Bryndís Ísfold

Árið 1999 var ég spurð hvort ég vildi aðstoða Össur Skarphéðinsson sem var í prófkjöri með smá úthringingar og fá smápening fyrir. Ég var í MH og hafði dálítinn áhuga á pólitík svo ég sló til. Örlögin gerðu það hins vegar að verkum að ég mætti degi of snemma á kosningamiðstöðina í Nóatún og hitti þar fyrir nokkra stráka sem seinna urðu margir góðir vinir mínir, en þeir voru að leggja drög að strategíu fyrir baráttuna framundan.  Mér var boðið kaffi og óumbeðin fór ég að skipta mér af skipulaginu. Eftir yfirhalningu sem strákarnir máttu þola frá menntskælingnum heyrðist dimmri röddu bakvið mig ,,þú sérð um ungafólkið fyrir okkur“ – var þar mættur frambjóðandinn sjálfur.

Undirrituð vissi fátt um kauða nema að hans einkenni væri slaufan og að hann hefði verið í öðrum A-flokknum og þó hann væri harður í horn að taka – þótti hann nokkuð skemmtilegur líka.

Næsta dag var ég með fjöldan allan af ungu fólki í minni umsjá sem hafði það hlutverk að koma skilaboðum frambjóðandans til ungs fólks og var það gert með úthringingum, tónleikum, heimsóknum í skóla osfv.

Þetta var fyrsta prófkjör Samfylkingarinnar í Reykjavík sem þá var í raun ekki stofnuð. Jóhanna sigraði okkur og ég man hvað ég bölvaði Hrannari Arnarsyni sem var hennar kosningastjóri, djúpt og innilega á kosningakvöldinu.  (það jafnaði sig)

Fljótlega varð ljóst að ég og Samfylkingin yrðum samferða í einhvern tíma því sú pólitík sem lagt var upp með samræmdist mínum skoðunum vel.

Siðan eru liðin tíu ár án þess að það hafi verið planið þá hef ég verið formaður í ungliðahreyfingunni í Reykjavík, framkvæmdastjóri ungliðahreyfingarinnar, varaformaður framkvæmdarstjórnar Samfylkingarinnar, í stjórn Samfylkingafélagsins í Reykjavík, formaður jafnréttisnefndar Reykjavíkur í tíð R-listans og varaborgarfulltrúi Samfylkingarinnar og setið í mörgum nefndum og ráðum borgarinnar á þessu óróa kjörtímabili – svo eitthvað sé nefnt.

Þennan tíma hef ég líka stundað nám við Háskóla Íslands, rekið verslun, eignast barn, gift mig og tekið að mér allskyns skemmtileg verkefni – nú er námið senn að ljúka og undirbúningur fyrir næsta kjörtímabil að hefjast.

Síðasta mánudag tilkynnti ég góðum félögum mínum í borgarstjórnarflokki Samfylkingarinnar frá því að ég óskaði eftir því að aðrir tækju við ábyrgðum mínum hjá borginni,  þar sem ég hef ákveðið að draga mig út úr pólitík.  Ástæðurnar eru nokkrar, sjálf er ég komin í mjög spennandi verkefni sem hentar ekki að sinna samhliða hlutastarfi í pólitík eins og ég hef getað gert síðustu ár. Einnig sú að ég hef ekki í hyggju að bjóða mig fram fyrir næstu sveitastjórnakosningar og því fannst mér ágætis tímapunktur að hleypa öðrum að.

Allt er þetta gert í mikilli sátt og samlyndi við mína félaga í borgarstjórnarflokki Samfylkingarinnar sem ég treysti vel til góðra verka.  Og þrátt fyrir óróann og lætin í borgarstjórn með þakklæti fyrir samstarfið til allra þeirra sem ég hef unnið með í borginni, í öllum flokkum, bæði í minnihluta og í meirihluta  og þó sérstaklega til starfsfólks á mannréttindasviði og á leikskólasviði.

Þátttaka í stjórnmálum krefst mikils tíma og hefur gert það síðustu árin hjá mér og ósjaldan hefur pólitíkin tekið meira pláss en ég áætlaði eins og kennararnir sem ég skrifaði lokaverkefnin hjá geta vottað.

