Í mörg ár sýndu skoðanakannanir að meirihluti þjóðarinnar vildi hefja viðræður við Evrópusambandið, þá hristu andstæðingar aðildar hausinn ákaft og sögðu að það væri ekki rétti tíminn því það væri svo mikill uppgangur á Íslandi – við fengjum bara lélegan samning ef við værum of rík.
Eftir hrun var mikill þrýstingur á að sótt yrði um aðild, þá fannst andstæðingum heldur ekki rétti tíminn, því samningurinn yrði svo lélegur ef við værum svona illa stödd fjárhagslega.
Þegar svo sótt var um með stuðning meirihluta þjóðarinnar í skoðanakönnunum þá vildu andstæðingar alls ekki að þingið hæfi aðildaviðræður án þess að halda sérstaka þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort Íslendingar ættu að sækja um aðild. (sem engin þjóð hefur gert enda með öllu óljóst hvað felst í samningi fyrr en samið hefur verið um hann).
Síðasta ár hafa sömu menn í sífellu viljað draga umsóknina til baka – þeir sem standi að aðildarumsókninni eru ýmist föðurlandssvikarar eða ætla sér að kasta sjálfstæði landsins út í hafsauga. Þrátt fyrir það vilja þeir halda trygglega í EES samninginn og finnst bara í himnalagi að láta þá þarna í Brussel um að setja lög fyrir okkur.
Frá því sótt var um aðild hafa kannanir sveiflast, fyrir um ári voru 74% fylgjandi aðildarviðræðum, nú segja andstæðingar að það séu 51% á móti og nú heitir það að það eigi að ,,leggja umsóknina til hliðar“ vegna þess hve margir séu á móti viðræðunum.
Ef rök andstæðinga eru notuð er ekki gott að sækja um aðild að ESB ef við erum of efnuð eða ekki nógu efnuð. Ríki Evrópusambandsins eru klárlega ekki fullvalda og hafa glatað sjálfstæði sínu, Danmörk, Svíþjóð, Þýskaland, Malta – allt lönd án sjálfstæðis. Þrátt fyrir þetta þykir EES samningurinn sömu mönnum gallalaus gripur og finnst bara ágætt að fá löggjöf svona faxaða heim án þess að þurfa að hafa nokkuð fyrir henni. En ríki eins og Ísland hefur ekkert að gera með að fá sæti við ákvörðunartökuborðið í Brussel og taka þátt í hlutum sem munu færa okkur lægri vexti, enga verðtryggingu, lægra matvælaverð og fleira sem heimilin í landinu sárvantar.
Nýjustu rök andstæðinga eru að nú skal leggja til hliðar og taka væntanlega að sama skapi upp umsókn Íslands að ESB til skiptis, í hvert sinn sem skoðanakönnun birtist sem sýnir að yfir 1% fleiri eða færri eru fylgjandi eða mótfallnir aðildarviðræðum. Frávik í könnunum eru engin fyrirstaða – þessi leikfimi á víst að vera ofboðslega sparnaðarsöm fyrir íslenska ríkið sem nú er komið inn í miðjar samningaviðræður með fjölda fólks í vinnu.
Það er nefnilega líka þannig að rökleysa er ekki heldur fyrirstaða fyrir því að vera á móti aðild að Evrópusambandinu.
Já, hörðustu andstæðingar aðildar að ESB vilja ekki ganga í ESB, hvorki í dag né á morgun, sumar, vetur, vor og haust og eru meðal þeirra sérhagsmunaöflin sterkust.
Og þeir munu reyna að setja málflutning sinn í nýjan og nýjan búning til að reyna að koma í veg fyrir að þjóðin fái tækifæri til að ákveða hvort hún vilji ganga í ESB eða ekki – af því þeir eru logandi hræddir við alþýðan segi einfaldlega :
Já.
Fullveldissinnar er þó a.m.k. með málflutning og þurfa ekki að beita fyrir sig lygaáróðri.
Aðlögunarferli er það og aðlögunarferli skal það heita, sama hversu oft og mikið er logið um annað.
Ekkert esb. Við segjum NEI.
Gott væri ef pistilhöfundur að rifjaði upp hvenær það var sem meirihluti var fyrir því í skoðanakönnunum að sækja um aðild að ESB. Ég vil hins vegar benda höfundi á að samkvæmt skoðanakönnun Capacent 2009 vildu 76% þjóðarinnar fá að kjósa um það hvort sækja ætti um aðild að ESB. Það var áður en Alþingi samþykkti sína tillögu um að sækja um. Lýðræðisást Samfylkingarinnar og þeirra sem vilja sækja um aðild á bara við þegar þeim hentar.