Dofri Hermannsson

Víða í borginni, einkum í eldri hverfum miðbæjarins, má sjá gömul hús standa niðurnídd misserum saman. Enga kröfu virðist vera hægt að gera til eigendanna um að þeir haldi húsunum við eða ljúki framkvæmdum sem byrjað hefur verið á.

Mörg þessara húsa eiga það sameiginlegt að hafa verið keypt af einstaklingum eða fjárfestingarfélögum sem ætluðu sér að græða á því að braska með eignirnar. Ætlun margra var að rífa húsin, byggja stærri hús á lóðinni og taka út hagnaðinn af auknu byggingamagni.

Sumir ku hafa jafnvel gengið svo langt að kaupa eitt hús, leigja það fólki sem ekki eru sérlega eftirsóknarverðir nágrannar með það í huga að kaupa nærliggjandi eignir þegar nágrannarnir væru farnir að sjá sitt óvænna vegna þróunarinnar í götunni.

Nú eru flestir þessara braskara á hausnum en húsin standa eins og brunnar eða brotnar tennur í annars fallegu brosi götunnar. Sum standa tóm með brotna glugga, í öðrum er búið að negla fyrir gluggana og í sumum hafast við einhvers konar leigjendur sem því miður vekja nágrönnum ugg um öryggi barna og efnislegra verðmæta.

Við þessu virðist borgin ekki eiga nein ráð. Það virðist nánast ómögulegt fyrir nágrannana að heimta úrbætur þó augljóslega beri þeir stóran skaða af nábýlinu við hin niðurnídd hús.

Klukkan 17 á morgun ætlum við að ræða þessi mál á fundi í Bankastræti 10, 2. hæð en þar verða nefnd dæmi um hús af þessu tagi og rætt af þekkingu um úrræði borgarinnar – eða öllu heldur skortinn á þeim – og hvað þarf til að breyta þessu ástandi. Endilega kíkið við, hlýðið á stutt erindi og takið þátt í umræðum á eftir.

Fésbókarar geta meldað sig á viðburðinn hér.

Það er bæði einfaldara og flóknara en maður heldur að taka þátt í netkosningunni í prófkjöri Samfylkingarinnar í Reykjavík. Kjörstaður í netheimum opnaði á miðnætti þriðjudag og er opinn til kl. 18 á laugardag, en þá lýkur prófkjörinu.

Ég og konan mín, við mættum á kjörstað í netheimum, galvösk og héldum að þetta væri nú ekki mikið mál, enda erum við bæði tölvuglögg og vön að umgangast hvað sem er í gegnum netið. En við duttum í fyrsta pyttinn, sem var að byrja nákvæmlega öfugt á ferlinu. Og því ákvað ég að gera smá leiðbeiningabækling handa ykkur, sem ætlið að kjósa mig í prófkjörinu – og muna – að það er 2.-3. sætið, sem ég stefni á.

Skref 1.
Fara inn á www.xs.is og smella á prófkjör 2010, eins og myndin hér sýnir.

Skref 2. Nú opnast nýr gluggi þar sem þú smellir á „Opna netkosningu“ og athugar að pop-up sé leyft.

Skref 3. Nú ertu beðin að skrá inn kennitöluna þína, svo kerfið geti sent staðfestingu í heimabankann þinn.

Skref 4. Frá glugganum, sem nú birtist og sést hér fyrir neðan getur þú smellt á merki heimabankans þíns. Heimabankinn opnast í nýjum glugga og þú finnur upplýsingar um lykilorð að kosningunni undir „upplýsingar“ – „rafræn skjöl“. Þú sækir upplýsingarnar með því að smella á sækja hnappinn – opnar skjalið og þá blasir við 10 stafa lykilorð. Nú kemur þú til baka í gluggann hér fyrir neðan og slærð inn lykilorðið.

