Dofri Hermannsson

Það er sama hvort maður er í slæmu skapi eða góðu, slakur eða stressaður, það er alltaf mannbætandi að hlusta á KK á Rás1 eftir 8 fréttir.

Þegar maður er búinn hlusta á nýjustu tölur yfir drepna og slasaða í útlöndum og hækkandi skuldir þjóðarbúsins kemur ómþýtt gítarspil – stef þáttarins – og svo hin hlýlega rödd KK sem manni finnst að tali af sérstökum hlýhug einmitt til sín.

Í morgun fékk hann Helenu Eyjólfs til að syngja Borgin sefur og Lay Low til að syngja Til þín og það var hægt að sjá það í morgunumferðinni hver var að hlusta á Rás1 og hver ekki. Með yl í hjarta og kaffibolla í hendi dansa ég inn í daginn.

Niðurrif vatnstanks á Hallsteinshöfða í Grafarvogi hefur vakið síglidar en áleitnar spurningar um viðhorf meirihlutans í borgarstjórn til íbúasamráðs og íbúalýðræðis. Allt frá því hverfisráðin í borginni voru stofnuð hafa þau og hugmyndafræðin að baki þeim verið Sjálfstæðisflokknum þyrnir í augum. Það er þess vegna ekkert undarlegt að meirihlutinn í borginni telji óþarft að virða óskir íbúa í Grafarvogi – kjörnir fulltrúar Sjálfstæðisflokks og B-lista vita svo mikið betur en íbúar sjálfir hvað er þeim fyrir bestu.

Af gefnu tilefni lagði Samfylkingin þessa fyrirspurn fram í borgarráði í gær:

Fyrirspurn um Vatnstank í Grafarvogi

Í fyrrakvöld var rifinn vatnstankur frá tímum Marshall-aðstoðarinnar í Grafarvogi. Þetta var gert þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar borgaryfirvalda, samþykktir hverfisráðs Grafarvogs og óskir íbúa um að vatnstankinum mætti umbreyta í frábæran útsýnisstað og gullmola í hverfinu. Sú hugmynd var ein þeirra sem eindregnasta stuðninginn fékk í íbúasamráðinu 1, 2 og Reykjavík.

Spurt er:

• Hver tók ákvörðun um rif vatnstanksins?
• Hver er afstaða borgarrstjóra til þess?
• Hvernig verður unnið úr þeim skaða sem orðinn er og hverjar eru fyrirætlanir um svæðið?
• Hvers vegna hefur óskum íbúa úr 1, 2 og Reykjavík ekki verið fylgt eftir?
• Hver hefur umsjón með eftirfylgni verkefnisins?
• Hvað líður ákvörðunum um einstök verkefni og hugmyndir úr 1, 2 og Reykjavík?

Því er stundum haldið fram að Grafarvogur sé blár í pólitískum skilningi. Það kann að hafa átt við þegar Davíð var borgarstjóri og gaf vinum sínum fjölda byggingarlóða í hverfinu en það er löngu liðin tíð. Ef eitthvað er þá hefur Sjálfstæðisflokkurinn í borgarstjórn mætt æ harðari gagnrýni í hverfinu – ekki síst frá sínu eigin fólki enda ærnar ástæður til.

Vatnstankur á Hallsteinshöfða - mynd Árni Tryggvason

Vatnstankurinn á Hallsteinshöfða er nýjasta dæmið. Tankurinn var reistur til að þjóna áburðarverksmiðjunni í Gufunesi á miðri síðustu öld og er merkileg heimild um Marshallaðstoðina, áburðarverksmiðjuna og þá sögu sem henni fylgir. Tankurinn var um 300 fm að flatarmáli og rúmmál hans umtalsvert.

Þakið vildu íbúar í Grafarvogi nýta sem útsýnispall enda útsýni þaðan einstaklega vítt og fagurt og staðurinn í alfaraleið útivistarfólks í norðurhluta Grafarvogs. Hvelfinguna í tankinum sjálfum voru hugmyndir um að mætti nýta sem sýningarými, skjól fyrir útikennslu og skátastarf eða leiksvæði fyrir börn og unglinga. Það kom því ekki á óvart að í verðlaunaverkefninu 1, 2 og Reykjavík þar sem tekið var við ábendingum íbúa um hvað mætti gera til bóta í nærumhverfinu var útsýnispallur á þaki vatnstanksins efst á óskalistanum.

