Dofri Hermannsson

Borgarfulltrúar – þeir sem nú sitja – og þeir sem verða kjörnir inn í borgarstjórn Reykjavíkur í komandi kosningum ættu að hafa verulegar áhyggjur af því ástandi, sem er að skapast í íslenskum kvikmyndaiðnaði. Og gera eitthvað í því.
Á liðnu kjörtímabili var unnið með hugtakið Reykjavík – kvikmyndaborg, sem reyndar rann út í sandinn þegar kreppan barði á dyr. Nafn höfuðborgarinnar er órjúfanlega tengt kvikmyndahátíðum á við Reykjavík Film Festival, sem ber hróður borgarinnar um víðan völl. Hingað koma erlendir ferðamenn, sem hafa séð borginni okkar bregða fyrir í íslenskum og erlendum kvikmyndaverkum, myndböndum, heimildamyndum, auglýsingum. En síðast og ekki síst, eru flest fyrirtæki í kvikmyndaiðnaði á Íslandi með heimilisfang í Reykjavík, starfsmenn þeirra greiða hingað skatta og skyldur. Einyrkjar og starfsmenn í iðnaðinum búa vel flestir einhvers staðar í Reykjavík og leggja á virkan hátt sitt af mörkum til að gera borgina okkar betri.

Hamarinn, Pegasus

Kvikmynda og sjónvarpsiðnaður Íslands hefur slitið barnsskónum og til hefur orðið öflug iðngrein, þar sem þjálfaðir atvinnumenn sinna bæði skemmtun og upplýsingu. Reykvíkingar, sem og aðrir Íslendingar standa á þröskuldi nýrrar aldar – upplýsingaaldarinnar. Þar er þörf á vinnubrögðum, hugmyndafræði og tækini kvikmynda og sjónvarpsfólks til að ganga í verkin sem framundan eru og einnig hér eru tekjuskapandi tækifæri, innlend sem erlend.

Það skýtur því skökku við að bæði ríkisvald og ríkisútvarp virðast sameinast um að koma kvikmyndaiðnaði Íslands fyrir kattarnef, einmitt þegar vöxtur greinarinnar er virkilega að taka flug.
RUV hefur aldrei sinnt hlutverki sínu sem sprotavagga þess iðnaðar, sem er þó uppspretta þeirrar afurðar, sem RUV kerfið nærist á. Reykvískir unglingar, sem og aðrir íslendingar vita heilmikið um hversdagslíf borgarbúa í Beverly Hills eða Harlem. Við höfum hins vegar aldrei barið augum leikna þáttaröð, sem gerist meðal venjulegra Reykvíkinga í Breiðholti, Grafarvogi eða vestur í bæ. Hvað veldur?  Íslenskir kvikmyndagerðarmenn hafa á umliðnum árum sýnt fram á að hægt er að framleiða leiknar íslenskar þáttaraðir, sem njóta hylli áhorfenda. Reyndar er það sjónvarpsstöðin, sem ekki merkir sig sem útvarp/stöð allra landsmanna, sem hefur verið iðnari við þann kolann, þótt enginn sé þjónustusamningurinn um slíkt við ríkið á þeim bæ.

Af yfirlýsingum Ríkisútvarpsins mætti ætla að stærsti hluti útgjalda stofnunarinnar fari til kaupa á dagskrárefni frá íslenskum kvikmyndagerðarmönnum. En því fer reyndar fjarri ef grannt er skoðað.
Á síðasta ári hafði Ríkisútvarpið 4.4 milljarða á tekjuhliðinni. Á útgjaldahliðinni til innkaupa á íslensku efni fóru hinsvegar á bilinu 120 til 150 milljónir. Sem sagt ekki nema brotabrot af útgjöldum stofnunarinnar.
Á umliðnum árum hefur RUV m.a. talið sig gegna menningarhlutverki sínu til fulls með því að kaupa að jafnaði um það bil 25 heimildarmyndir á ári – fyrir ca. jafnmargar milljónir. Talan er sveiflukennd því á árunum 2007 og 2008 voru myndirnar annars vegar 19 og hins vegar 12 – og útgjöldin í  milljónum sömuleiðis.  Hver mynd kostar margfalt meira en það sem RUV greiðir fyrir vöruna.
RUV hefur svo greitt eftir geðþótta til framleiðenda íslenskra kvikmynda, á bilinu 2 – 4 milljónir fyrir sýningarréttinn. Framleiðslukostnaður hverrar myndar nemur tugum til hundruðum milljóna. Heldur ekki hér er hlutur RUV stór í heildarmyndinni. Ef svo að lokum er litið til þeirra þriggja beinu útsendinga, sem sérstaklega eru tilgreindar í niðurskurðaráætluninni, og allar tengjast skapandi iðnaði; Eddan, Gríman og Íslensku tónlistarverðlaunin – þá má geta þess að fagfélögin hafa að mestu sjálf staðið straum af kostnaði við þá dagskrárgerð – RUV hefur hins vegar hirt auglýsingatekjurnar.