Skref 5. Kjörseðillinn opnast. Þú velur minnst 4 og mest 8 og setur í þá röð, sem þér fellur best.

Takk kærlega fyrir þátttökuna í prófkjörinu.

Ég tók þessa mynd af því ég veit af eigin raun að þeir sem taka ákvarðanir í umferðar- og skipulagsmálum eru sjaldséðir gestir í strætó og mér varð hugsað til þess hvað þessir farþegar myndu taka mikið pláss í Ártúnsbrekkunni einir í bíl. Svarið er um 600 metrar eða frá Húsgagnahöllinni og niður að Elliðaám.
Það er áhugavert fyrir fólk sem vill spara peninga í borgarkerfinu að velta fyrir sér hvað kostar annars vegar að reka strætó og hins vegar hvað kostar að reka óþarflega margar akreinar, mislæg gatnamót og allt hitt sem fylgir óþarflega mikilli umferð einkabíla.

Borgarfulltrúar – þeir sem nú sitja – og þeir sem verða kjörnir inn í borgarstjórn Reykjavíkur í komandi kosningum ættu að hafa verulegar áhyggjur af því ástandi, sem er að skapast í íslenskum kvikmyndaiðnaði. Og gera eitthvað í því.
Á liðnu kjörtímabili var unnið með hugtakið Reykjavík – kvikmyndaborg, sem reyndar rann út í sandinn þegar kreppan barði á dyr. Nafn höfuðborgarinnar er órjúfanlega tengt kvikmyndahátíðum á við Reykjavík Film Festival, sem ber hróður borgarinnar um víðan völl. Hingað koma erlendir ferðamenn, sem hafa séð borginni okkar bregða fyrir í íslenskum og erlendum kvikmyndaverkum, myndböndum, heimildamyndum, auglýsingum. En síðast og ekki síst, eru flest fyrirtæki í kvikmyndaiðnaði á Íslandi með heimilisfang í Reykjavík, starfsmenn þeirra greiða hingað skatta og skyldur. Einyrkjar og starfsmenn í iðnaðinum búa vel flestir einhvers staðar í Reykjavík og leggja á virkan hátt sitt af mörkum til að gera borgina okkar betri.

Hamarinn, Pegasus

Kvikmynda og sjónvarpsiðnaður Íslands hefur slitið barnsskónum og til hefur orðið öflug iðngrein, þar sem þjálfaðir atvinnumenn sinna bæði skemmtun og upplýsingu. Reykvíkingar, sem og aðrir Íslendingar standa á þröskuldi nýrrar aldar – upplýsingaaldarinnar. Þar er þörf á vinnubrögðum, hugmyndafræði og tækini kvikmynda og sjónvarpsfólks til að ganga í verkin sem framundan eru og einnig hér eru tekjuskapandi tækifæri, innlend sem erlend.

Það skýtur því skökku við að bæði ríkisvald og ríkisútvarp virðast sameinast um að koma kvikmyndaiðnaði Íslands fyrir kattarnef, einmitt þegar vöxtur greinarinnar er virkilega að taka flug.
RUV hefur aldrei sinnt hlutverki sínu sem sprotavagga þess iðnaðar, sem er þó uppspretta þeirrar afurðar, sem RUV kerfið nærist á. Reykvískir unglingar, sem og aðrir íslendingar vita heilmikið um hversdagslíf borgarbúa í Beverly Hills eða Harlem. Við höfum hins vegar aldrei barið augum leikna þáttaröð, sem gerist meðal venjulegra Reykvíkinga í Breiðholti, Grafarvogi eða vestur í bæ. Hvað veldur?  Íslenskir kvikmyndagerðarmenn hafa á umliðnum árum sýnt fram á að hægt er að framleiða leiknar íslenskar þáttaraðir, sem njóta hylli áhorfenda. Reyndar er það sjónvarpsstöðin, sem ekki merkir sig sem útvarp/stöð allra landsmanna, sem hefur verið iðnari við þann kolann, þótt enginn sé þjónustusamningurinn um slíkt við ríkið á þeim bæ.