Núna tæpu ári síðar er búið að rífa tankinn þrátt fyrir ítrekuð loforð um hið gangstæða. Ég held að þessi samhljóða bókun Hverfisráðs Grafarvogs tali sínu máli um hug Grafarvogsbúa til borgaryfirvalda:

Í átakinu 1, 2 og Reykjavík var sérstaklega leitað eftir ábendingum íbúa um það sem mætti betur fara í nærumhverfinu. Þúsundir ábendinga bárust en það sem sett var efst á listann af íbúum Grafarvogs var að útbúa útsýnispall ofan á vatnstankinum á Hallsteinshöfða. Á fundi með íbúum 12. apríl 2008 lofaði borgarstjóri að þessi framkvæmd yrði sett í sérstakan forgang. Í ágúst 2008 kom í ljós að embættismenn borgarinnar höfðu gert mýflugu úr úlfalda – búið var að smækka hugmyndir íbúa niður í garðbekk og ruslafötu og til stóð að rífa vatnstankinn. Hverfisráð Grafarvogs leiðrétti þennan misskilning skilmerkilega, m.a. með bókun 18. ágúst, og fékk loforð um að vatnstankurinn yrði ekki rifinn og að bygging útsýnispalls á Hallsteinshöfða yrði útfærð í nánu samráði við Hverfisráðið. Hverfisráðið ítrekaði bókun sína 10. febrúar sl. en það næsta sem íbúar og Hverfisráðið vita er að í gær var búið að jafna umræddan vatnstank við jörðu. Á sama tíma og í orði kveðnu átti að fara fram samráð um þessa framkvæmd var í raun verið að undirbúa niðurrif tanksins.

Þetta er undarleg framkvæmd á samráðsverkefninu 1, 2 og Reykjavík – þessi vinnubrögð eru til skammar og Hverfisráðið fordæmir þau.

Tankurinn rifinn þvert gegn vilja íbúa

Enn hefur ekki verið minnst á Hallsveg, fyrirhugaða hraðbraut í gegnum hverfið, sem meirihlutinn í borgarstjórn hefur ítrekað reynt að þröngva í gegn á kjörtímabilinu eða uppfyllingar í Gufunesi sem báðir flokkar tiltóku sérstaklega að væru ekki á dagskrá fyrir kosningar 2006 en vinna þó að leynt og ljóst.

Ýmsir eru að reyna að hugsa út fyrir boxið og reyna að finna almenna lausn á þeim vanda sem kerfishrun í fjármálum hefur valdið. Fólk í öllum flokkum, ekki bara Framsókn, Tryggvi Herbertsson og Lilja Mósesdóttir. Benedikt Sigurðarson, Sigrún Elsa Smáradóttir, umboðsmaður neytenda, ég sjálfur og eflaust margir fleiri hafa hitt ótal sérfræðinga, hist á fundum og lesið innlendar og erlendar greinar í leit að leið sem gæti fært heimilum í landinu von um að losna undan margra áratuga skuldaklafa út af einum íbúðarkaupum.

Það er einfaldlega ranglátt að þegar kerfishrun á sér stað skuli skuldir heimilanna vera það eina sem ekki má afskrifa. Annað hvert fyrirtæki í landinu er þessa dagana að semja sínar skuldir niður en þegar fólk biður um afskrift af hluta lána sinna á nákvæmlega sömu forsendum er svarið nei og ástæðan er einföld. Þar geta bankarnir tekið veð í persónum fólks og þess vegna er fólki ýtt út á bjargbrún gjaldþrots.

Flöt niðurfelling skulda er engin töfralausn sem útdeilir réttlæti í hárnákvæmum skömmtum enda engin slík lausn til. Að lengja í lánum fólks upp í 50-60 ár er heldur engin lausn, það er bara langdregið niðurdrepandi gjaldþrot. Ég held að við verðum að bregaðst við kerfishruninu bæði með almennum og sértækum aðgerðum. Það er óábyrgt og yfirlætisfullt að slá út af borðinu hugmyndir þeirra sem reyna að koma fram með lausnir en hafa svo engar sjálf(ur). Þetta er ekki Morfís. Við verðum að vinna saman, skoða og ræða málefnalega allar góðar hugmyndir en ekki skipta okkur upp í lið þar sem við reynum af öllum mætti að kasta rýrð á hugmyndir ímyndaðra andstæðinga.

