Emil Örn Kristjánsson

Í kjölfar þess að ég tilkynnti framboð mitt til prófkjörs Sjálfstæðisflokksins vegna borgarstjórnarkosninganna í vor hef ég fengið allmargar fyrirspurnir um afstöðu mína til ýmissa mála.

Mest ber þó á spurningum um Reykjavíkurflugvöll. Því þykir mér rétt að birta svar mitt við þessari spurningu hér á þessu vefriti mínu:

Fyrir mér er þetta engin einföld „já eða nei“ spurning. Það liggja gild rök fyrir afstöðu minni og því læt ég þau fylgja með hér. Það sem er innan gæsalappa er svo til orðrétt það sem ég hef sagt um þetta sama mál í pontu á 3 síðustu landsfundum Sjálfstæðisflokksins.

„Reykjavík er höfuðborg Íslands og eigi hún að standa undir því nafni af einhverjum metnaði þarf hún einnig að vera samgöngumiðstöð fyrir allt landið. Meðan enginn hefur getað bent á annan og betri valkost fyrir flugvöll í höfuðborginni en þann sem hann stendur á í dag er tilgangslaust hjal að vera að tala um að flytja hann eitt eða annað.“

Reykjavíkurflugvöllur er ágætlega staðsettur til þess að gegna sínu hlutverki. Samgöngumannvirki á við flugvelli og járnbrautarstöðvar taka alltaf pláss og því verður ekki breytt.

Allt tal um að það sé einsdæmi að svo miklu rými sé „fórnað“ í miðborginni er rakalaust. Ég fullyrði t.d. að flugbrautirnar í Vatnsmýrinni taka ekki meira rými en aðaljárnbrautarstöðin í Kaupmannahöfn ásamt teinunum, sem að henni liggja. Einnig má nefna að þegar Lundúnaborg fékk sinn fimmta flugvöll, fyrir rúmum 20 árum var hann byggður inni í borginni, „London City Airport“. Þar fara um 3milljónir farþega um á hverju ári en áætlanir eru um stækka hann svo hann geti þjónað um 8milljónum farþega á ári.

Ég tek fram að ég tel rétt að flugvöllurinn verði áfram á aðalskipulagi borgarinnar og vitna í rökfærslu mína hér að ofan.

Í fréttum um helgina kom það fram að eldri borgarar sem búa í leiguíbúðum á vegum Sjómannadagsráðs eru að borga himinháa leigu fyrir lítið húsnæði. Leigu sem er bókstaflega að sliga viðkomandi.

Hvaða hemja er það eignlega að krefja ellilífeyrisþega um kvartmilljón á mánuði fyrir húsaleigu? Hvaða endemis „bommertur“ er Sjómannadagsráð eða búið að gera? Það hlýtur að vera meira en lítið skjöldótt við fjármögnun þessara íbúða ef greiða þarf stórfé fyrir ekki stærra húsnæði.

Og hvernig skyldi svo íbúum líða? Ég geri ráð fyrir að flestir hafi átt sitt húsnæði og selt það til þess að geta átt áhyggjulausa elli í leiguíbúð.

Slagorð rekstraraðilanna er víst „búum öldruðum áhyggjulaust ævikvöld“. Þvílík þversögn í orði og verki. Hér er einhver maðkur í mysunni og það er krafa allra, ekki bara íbúanna, að allt komi upp á borðið.

Svo er tilgangslaust að tala um „skjaldborg um heimilin“ meðan gamla fólkinu er látið blæða…

Nú hafa borgaryfirvöld ákveðið að breyta nokkrum götunöfnum í Reykjavík og endurnefna göturnar í höfuðið á nokkrum brautryðjendum kvenréttindabaráttunar.

Mér finnst þetta nú minna svolítið á ýmsar borgir A-Evrópu þar sem götunöfnum hefur verið breytt fram og til baka eftir því hvernig pólitísk rétthugsun býður á hverjum tíma.

Ég tel mig þekkja þó nokkuð vel til í þeirri ágætu borg Budapest. Þegar ég dvaldi þar í upphafi 8. áratugar síðustu aldar hét ein helzta breiðgata borgarinnar Népköztarsaság útja, eða Alþýðulýðveldisstræti. Í upphafi hét hún reyndar Geislagata, síðar var hún kennd við Andrássy fyrrum utanríkisráðherra Austurríks-ungverska veldisins og enn síðar við Stalín. Þá hét hún um tíma Gata ungverskrar æsku áður en hún fékk nafnið Alþýðulýðveldisgata. Núna heitir þessi gata aftur Andrássy út. Ég held að það sé varasamt fordæmi að taka upp á því að breyta götunöfnum í grónum hverfum. Þar með búið að hleypa af stað ferli, sem ekki sér fyrir endann á.

Þó má ekki skilja það svo að ég telji ekki að Bríet Bjarnhéðinsdóttir og kynsystur hennar eigi það skilið að götur séu nefndar eftir þeim. Fjarri því og þær eru vissulega betur að því komnar en margir aðrir. Vilji menn (karlar og konur) minnast þeirra í götunöfnum þá væri nær að gera það í nýjum hverfum.

Samt held ég að það sé gæfa Reykvíkinga að hafa, með örfáum undantekningum, komizt hjá því að nefna götur eftir fólki sem stendur okkur nær í sögulegu samhengi. Slíkt er alltaf umdeilanlegt og kallar á að aðrir hópar heimti að þeirra fólki sé sami sómi sé gerður.

Ég veit af reynzlu að það getur verið tímafrekt og það getur tekið á að gefa sig í störf fyrir samfélagið og samborgara sína. En ég veit líka hversu gefandi það getur verið og ég vona að það litla sem ég hef megnað að leggja af mörkum á undanförnum árum hafi orðið einhverjum til gagns og góðs.

Því hef ég nú ákveðið taka slaginn og skella mér í prófkjör Sjálfstæðisflokksins fyrir borgarstjórnarkosningarnar í vor og stefni á 6. sæti framboðslistans.

Það er ásetningur minn að eyða ekki stórum upphæðum í þennan slag heldur sjá hvort reynzlan, verkin og  vonandi góður orðstír verði til þess að ég fái notið trausts og stuðnings til meiri og stærri verkefna á víðtækari vettvangi.

Til frekari fróðleiks skelli ég hér inn eftirfarandi:

Ég er Grafarvogsbúi og tel óhætt að fullyrða að á undanförnum árum hef ég verið nokkuð áberandi í félagsmálum í Grafarvogshverfi.

Ég er varaformaður Félags sjálfstæðismanna í Grafarvogi og hef einnig verið varaformaður Íbúasamtaka Grafarvogs um árabil. Þá hef ég m.a. setið í Hverfisráði Grafarvogs og verið varaformaður þess, verið í stjórn Foreldrafélags Rimaskóla, setið í Foreldraráði Rimaskóla, í stjórn Foreldrafélags Skólahljómsveitar Grafarvogs og sit nú í skólanefnd Borgarholtsskóla… og er ekki allt talið.

Ég er kvæntur Guðrúnu Erlu Guðjónsdóttur og við eigum 5 börn og 4 barnabörn. Ég er grunnskólakennari og leiðsögumaður að mennt og hef lengst af unnið við ferðaþjónustu.

Nú segja fréttirnar að Atli Gíslason sé að fara í frí um stundarsakir. Varamaður hans mun taka sæti á þingi og maður gefur sér eiginlega að sá hljóti að vera formanninum hlýðnari en Atli. Það er hentugt nú þegar afgreiða á Æsseif út úr þinginu.

Guðfríður Lilja er einnig farin í frí, ekkert heyrist í Ögmundi en Lilja Mósesdóttir lætur enn í sér heyra. Spurning hvað langt er þar til þaggað verður niður í henni líka.

Það er víst lítið mál að standa við sannfæringu sína ef menn geta bara brugðið sér frá þegar á manninn reynir. Eða er mönnum kannske ekki gefinn kostur á örðu af formanninum?

Reyndar segir Atli að þetta sé löngu ákveðið frí. Ég ætla ekki að leggja mat á sannleiksgildi þess. En þegar um grundvallarmál er að ræða þá hefði ég haldið að sannir hugsjónamenn myndu fresta fríinu sínu.

Það er erfitt að skilja svona þýmennsku. Hvar eru hugsjónirnar og hvað varð um stóru orðin?

Formaður vinstri-grænna er eins og hundhlýðinn þræll forsætisráðherrans og flokkur hans lítið annað en gelt og vængstýft leiguþý Samfylkingarinnar.