Af yfirlýsingum Ríkisútvarpsins mætti ætla að stærsti hluti útgjalda stofnunarinnar fari til kaupa á dagskrárefni frá íslenskum kvikmyndagerðarmönnum. En því fer reyndar fjarri ef grannt er skoðað.
Á síðasta ári hafði Ríkisútvarpið 4.4 milljarða á tekjuhliðinni. Á útgjaldahliðinni til innkaupa á íslensku efni fóru hinsvegar á bilinu 120 til 150 milljónir. Sem sagt ekki nema brotabrot af útgjöldum stofnunarinnar.
Á umliðnum árum hefur RUV m.a. talið sig gegna menningarhlutverki sínu til fulls með því að kaupa að jafnaði um það bil 25 heimildarmyndir á ári – fyrir ca. jafnmargar milljónir. Talan er sveiflukennd því á árunum 2007 og 2008 voru myndirnar annars vegar 19 og hins vegar 12 – og útgjöldin í  milljónum sömuleiðis.  Hver mynd kostar margfalt meira en það sem RUV greiðir fyrir vöruna.
RUV hefur svo greitt eftir geðþótta til framleiðenda íslenskra kvikmynda, á bilinu 2 – 4 milljónir fyrir sýningarréttinn. Framleiðslukostnaður hverrar myndar nemur tugum til hundruðum milljóna. Heldur ekki hér er hlutur RUV stór í heildarmyndinni. Ef svo að lokum er litið til þeirra þriggja beinu útsendinga, sem sérstaklega eru tilgreindar í niðurskurðaráætluninni, og allar tengjast skapandi iðnaði; Eddan, Gríman og Íslensku tónlistarverðlaunin – þá má geta þess að fagfélögin hafa að mestu sjálf staðið straum af kostnaði við þá dagskrárgerð – RUV hefur hins vegar hirt auglýsingatekjurnar.

Þegar litið er yfir þennan völl mætti að ósekju halda því fram að RUV hafi nærst á kvikmyndaiðnaðinum, en ekki öfugt. Áratug eftir áratug hefur íslenski kvikmyndageirinn lagt stofnuninni til dagskrárefni á spottprís.
Fjárhagslegir hagsmunir íslenskra kvikmyndagerðarmanna hafa aldrei legið í því að þeir hafi riðið feitum hesti frá kastalanum í Efstaleiti. Hagsmunir beggja aðila hafa verið tryggðir með ákveðinni samvinnu.
Samningur við RUV, hversu smánarlegur, sem hann hefur verið fjárhagslega, hefur opnað aðgengi að framleiðslufjármagni og samstarfsaðilum annars staðar frá – bæði innlendum og erlendum.

Ákvörðun RUV um að skera burt þær 150 milljónir, sem innkaupaseðill innlendrar dagskrárgerðar hefur hljóðað uppá getur varla verið af fjárhagslegum orsökum því einungis er um að ræða 3,41% af rekstrarfé sl. árs.
Lokun á íslenska kvikmyndaiðnaðinn hlýtur að stjórnast af öðrum hvötum en rekstrarlegum, þar sem um smápening er að ræða í heildarmyndinni uppá milljarða.
Því er kominn tími til að spyrja. Hvaða hvatir ráða hér för?

Nú er ljóst að Sjálfstæðisflokkurinn mun ekki eiga neinn borgarfulltrúa í Grafarvogi þar sem 5. hver Reykvíkingur býr. Tveir ágætir menn buðu sig fram en hvorugur fékk nægilega góða kosningu til að komast í öruggt sæti. Reyndar ekki einu sinni á topp 10.