Þegar litið er yfir þennan völl mætti að ósekju halda því fram að RUV hafi nærst á kvikmyndaiðnaðinum, en ekki öfugt. Áratug eftir áratug hefur íslenski kvikmyndageirinn lagt stofnuninni til dagskrárefni á spottprís.
Fjárhagslegir hagsmunir íslenskra kvikmyndagerðarmanna hafa aldrei legið í því að þeir hafi riðið feitum hesti frá kastalanum í Efstaleiti. Hagsmunir beggja aðila hafa verið tryggðir með ákveðinni samvinnu.
Samningur við RUV, hversu smánarlegur, sem hann hefur verið fjárhagslega, hefur opnað aðgengi að framleiðslufjármagni og samstarfsaðilum annars staðar frá – bæði innlendum og erlendum.

Ákvörðun RUV um að skera burt þær 150 milljónir, sem innkaupaseðill innlendrar dagskrárgerðar hefur hljóðað uppá getur varla verið af fjárhagslegum orsökum því einungis er um að ræða 3,41% af rekstrarfé sl. árs.
Lokun á íslenska kvikmyndaiðnaðinn hlýtur að stjórnast af öðrum hvötum en rekstrarlegum, þar sem um smápening er að ræða í heildarmyndinni uppá milljarða.
Því er kominn tími til að spyrja. Hvaða hvatir ráða hér för?

Kosningarnar í vor verða að snúast um framtíðina og frambjóðendur verða að hafa eitthvað fram að færa um hana. Verða að sýna fram á hvernig við getum haldið áfram að eiga gott líf og hvernig er hægt að gera það betra þrátt fyrir samdráttarskeið.

Atvinnumál eru grundvallaratriði og Reykjavíkurborg þarf að bæði að gera meira og að gera aðra hluti til að efla atvinnu í borginni.

• Af hverju er t.d. Orkuveita Reykjavíkur búin að lofa allri grænni orku í fyrirsjáanlegri framtíð til starfsemi suður með sjó?
• Af hverju er orkan seld til iðnaðar sem skapar fæst störf og minnstan virðisauka á hvert megawatt?
• Af hverju hefur Reykjavíkurborg ekki markað sér stefnu um orkunýtingu þar sem þeim er boðið best sem skapa flest störf og mestan virðisauka?
• Af hverju nýtir Reykjavíkurborg sér ekki þá einstöku aðstöðu að vera einn helsti framleiðandi grænnar orku, laðar til sín grænan iðnað og skapar með því Reykjavík alþjóðlegan sess sem græn höfuðborg?

Á Lálandi í Danmörku snéri sveitarfélagið vörn í sókn með því að marka sér skýra stefnu um græna orkuframleiðslu og iðnaðaruppbyggingu. Síðan þá hefur fjöldi erlendra fyrirtækja og rannsóknaraðila leitað þangað með sínar rannsóknir og framleiðslu og fjöldi nýrra grænna starfa hefur orðið til.