Ég hef á þessum tíma kynnst góðu fólki úr öllum flokkum og lært mikið og vonandi orðið að einhverju gagni í mínu starfi.  Ég ætlaði svo sem aldrei fara í pólitík og var einfaldlega allt í einu komin á bólakaf – mér finnst því ágætt að taka yfirvegaða ákvörðun um að hætta fyrst innkoman var svona brösuleg.

Hugmyndin var svo sem ekki að vera með hádramatíska yfirlýsingu af nokkru tagi en þar sem blaðamenn eru farnir að hringja þótti mér eðlilegast að segja frá þessu hér.   Og fyrst þetta er orðið svona óhóflega dramatískt hvort eð er – þá verð ég að segja að Kvennalistakonurnar hafa verið mér afar mikilvægar þennan tíma og kennt mér margt – fyrir það er ég mest þakklát.

Mæli eindregið með þessum frábæra fyrirlestri á TED.com með Barry Schwartz sem fjallar um ,,loss of wisdom“ í þessum fyrirlestri – sem er ekki bara mjög einföld sannindi um hvernig allt frá tímum ,,fordisminans“ (ef maður horfir á þetta út frá stjórnunarfræðum) hefur verið reynt að kæfa hæfileika fólks í að beita innsæi og vitsmunum sínum til að leysa úr aðstæðum.  Í stað þess hefur regluverk og hvatakerfi til að tryggja að hlutirnir virka eins og þeir eiga að virka, verið einu meðölin.  Oft kristallast í pólitíkinni þannig að vinstri vilji meiri reglur og hægri vilji meiri fjárhagslegann hvata.  Ef við fylgjum línunni sem reglurnar segja okkur að fylgja eða sú sem er með gulrót við endann á þá erum við viðurkenndir samfélagsþegnar.

Ekki veit ég hvernig ,,excel kynslóðin“ sem ég kýs að kalla þá kynslóð sem gerði allt ,,rétt“,  tekst að tileinka sér betur þessa leið í lífinu – en Guð forði okkur frá fleirum í framtíðinni sem svara ábyrgð sinni með því að segja ,,þetta var bara umhverfið – allir voru að gera þetta líka“   Fjarvistasönnum almennrar skynsemi í krafti hóphugsunar er það sem kemur öllum samfélögum í koll á endanum.  Það eru þeir sem þora að fara gegn svona fjöldablekkingum sem við þurfum á að halda til að búa til gott samfélag og hvunndagshetjum sem taka hið mannlega fram yfir það sem þeir er ,,ætlað“ að gera.

Horfið á myndbandið og þá skiljið hvað ég á við.

Það kann að hljóma undarlega en í sumar tókst hestinum út í skúr að blikka mig svo ekki varð aftur snúið en sá var búinn að liggja lítið hreyfður í sjö ár og var því ekkert lítið til í smá útreið.  Þetta hefur svo komið sér afar vel og síðustu vikur og daga hefur bílinn lítið verið hreyfður sem ekki bara er frábært fyrir kreppukennt heimilisbókhaldið og heldur í senn gott fyrir ykkur hin líka – því við mengum nú minna.

Í sumarfríinu var þetta skemmtilegt og hressandi að þeysast um borgina og græða nokkrar freknur í hverri ferð. Þegar alvaran fór að taka við með haustinu og undirrituð fór að þurfa að mæta hér og þar um bæinn á fundi og önnur borgaraleg mannamót tók sig upp kergja í þessu fallega sambandi milli mín og reiðhestsins.

Hann vildi halda áfram eins og ekkert hefði í skorist og ferja mig milli móta en mér þótti hann ekki bera tölvuna rétt, vera dálítið of erfiður í taumhaldi og svo var þetta með óvænt veðurfar.    Þegar ég deildi þessu með pólitískum vinum mínum var ég eindregið hvött áfram – mættu bara á hjólinu sögðu þau hvetjandi, allt í lagi að vera smá rjóður og lítillega sveittur – bara sætt. Var þar hjólafrömuðurinn og Grafarvogsbúinn Dofri fremstur í flokkir.

Svo ég gerði það í mínum skvísufötum – lét ég vaða og vitir menn ekkert óvænt gerðist fyrstu vikuna.  Ég hugleiddi að selja bílinn til danskrar fjölskyldu og baða mig peningunum sem þessi nýja græna stefna myndi skila mér, en þá byrjaði að rigna.

Atburðurinn er mér í fersku minni, ég var að hjóla upp Túngötuna þegar fyrstu droparnir létu sjá sig og hugsaði með mér að þetta dræpi nú engann.  Þegar ég var komin að Kristkirkju hugleiddi ég alvarlega að leita skjóls þar en þar sem ég, ókaþólsk og feminísk, hafði ekki bara fengið inni hjá þeim þegar við hjónin giftum okkur, heldur væri nú bóndinn sem fæddist kaþólskur búinn að yfirgefa söfnuðinn (sem ég óttast um mér sé kennt þó ég beri enga ábyrgð á því, enda ég bara eitt rifbein og nánast kommúnísk í þokkabót) – svo ég féll frá þeirri hugmynd og hélt áfram að hjóla.

Við rússneska sendiráðið hugleiddi ég að grenja gremjutárum yfir hversdagshremmingum mínum fyrst það væri engin leið að sanna það á mig og segi ekki hvort ég hafi freistast.  Þegar ég svo kom heim mátti var ég eins og ég hefði látist lokkast í sjósundstískuna,  stokkið í sjóinn og hjólað heim.  Í speglinum blasti við ófögur sjón – sem verður ekki lýst hér til virðingar við viðkvæma.

Tískuslysið hafði sem betur fer ekki vakið athygli nema örfárra skólabarna sem voru á heimleið þennan dag og bíða þess sennilega ekki bætur – en ekki einn fullorðinn hafði orðið vitni af þessum ófögnuði.  Fáir hafa enn kosið þennan valkost og því var ég í skjóli þess að flest aðrir fullorðnir voru innmúraðir í bílunum sínum á leiðinni heim og misstu af þessu dramatíska augnabliki.

Nú stendur bikkjan út í skúr og bíður mín – og ég reyni að finna jafnvægið á milli þess að missa ekki kúlið, halda tískuslysum í lágmarki (hér kemur vatnsheldur maskari að gagni), bjarga móðir jörð frá útblástursváginni og halda fallega sambandinu við reiðhestinn minn lifandi.

Allt hressandi áskoranir í takt við það sem árið 2009 býður upp á – svo kreppan sé nú föðmuð og krúttgerð.

Fyrir næturbröltara – þá er hér hægt að horfa á Barack Obama flytja stefnuræðu sína um breytingar á heilbrigðiskerfinu í Bandaríkjunum. Þetta er ræðan sem margir hafa beðið spenntir eftir og mun án efa vera boða róttækar breytingar til hins betra í heilbrigðiskerfinu – enda ekki vanþörf á. Margir hafa hins vegar reynt að fara í þennan leiðangur í það að reyna að breyta kerfinu og hefur ekki tekist, síðast Hillary Clinton þegar Bill Clinton var forseti.  Bush tókst hins vegar að gera kerfið enn verra. Nú liggur von margar bandaríkjamanna um aðgang að heilbrigðisþjónstu hjá Obama. Obama er sennilega sá maður í heiminum sem mestar væntingar eru gerðar til – ég vona svo sannarlega að hann standi undir þeim.

Ræðan er flutt í dag 10. sept klukkan 00.15 – svona fyrir þá sem sjá þetta þegar ræðan er búin.

Þá sjaldan sem kona lætur núorðið að sér kveða í bloggheimum þá er það af ekki minna tilefni en til að leggja fram beiðni um aukna stéttarskiptinu – ekki þessa almennu ríkir, meðal, fátækir – heldur þessa sem snýr að fjölmiðlum – ósk mín er að hægt verði að flokka þá í: faglegum frétta fjölmiðlum, saklaust umfjöllun um fólk og afþreyingu og svo hinn sívaxandi sora fréttaskap.

En eins og glöggir áhangendur fréttavefmiðla hafa áttað sig á,  þá hefur visir.is tekið upp heiftalega ,,sora-ekkifrétta stefnu“ á síðu sinni í sambland við annars frekar góðan og faglegan fréttamiðil.

Fréttir með yfirskrift á borð við þá sem prýðir þessa bloggfærslu (og birt er með góðfúsu leyfi Oddnýjar sem er með einstaklega heilsuhrausta leggi ef einhver í áhyggju kasti yfir því)  ásamt mynd af einhverju hollywoodgreyji sem lét nappa sig við mannlega iðju.  Hefur hollywoodfórnalambið því ekki bara boðið paparötsunum upp á fréttaefni heldur vanhelgað þá ímynd sem popp kúltúrinn vill að við trúum að sé til.

Nema hvað, langar táneglur á Aniston, rassahár á Boris, bumban á Kate Moss og fyrirsögn gærdagsins ,,Tyggur ómáluð“ eru ekki fréttir í þeim skilningi fréttamiðlunnar sem ég vil eiga ,,viðskipti“ við. En hver íhaldsama taug í mér þolir illa að hvert smell inn á vef visir.is má túlka sem hvatning á áframhaldandi stuðning við ritstjórnarstefnu þess miðils.

Nú sé ég svo að Eyjan.is er kominn með sambærilega dellu á sína síðu og hefur því þessi ómanneskjulega ,,fréttamennska“ færst óþæginlega nærri mínum heimakynnum svo mér ekki stendur á saman. Nú býður Eyjan lesendum sínum í bland að lesa um það að fyrrverandi kryddpían Gerry Halliwell sé með klofklauf á bíkíníbrók sinn í sambland við fréttir af nýrri skýrslu OECD um ástæðu hrunsins á Íslandi. (Klofklauf er þegar sést mótað fyrir píkunni á konu í gegnum fatnað – fyrir þá sem ekki skilja ,,ekkifréttir“)

Dauðasynd Gerry´s og alvarleiki fjölda gjaldþrota Íslendinga eiga sér fátt sammerkt nema að báðar ,,fréttirnar“ prýddu í gær forsíðu þess ,,virta“ miðils sem Eyjan hefur hingað til verið.

Nú hef ég ekki snert á þeim rökum sem snúa að því hversu ósmekklegar og ógeðfellt það er að fjalla um fólk á þennan hátt og né heldur hversu ömurleg sú staðreynd er að fjalla er um líkamsparta fólks (oftast kvenna) eins um hluti sé að ræða.  Sjálfsagt þykir sumum í lagi að fjalla á svona niðrandi hátt um fólk sem eru stórstirni og útlensk – og þykir þetta hjal hér óttarlega borgaralegt og teprulegt.

..og sjálfsagt spyrna sennilega ,,frelsisins“ menn við og benda á að svona ,,fréttir“ fái mikla lesningu og það efa ég ekki – en ég spyr – hvar ætla fjölmiðlar að draga mörkin?  hversu langt er þangað til að við förum að lesa fyrirsagnir á borð við:

Siv Friðleifs: snýtir sér ómáluð! – myndir

Unnur Birna: með misstór brjóst -myndir

Oddný Sturlu: með loðna leggi – myndir

Birgitta Hauks: með gat á rassinum – myndir

Logi Bergmann: með nýja hrukku – myndir

.. ég efa ekki að það er eftirspurn eftir svona en spurning hvenær fréttamatið og ritstjórnastefnan ræður för og hvenær eftirspurnin gerir það – því ef það eru rökin þá getur ekki verið langt þar til þessar ,,fréttir“ prýða forsíðuna og alvöru fréttir fara í bleiku dálkana neðarlega á síðunum.

Það kann að vera tímabært að rifja upp hlutverk fjölmiðla og ábyrgð þeirra samfélagslegu samhengi – eða erum við ekki búin að læra nóg til að það megi bera upp þetta ,,ekki svo mikið 2007 orð“  – ,,samfélagsleg ábyrgð“!?

Hvernig svo sem fólk vill hafa það þá vil ég endilega hafa skemmtilega fjölmiðla með umfjöllun um áhugavert fólk – en ég óska eftir örlitlum siðferðisþroska svona í bland við fréttir af alvarlegum og mikilvægum fréttum sem varða almenning.

Þetta er að minnsta kosti skoðun einnar húsmóður í Vesturbænum svo því sé nú komið til skila.