Þetta hlýtur að vera Sjálfstæðismönnum umhugsunarefni því þeir vita sem er að Grafarvogsbúar kunna vel að meta það sem vel er gert fyrir hverfið. Þetta hef ég líka fundið með mjög skýrum hætti á þessu kjörtímabili. Á sama hátt er eftir því tekið í Grafarvogi þegar hverfið á sér ekki málsvara á vettvangi borgarstjórnar.

Grafarvogsbörn

Að þessu leyti er Grafarvogur um margt sérstakt hverfi. Hverfisvitund er mikil, samstaða íbúa sterk og hverfið hefur oft verið í fararbroddi með ýmsar nýjungar. Þar var t.d. fyrsta þjónustumiðstöð borgarinnar opnuð og íbúasamtökin í Grafarvogi spiluðu stórt hlutverk í samráðshópi um lausn á deilu um legu Sundabrautar.

Hverfisráð Grafarvogs hefur líka verið öflugt og þar hafa pólitískir andstæðingar staðið saman um framfaramál hverfisins. Ég nefni sem dæmi Græna samgöngustefnu í hverfum borgarinnar sem meirihlutinn í Umhverfis- og samgönguráði hafði svæft tvisvar þegar Hverfisráðið ákvað einróma að taka þá hugmynd upp á sína arma – til hagsbóta fyrir allt hverfið.

Að mínu mati verða borgarfulltrúar að endurspegla allt samfélag borgarinnar. Þótt miðborgin sé sameign okkar allra og mikilvægt að hún blómstri er ekki gott að sá hópur sem er valinn til að stýra borginni sé of einsleitur og búi þar allur á sama hektaranum. Það er eðlileg krafa að stjórnendur borgarinnar þekki hana alla af eigin raun.

www.dofrihermannsson.is

www.facebook.com/Dofri.Hermannsson

Sumt er hægt að leysa með því að hugsa öðruvísi. Í Reykjavík fara foreldrar 300 þúsund skutlferðir með börn í frístundir í hverjum mánuði. Foreldrar eyða í skutlið rúmlega 100 þúsund klukkustundum og um 170 milljónum á mánuði. Þetta er stór hluti af óþarfri, mengandi og hættulegri umferð í hverfum borgarinnar.

Í myndbandinu reiknum við einungis út hvað skutlið kostar miðað við 92 kr. á km. sem er opinber tala frá skattstjóra og notuð við kostnaðarútreikninga þegar fólk notar bílinn sinn fyrir vinnustað.
Ekki er tekið með í myndbandsútreikninginn, vinnutap eða önnur skutltengd útgjöld. En þegar betur er að gáð er gífurlegur beinn kostnaður við skutl hjá hverri og einni barnafjölskyldu. Sama gildir um samfélagslegt tap. En þessu er hægt að breyta!

Hugsið málið – horfið á myndbandið – Sendið það endilega áfram til vina og vandamanna.
www.dofrihermannsson.is

Sjálfstæðismenn í borginni mega eiga það að þeim er sama hvaðan góðar hugmyndir koma. Þeir eiga það jafnvel til að taka tillögum minnihlutans svo vel að þegar nokkrir mánuðir eru liðnir eiga þeir ljúfar minningar um að hafa sjálfir lagt þær fram eins og sjá má í auglýsingu í nýjasta tölublaði Grafarvogsblaðsins.

Grafarvogsblað auglýsing

Ingrid Bergmann sagði eitt sinn að lykillinn að hamingjunni væri góð heilsa og lélegt minni. Má til sanns vegar færa!

Kosningarnar í vor verða að snúast um framtíðina og frambjóðendur verða að hafa eitthvað fram að færa um hana. Verða að sýna fram á hvernig við getum haldið áfram að eiga gott líf og hvernig er hægt að gera það betra þrátt fyrir samdráttarskeið.

Atvinnumál eru grundvallaratriði og Reykjavíkurborg þarf að bæði að gera meira og að gera aðra hluti til að efla atvinnu í borginni.