Á Íslandi er fjöldi fyrirtækja að hasla sér völl í grænum iðnaði, hér eru nokkur nefnd á nafn en þau eru mikið fleiri. Reykjavíkurborg ætti að setja sér metnaðarfull markmið í sjálfsögðum framfaramálum t.d. um að koma bílaflotanum á vistvænt innlent eldsneyti og laða til sín erlenda fjárfesta með grænni orkustefnu þar sem grænn iðnaður sem skapar mörg störf og mikinn virðisauka í landinu yrði settur efst á forgangslistann.

Kíkið við á: www.dofrihermannsson.is

Það er nóg af fólki að tala um landráð, svik, kúgun og drápsklyfjar. Það þarf enga hjálp frá mér. Með þessum orðum er ég ekki að gera lítið úr þeim vanda sem þjóðin er í, öðru nær.

Ég er hins vegar sannfærður um að við verðum að fara að tala með jákvæðum formerkjum um það hvernig við ætlum að snúa vörn í sókn, finna og nýta okkur ný tækifæri til að skapa störf og hvernig við getum áfram átt hér gott líf. Þar vil ég beita mér og þess vegna hef ég ákveðið að gefa kost á mér í 2.-3. sæti á lista Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningar í vor.

Nýsköpun í atvinnulífinu þarf ekki að vera bundin við þröngan hóp svokallaðra sprotafyrirtækja. Í ferðaþjónustu, matvælageiranum, hönnun og annarri listtengdri starfsemi búa ótal tækifæri til nýsköpunar, nýrra starfa og nýrra tekjustofna. Með nýjum lögum um endurgreiðslu á rannsóknar- og þróunarkostnaði skapst möguleikar hjá gríðarlegum fjölda fyrirtækja að taka nú gamlar og góðar hugmyndir upp úr skúffum og hrinda þeim í framkvæmd. Reykjavíkurborg á að koma til móts við fyrirtæki sem gera slíkt.

Skipulag borgarinnar á að miðast við þarfir fólksins og fjölskyldnanna. Ekki verður við það unað að sameiginleg verðmætum borgarbúa svo sem gömlum húsum og torgum sé fórnað fyrir skammtímagróða handhafa byggingarréttar. Verktakar eiga að taka að sér verk, ekki ráða lífi íbúa og starfsemi fyrirtækja. Þessu verður að breyta.

Hjá barnafjölskyldum fer of mikill tími og kostnaður í að skutla börnum í frístundir eftir skóla og börn foreldra sem ekki hafa aðstöðu til að skutlast búa ekki við sama rétt til að njóta frístunda. Þessu þarf að breyta með því að samræma betur skólastarfið, frístundastarfið og almenningssamgöngur innan hverfa borgarinnar.

Í öllum hverfum borgarinnar er möguleiki á grænum svæðum til útivistar, heilsuræktar og leikja fyrir fjölskyldurnar í Reykjavík. Við eigum að standa vörð um þau verðmæti sem felast í þessum svæðum og lítt snortnum náttúrusvæðum í nágrenni borgarinnar svo sem á Ölkelduhálsi.

Við verðum líka að ganga af sömu virðingu um miðborgina sem er ekki einkaeign þeirra sem eiga húsin við göturnar heldur sameiginleg eign allra borgarbúa. Við eigum að búa þannig að miðborginni að þar blómstri mannlíf alla daga allan ársins hring. Til þess verðum við að búa til meira pláss fyrir gangandi og hjólandi vegfarendur innan miðborgarinnar.

Hrunið og kreppan hafa valdið almennri vantrú á pólitík og pólitíkusum. Til að byggja upp traust í samfélaginu þarf betri pólitík sem grundvallast á samráði við íbúa og beinu lýðræðu við lykilákvarðanir. Stjórnmálin í nærumhverfinu eru góður vettvangur til að hefja slíka endurreisn.

Vissulega erum við með vindinn í fangið og mörg stór mál óleyst en þess heldur er mikilvægt að rísa á fætur, horfa á björtu hliðarnar frekar en að mála skrattann á vegginn, leita tækifæranna frekar en að einblína á mistökin.

Það vil ég gera og bið um stuðning Samfylkingarfólks í 2.-3. sæti á lista Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningar í vor.

Fylgstu með og leggðu mér lið, það væri vel þegið: