum nefnilega algjörlega háð inn- og útflutningi og erlendum fjármálamörkuðum, vegna einhæfrar landsframleiðslu.

Besta samningstækifæri okkar er áður en þjóðaratkvæðagreiðslan fer fram. Séu samningar mögulega í burðarliðnum, eigum við frekar að fresta atkvæðagreiðslunni um nokkra daga, til að halda pressunni af henni áfram yfirvofandi. Eftir það gefa Bretar og Hollendingar líkast til skít í okkur.

Vilji menn semja, þá er tækifærið nú. Þetta tækifæri eigum við að nýta.

Er súrmatur hin þjóðlega ímynd íslenskra bænda?

Eru hakkið, skinkan, pepperóníið, sveppirnir, papríkan og osturinn sem fara á pizzuna ekki verðugur fulltrúi íslenskra landbúnaðarafurða?

Úr hvaða afdal skríður sá landbúnaðarráðherra sem mælir svo: „Ég get ekki neitað því að mér þykir beinlínis sorglegt að fylgjast með framgöngu okkar fyrrum ágæta fyrirtækis Símans. … Nú ríður húsum sjónvarpsauglýsing, einhverskonar húmorslaus 2007 útgáfa í anda útrásarvíkinga þar sem að gert er lítið úr hefðbundnum íslenskum þjóðlegum afurðum. Nokkrir karlmenn, í lopapeysum þó, eru látnir fúlsa við íslenskum þorramat eins og hvert annað ómeti sé að ræða,“ sagði ráðherrann og bætti við að hann teldi að auglýsingin bætti ekki ímynd Símans.

Kannski ætti spurninginn ferkar að vera: Inn í hvaða afdal er þessi landbúnaðarráðherra að reyna að skríða með íslenska bændastétt alla og íslenskar landbúnaðarafurðir með sér?

Allavega ætlar hann ekki með þá til Evrópu að éta pizzur og annað útlenskt ómeti!