• Af hverju er t.d. Orkuveita Reykjavíkur búin að lofa allri grænni orku í fyrirsjáanlegri framtíð til starfsemi suður með sjó?
• Af hverju er orkan seld til iðnaðar sem skapar fæst störf og minnstan virðisauka á hvert megawatt?
• Af hverju hefur Reykjavíkurborg ekki markað sér stefnu um orkunýtingu þar sem þeim er boðið best sem skapa flest störf og mestan virðisauka?
• Af hverju nýtir Reykjavíkurborg sér ekki þá einstöku aðstöðu að vera einn helsti framleiðandi grænnar orku, laðar til sín grænan iðnað og skapar með því Reykjavík alþjóðlegan sess sem græn höfuðborg?

Á Lálandi í Danmörku snéri sveitarfélagið vörn í sókn með því að marka sér skýra stefnu um græna orkuframleiðslu og iðnaðaruppbyggingu. Síðan þá hefur fjöldi erlendra fyrirtækja og rannsóknaraðila leitað þangað með sínar rannsóknir og framleiðslu og fjöldi nýrra grænna starfa hefur orðið til.

Á Íslandi er fjöldi fyrirtækja að hasla sér völl í grænum iðnaði, hér eru nokkur nefnd á nafn en þau eru mikið fleiri. Reykjavíkurborg ætti að setja sér metnaðarfull markmið í sjálfsögðum framfaramálum t.d. um að koma bílaflotanum á vistvænt innlent eldsneyti og laða til sín erlenda fjárfesta með grænni orkustefnu þar sem grænn iðnaður sem skapar mörg störf og mikinn virðisauka í landinu yrði settur efst á forgangslistann.

Kíkið við á: www.dofrihermannsson.is

Það er nóg af fólki að tala um landráð, svik, kúgun og drápsklyfjar. Það þarf enga hjálp frá mér. Með þessum orðum er ég ekki að gera lítið úr þeim vanda sem þjóðin er í, öðru nær.

Ég er hins vegar sannfærður um að við verðum að fara að tala með jákvæðum formerkjum um það hvernig við ætlum að snúa vörn í sókn, finna og nýta okkur ný tækifæri til að skapa störf og hvernig við getum áfram átt hér gott líf. Þar vil ég beita mér og þess vegna hef ég ákveðið að gefa kost á mér í 2.-3. sæti á lista Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningar í vor.

Nýsköpun í atvinnulífinu þarf ekki að vera bundin við þröngan hóp svokallaðra sprotafyrirtækja. Í ferðaþjónustu, matvælageiranum, hönnun og annarri listtengdri starfsemi búa ótal tækifæri til nýsköpunar, nýrra starfa og nýrra tekjustofna. Með nýjum lögum um endurgreiðslu á rannsóknar- og þróunarkostnaði skapst möguleikar hjá gríðarlegum fjölda fyrirtækja að taka nú gamlar og góðar hugmyndir upp úr skúffum og hrinda þeim í framkvæmd. Reykjavíkurborg á að koma til móts við fyrirtæki sem gera slíkt.

Skipulag borgarinnar á að miðast við þarfir fólksins og fjölskyldnanna. Ekki verður við það unað að sameiginleg verðmætum borgarbúa svo sem gömlum húsum og torgum sé fórnað fyrir skammtímagróða handhafa byggingarréttar. Verktakar eiga að taka að sér verk, ekki ráða lífi íbúa og starfsemi fyrirtækja. Þessu verður að breyta.

Hjá barnafjölskyldum fer of mikill tími og kostnaður í að skutla börnum í frístundir eftir skóla og börn foreldra sem ekki hafa aðstöðu til að skutlast búa ekki við sama rétt til að njóta frístunda. Þessu þarf að breyta með því að samræma betur skólastarfið, frístundastarfið og almenningssamgöngur innan hverfa borgarinnar.