Skuldarar og lánardrottnar verða að skipta með sér tjóninu sem kerfishrun hefur valdið og það verður að tryggja að allar fjölskyldur hafi þak yfir höfuðið. Það ætti að vera hægt í landi þar sem allt er fullt af húsum.

Jæja. Það náðist ekki alveg takmarkið sem var að vera á meðal 10 efstu – 8 efstu ef allt gengi mjög vel. Það er þó ekki hægt að vera mikið nær topp 10 en að vera númer 11 – svo horft sé á björtu hliðarnar.

Þótt ég sé leikari hef ég aldrei verið góður í að þykjast, ekki svona prívat, og þess vegna ætla ég ekkert að reyna að halda því fram að ég hafi verið hoppandi glaður með niðurstöðuna. Ég var það alls ekki. Eiginlega alveg hundóánægður – sérstaklega af því það vantaði svo lítið upp á að takmarkið næðist. Það er líklega keppnisskapið – Baskablóðið. Eftir að hafa fengið að sofa út og njóta helgarinnar í faðmi fjölskyldunnar, fara í afmælisboð og tala við stuðningsfólk er ég hins vegar orðinn býsna sáttur við minn hlut. Væri jafnvel farinn að tala um sigur ef helgin hefði verið lengri.

Mestu finnst mér skipta að hafa gert eins vel og maður gat, að hafa talað fyrir jákvæðum málum og ekki látið freistast til að tala annað fólk niður eða sveigja reglur eftir hentugleikum. Ég held að slíkt komi alltaf í bakið á fólki að lokum, ekki síst þeim sem biðja um traust til að setja öðrum lög og reglur í samfélaginu. Ég naut hjálpar frá stórum hópi vina og ættingja sem allir gáfu vinnu sína og margir nokkurn kostnað. Ég er þeim afar þakklátur og ekki síður stoltur af stuðningi þeirra við mig og mín hjartans mál.

Ég get ekki neitað því að ég er hugsi yfir útkomu umhverfis- og náttúruverndar bæði í prófkjörum Samfylkingar og Vinstri grænna. Til hinna flokkanna hafði ég engar væntingar. Ég velti fyrir mér hvort hrunið sé að skapa afturhaldinu og nauðhyggjunni tækifæri til að hrifsa okkur aftur til atvinnustefnu Sjálfstæðis- og Framsóknarflokksins. Hún gekk út minnisvarðapólitík, að reisa fáar stórar verksmiðjur með miklum náttúrufórnum og tilkostnaði á meðan ekkert var hugsað um lítil og meðalstór fyrirtæki, nýsköpun, rannsóknir og þróun.

Heimurinn leitar nú leiða til að búa til gott líf á jörðinni án þess að ræna komandi kynslóðir, því það hefur runnið upp fyrir okkur að ef við snúum ekki við blaðinu er hætta á hruni vistkerfisins. Við hliðinni á þeirri ógn er fjármálakreppan bara brandari. Á sama tíma leita Íslendingar leiða til að rétta úr kútnum og koma í veg fyrir atgerfisflótta frá landinu. Til að bregðast við því þarf að horfa fram á veginn en ekki grípa til sömu meðala og komu okkur í þessa stöðu.

Við Íslendingar getum sett okkur metnaðarfull markmið, t.d. um sjálfbært orkusamfélag innan nokkurra ára, um kolefnisfríar samgöngur og kolefnisfrían sjávarútveg, um verndun óspilltrar náttúru og verndun sjávarbotnsins á viðkvæmum stöðum. Við eigum að bjóða helstu þjóðum heims samstarf um að ná þessum metnaðarfullu markmiðum því við höfum margt að bjóða í slíku samstarfi.

Markmið af þessu tagi myndu hvetja ungt vel menntað fólk til að búa hér áfram þrátt fyrir nokkra erfiðleika. Slík markmið myndu draga til landsins erlent rannsóknarfé, erlenda þekkingu á heimsmælikvarða, styrkja stofnanir og háskóla landsins og skapa okkur alþjóðlegt nafn á þessu sviði. Skapa okkur jákvæða ímynd sem myndi hjápa ferðaþjónustu og útflutningsgreinum, skapa gjaldeyri.

Hvort þessi stefna verður í boði fyrir kosningar verður að koma í ljós. Það er ekki á allt kosið.

…“Bad things happen when good people do nothing“

Því hvet ég alla félaga í Samfylkingunni til að taka þátt í prófkjöri Samfylkingarinnar í Rvk og hafa áhrif á það hvernig listinn mun líta út fyrir næstu alþingiskosningar.

Netkosningin er opin til kl 18 á morgun á http://vefprofkjor.is/ og hægt að kjósa á Skólabrú frá frá kl 9 til 18.

Ég óska eftir stuðningi í 4.-5. sæti.

Mentis Cura hreppti Nýsköpunarverðlaun ársins á Grand Hóteli í morgun og er vel að þeim komið. Mentis Cura hefur sérhæft sig í tækni sem getur sagt til um líkur á því að einstaklingur fái Alzheimer út frá heilalínuriti en eins og frægt varð fór Sprotamálaráðherrann einmitt í tékk hjá þessu ágæta fyrirtæki í desember. Hann reyndist ekki í hættu á að fá snemmbær elliglöp en hins vegar varð vart við áberandi kosningaskjálfta sem síðan kom á daginn að reyndist hárrétt.

Athyglisverðast fannst mér þó að sjá og heyra Guðjón Má tala fyrir hönd Hugmyndaráðuneytisins, áhugahóps um framtíð Íslands (www.hugmyndaraduneytid.is ). Hann talaði um nýsköpun í stjórnsýslunni og nauðsyn þess að við settum okkur langtímamarkmið  út frá ákveðnum gildum.
Þetta er hárrétt og ein megin ástæða þess að ég vil starfa í stjórnmálum. Ég vil að við mörkum okkur stefnu til langs tíma sem byggir á hugmyndafræði um sjálfbæra þróun, jafnrétti og samábyrgð.

Áþreifanleg markmið sem byggja á þessum gildum gætu t.d. verið markmið um sjálfbært orkusamfélag á Íslandi 2020. Samfélag sem er algerlega sjálfu sér nægt um umhverfisvæna orku – bæði á sjó og landi.  Ég er sannfærður um að ef við settum okkur slíkt markmið myndu margar þjóðir vilja slást í för með okkur.

En nýsköpun í stjórnsýslunni fjallar ekki bara um langtímamarkmið. Það er hægt að hugsa margt upp á nýtt sem ber árangur strax. Gott dæmi um það er Starfsorka – úrræði sem gripið var til í janúar, hefur þegar skapað rúmlega 50 ný störf og mun líklega í þessari viku einni skapa um 20 ný störf til viðbótar.

Hver var vandinn sem embættismenn á Nýsköpunarmiðstöð og í iðnaðarráðuneyti stóð frammi fyrir? Jú, á einum stað mjög hæft atvinnulaust fólk að þiggja bætur en hafði ekkert að starfa en á öðrum stað biðu óunnin nýsköpunarverkefni. Nýsköpun stjórnsýslunnar fólst í að leyfa öllum fyrirtækjum sem vilja ráðast í nýsköpunarverkefni (eða markaðssetningu erlendis) að ráða fólk af atvinnuleysisskrá og fá fullar atvinnuleysisbætur í meðgjöf með verkefninu í allt að eitt ár.

Þetta er frábær lausn og gott dæmi um það hvernig nýsköpun innan stjórnsýslunnar getur hjálpað til við að leysa stór vandamál. Við þurfum meira af þessum anda inn í stjórnsýsluna og inn á Alþingi!

Það er búið að finna upp hjólið og ástæðulaust að gera það upp á nýtt. Við Íslendingar eigum að leita í smiðju nágrannaríkja eftir lausnum til að styrkja atvinnulífið og skapa fleiri störf. Þessar lausnir þurfa bæði að virka sem vítamín á nýsköpun á frumstigi og öflug sprotafyrirtæki sem hafa möguleika á að taka út mikinn vöxt á skömmum tíma.

Um daginn kynnti ríkisstjórnin áætlun um að skapa 4000 ný störf. Einn hluti þess byggir á tillögum sprotamálaráðherra um skattalegt hagræði fyrir nýsköpun í atvinnulífinu:

1. Skattaafsláttur til einstaklinga upp að tilgreindri hámarksupphæð sem vilja fjárfesta í skilgreindum sprotafyrirtækjum. Þetta var gert með góðum árangri þegar markaði með hlutabréf var fyrst komið á fót og nú er rétti tíminn til að hvetja fólk til að fjárfesta í nýjum íslenskum fyrirtækjum.
2. Skattaafsláttur til fagfjárfesta sem fjárfesta í sprotafyrirtækjum að tiltekinni lágmarksupphæð en slíkir fjárfestar hafa oft verðmæta þekkingu til að bera á næsta skrefi í vaxtarferli sprotafyrirtækja. Hvatning af þessu tagi getur falið í sér tvöfaldan ávinning fyrir sprotafyrirtækin.
3. Endurgreiðsla á rannsóknar- og þróunarkostnaði (R&Þ) að ákveðnu hámarki. Þessi leið hefur gefist vel í Noregi en hún nýtist vel sprotafyrirtækjum sem ekki eru enn farin að skila hagnaði og gengur út á að fyrirtæki geta fengið hluta af R&Þ kostnaði nýsköpunarverkefna endurgreiddan þegar verkefninu er lokið. Nær allur R&Þ kostnaður felst í launakostnaði starfsfólks sem greiðir 40% þeirra í skatta. Ríkið er því alltaf búið að fá talsverðar tekjur sem það annars hefði ekki fengið og þarf aðeins að greiða hluta þeirra til baka.
4. Endurgreiðsla R&Þ kostnaðar á formi skattaafsláttar. Þessi leið er víða praktíseruð, t.d. í Kanada og Frakklandi þar sem hlutfall endurgreiðslu er hvað hæst. Hugsunin er að halda í – og ekki síður að krækja í – sprotafyrirtæki sem eru að nálgast “brake even” punkt og geta farið að skila hagnaði. Endurgreiðsla R&Þ kostnaðar á formi skattaafsláttar skilar sér í örum vexti fyrirtækisins og mikilli fjölgun starfa. Ef Íslandi tækist með þessari aðgerð að krækja í nokkur fyrirtæki af þessu tagi gætu þau ein á stuttum tíma skapað nokkur þúsund fjölbreytt störf. 

Við erum með rúmlega 16 þúsund manns á atvinnuleysisskrá. Það kostar rúmlega 2,5 milljarða á mánuði en þar er bara hálfur kostnaðurinn talinn því hætta er á að starfshæfni fólks minnki, að heilsu hraki og að fólk lendi í fjárhagslegum erfiðleikum sem geta haft keðjuverkandi áhrif.

Við verðum að grípa til snjallra lausna sem skila okkur fleiri störfum og meiri verðmætasköpun fljótt.

Þá mega ekki stjórnmálamenn eyða allri orku sinni í að láta reisa eina eða tvær verksmiðjur eða berjast fyrir því að hér verði drepnir nokkrir hvalir. Þeir verða nota tíma sinn, hugkvæmni og aðstöðu til að breyta lögum og reglum þannig að þær hvetji fólk og fyrirtæki til að hrinda í framkvæmd nýjum hugmyndum og verkefnum – þá mun ástandið batna mun hraðar.

Við þurfum lausnir sem skapa störf og til þess þurfum við stjórnmálamenn sem vilja frekar skapa samfélaginu lausnir en sjálfum sér minnisvarða.

Það vantar ekki verkefnin fyrir fólk sem vill láta til sín taka í stjórnmálum í dag. Þau eru mörg og vandasöm. Ég hef sett þrjú mál á oddinn sem ég tel að tengist öll innbyrðis. Þetta eru umhverfismál, atvinnumál og málefni ungs fólks.

Þar til nýlega töldu ýmsir að umhverfismál væri lúxusmál, einskonar áhugamál sem væri gaman að stunda þegar allir hafa það gott. Þetta er misskilningur. Umhverfið er líklega aldrei í jafn erfiðri stöðu og þegar allir hafa það gott og nú er svo komið eftir nokkra samfellda áratugi af rányrkju og subbuskap að heimurinn verður að bregðast við. Grænu málin eru því orðin heitasta atvinnumál nútímans.

Öll vestræn ríki eru setja gríðarlega fjármuni í þróun grænna lausna á sviði orkumála, samgangna, byggingariðnaðar, sjávarútvegs og fleiri sviðum. Hér eigum við Íslendingar gríðarleg tækifæri. Við eigum að setja okkur metnaðarfull markmið í þessum efnum og bjóða öðrum ríkjum samstarf og aðstöðu fyrir hluta af þessum rannsóknum. Við eigum kolefnisfría orku, vel menntað fólk og sterkt samfélagskerfi sem hentar einstaklega vel sem reynslusamfélag til að þróa ýmsar grænar lausnir á sviði orku- og umhverfismála. Takist okkur að draga hingað brot af þeirri vinnu sem nú er verið að fjárfesta í um allan heim mun það skapa fjölda starfa, draga erlenda fjárfestingu til landsins og mörg ný fyrirtæki á sviði grænnar tækni verða til.