Í öllum hverfum borgarinnar er möguleiki á grænum svæðum til útivistar, heilsuræktar og leikja fyrir fjölskyldurnar í Reykjavík. Við eigum að standa vörð um þau verðmæti sem felast í þessum svæðum og lítt snortnum náttúrusvæðum í nágrenni borgarinnar svo sem á Ölkelduhálsi.

Við verðum líka að ganga af sömu virðingu um miðborgina sem er ekki einkaeign þeirra sem eiga húsin við göturnar heldur sameiginleg eign allra borgarbúa. Við eigum að búa þannig að miðborginni að þar blómstri mannlíf alla daga allan ársins hring. Til þess verðum við að búa til meira pláss fyrir gangandi og hjólandi vegfarendur innan miðborgarinnar.

Hrunið og kreppan hafa valdið almennri vantrú á pólitík og pólitíkusum. Til að byggja upp traust í samfélaginu þarf betri pólitík sem grundvallast á samráði við íbúa og beinu lýðræðu við lykilákvarðanir. Stjórnmálin í nærumhverfinu eru góður vettvangur til að hefja slíka endurreisn.

Vissulega erum við með vindinn í fangið og mörg stór mál óleyst en þess heldur er mikilvægt að rísa á fætur, horfa á björtu hliðarnar frekar en að mála skrattann á vegginn, leita tækifæranna frekar en að einblína á mistökin.

Það vil ég gera og bið um stuðning Samfylkingarfólks í 2.-3. sæti á lista Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningar í vor.

Fylgstu með og leggðu mér lið, það væri vel þegið:

Icesave málið sýnir svo ekki verður um villst að gangverkið í íslenskri pólitík er meingallað. Þar er ekki bara um að kenna vinnulagi á Alþingi heldur líka þeim takmörkum sem fjölmiðlum eru sett (eða setja sér sjálfir) sem vettvangur fyrir pólitíska umræðu. Mig langar til að deila með lesendum nokkrum hugleiðingum mínum um þetta efni og býð þeim góðfúslega að tjá skoðanir sínar á móti.

Án vafa hefur margt skynsamlegt verið sagt og skrifað um Icesave eins og önnur mál en það sem hefur skilað sér heim í stofu til fólks eru þó fyrst og fremst upphrópanir andstæðra fylkinga sem í daglegum fréttatímum sjást kallast á með gífuryrðum í stað þess að leiða mál til lykta með því að skiptast á rökum. Sérstaklega er þetta áberandi með stjórnarandstöðu hvers tíma sem reynir allt hvað hún getur til að sýna fram vanhæfni meirihlutans. Allt snýst um að vinna keppnina um „helstið“ í sjónvarpsfréttum kvöldsins og til að tryggja sér það dugar engin hálfvelgja. Síðasta hálfa árið hefur stjórnarandstaðan hrópað orð eins og „landráð“ og „drápsklyfjar“ svo oft heima í stofu hjá mér að hugtökin hafa misst alla merkingu.

Í sjónvarpsþáttum eins og Silfri Egils, og á góðum degi í Kastljósi og Íslandi í dag hefur mátt sjá heiðarlegar undantekningar frá þessu þar sem tilraunir hafa verið gerðar til að krjúfa mál til mergjar frammi fyrir augum kjósenda. Einnig í útvarpi s.s. Speglinum, Sprengisandi, Krossgötum og Vikulokunum þótt þessir miðlar nái því miður minni athygli. Það vita allir sem reynt hafa að í þessum þáttum reynast mínúturnar sem fólk hefur til að færa rök fyrir skoðunum sínum býsna fáar og oft sér maður menn komast upp með að slá fram fullyrðingum sem engin rök eru fyrir. Gera viðmælandann kjaftstopp. Sleppa frá rökræðunni með því að vinna kappræðuna.