Síðast en ekki síst mun skýr stefna og vaxandi orðspor á þessu sviði skapa okkur sterka jákvæða ímynd sem verður afar jákvætt fyrir útflutningsgreinar og ferðaþjónustu.

Og þá að unga fólkinu. Það sem ungt fólk þarf til að sjá framtíð sína fyrir sér á Íslandi eru tækifæri til að starfa við það sem það hefur menntað sig til og góð almenn lífsskilyrði. Eins og allir vita hefur ungt fólk sem útskrifast úr háskóla getað valið á milli þess að kaupa sér íbúð á fullum lánum eða að hrekjast um á ótryggum leigumarkaði. Þetta er óviðunandi ástand og nú er tækifæri til að breyta því. Í landinu er fullt af tómu húsnæði og fasteignaverð hefur fallið umtalsvert. Við eigum að bjóða “non profit” stofnunum á leigumarkaði lán á sérstökum kjörum til að kaupa upp óselt íbúðarhúsnæði með það í huga að skapa hér traustan leigumarkað á hagstæðum kjörum til allrar framtíðar eins og gert hefur verið á hinum norðurlöndunum.

Ungt fólk þarf líka að sjá tækifæri til að nýta menntun sína og þekkingu. Það er úrelt hugmyndafræði að stjórnmálamenn búi til störf – þeir eiga að búa til rétta umhverfið til að drífandi einstaklingar geti hrint hugmyndum sínum í framkvæmd. Á síðustu tveimur árum hefur mikið starf verið unnið í þágu nýsköpunar í landinu. Við þurfum að halda áfram á sömu braut með auknum krafti  með því að styrkja nýsköpun, ekki bara í sprotafyrirtækjum heldur líka í hefðbundnum fyrirtækjum.

Ef við einsetjum okkur að byggja upp fjölbreytt atvinnulíf sem byggir á hugviti og þekkingu fólksins í landinu og grænni stefnu stjórnvalda og ef við búum í haginn fyrir ungt fjölskyldufólk t.d. með öruggu húsnæði á viðráðanlegum kjörum hef ég ekki áhyggjur af landflótta. Ég veit að unga fólkið bæði getur og vill taka þátt í að byggja Ísland upp að nýju – en við verðum að gefa þeim tækifærið.

Var að fá í hendurnar skýrslu frá Orkuveitunni sem segir að ekki sé algerlega fullsannað að gróðurskemmdirnar á Hellisheiðinni í nágrenni virkjunarinnar séu virkjuninni að kenna. Hljómar dálítið eins og skýrsla frá tóbaks- eða olíuframleiðanda. Í tilkynningu segir jafnframt að tilraunir séu að hefjast með niðurdælingu á brennisteini. Gott ef það tekst.

Asinn á okkur í jarðhitavirkjunarmálum er áhyggjuefni. Á Bitrusvæðinu var (er?) stefnt að því sem Orkuveitan kallaði ágenga nýtingu. Það þýðir á mannamáli að það á að tappa eins miklu af orkugeyminum og hægt er í von um að í framtíðinni finnist einhver önnur leið til að búa til ná meiri orku út úr svæðinu. Hljómar dálítið eins og maður ætli að gleypa í sig alla veiðibráðina strax í von um að það verði hægt að búa til ljúffenga máltíð úr beinunum næst þegar maður verður svangur.

Staðreyndin er sú að þótt við séum framarlega í nýtingu jarðhita vitum við ekki mjög mikið. Okkur vantar tilfinnanlega betri upplýsingar bæði um orkugeymana sjálfa, nýtingu þeirra og afleiðngar nýtingarinnar. Orkufyrirtækin hafa verið teymd áfram af sama hugarfari og kom bönkunum á hausinn.

Það gæti gerst að daginn sem við verðum heimsfræg fyrir að vera „best í heimi“ á sviði jarðvarmavirkjana komi líka í ljós að við höfum farið ógætilega, að viðskiptamódelið byggir á rányrkju og að við erum allt annað en heimurinn taldi! Höfum við efni á því?