Lýðræðið byggir á þeirri tröllatrú að ef umræða er opin og frjáls muni meirihluti kjósenda á endanum ræða sig með skynsemi að bestu niðurstöðu í hverju máli (áhugasamir um þetta gætu haft gaman af að glugga í ágæta bók eftir Al Gore, The Assault on Reason). Þetta gæti gengið upp ef vettvangurinn væri gagnvirkur og kjósendur gætu spurt þeirra spurninga sem vantar svör við. En það er ekki svo. Sjónvarpið sem er langöflugasti miðillinn er ekki gagnvirkur, tímamörk eru þröng og því komast stjórnmálamenn í öllum flokkum (og jafnvel á Bessastöðum) ítrekað upp með að þreyta snarpar kappræður við spyrla eða mótherja og snúa út úr með snjöllum hætti. Niðurstaðan er yfirleitt sú að lýðurinn heima í stofu – undirstaða lýðræðsins – er engu nær um málið sjálft en e.t.v. ánægður eða spældur með úrslit rimmunnar það kvöldið. Á morgun verður sami leikur endurtekinn og á hinn og á hinn og á hinn.

Ljósið í myrkrinu er netið og bloggið. Þótt þar sé margt óvandað (og jafnvel á mörkum velsæmis) er netið eini vettvangurinn þar sem frjáls umræða um pólitík fer fram. Þar er ekki hægt að þagga skoðanir niður með því að reka blaðamann eða hamla birtingu greina, þar getur hver sem er birt ummæli stjórnmálamanna og rekið ofan í þá rangfærslur, þar er hægt að halda málum til haga og þangað geta allir komið og kynnt sér málin þótt þeir hafi misst af fréttum eða umræðuþætti í ljósvakamiðlunum.

Skýr dæmi um þetta undanfarið ár eru bloggsíður Egils Helgasonar, Láru Hönnu Einarsdóttur og margra annarra sem hópast hafa saman á torgum netsins en þar hafa fjölmargir fletir á málum verið upplýstir sem vandséð er að hefðu annars komið í ljós. Þótt athugasemdirnar séu stóran part geðvonska og drullukast þeirra sem halda að allt gangi út á að vinna kappræðuna í stað þess að leggja rökræðunni lið þá eru þær nauðsynleg leið fyrir hinn almenna lesanda að koma skoðun sinni á framfæri. Þá hefur verið ánægjulegt að sjá að frjálsir bloggarar hafa ekki látið yfir sig ganga að sá stjórnmálamaður sem mesta ábyrgð ber á Hruninu og löngum aðdraganda þess sé settur í ritstjórastól yfir vettvangi þeirra.

Þennan vettvang verður að styrkja. Leiðir til þess gætu verið að gera það auðveldara og frítt að ná í og nota fréttaefni úr sjónvarpi og útvarpi. Það er óeðlilegt að menn sleppi frá ábyrgð sinni af því einu að fennt er í sporin, misfrjálsir fjölmiðlar hafa ekki áhuga á að minna á hana og einstaklingar hafa ekki tíma eða efni á að leita efnið uppi og borga fyrir það himinháar upphæðir.

Allar ræður á Alþingi er nú hægt að taka upp af netinu, klippa saman og nota og það er til stórra bóta. Því miður er Reykjavíkurborg aftarlega á merinni hvað þetta varðar því þar er ræðum aðeins útvarpað en engar upptökur eru aðgengilegar enda líður manni oft í ræðustól borgarstjórnar eins og maður sé að tala í rör sem enginn veit hvar endar. Auðvelt ætti að vera að koma upp vefmyndavél og halda efninu til haga líkt og gert er á Alþingi en við það mætti gjarna bæta athugasemdakerfi sem vettvang fyrir þau mál sem eru til umræðu en með því væri komið á gagnvirkt samband á milli kjósenda og kjörinna fulltrúa.

Það held ég að sé alger forsenda fyrir því að hægt verði að byggja upp traust á milli kjósenda og stjórnmálamanna að nýju.