Bíóblogg

Ég lofaði að kaupa ekki nýja mynd í safnið mitt fyrr en væri búinn að horfa á allt óséða efnið í hillunum mínum. Ég sveik. Síðan ég byrjaði á þessu átaki hef ég keypt allavega fimm myndir. Ókei tíu. Eða fleiri. En þá breyti ég bara reglunum. Nú verð ég að klára allar myndirnar fyrir jól.

Það er ekki eins auðvelt og það hljómar. Því eitthvað hefur bæst við, auk þess sem ég taldi ekki með óséðu artí box-settin mín fyrst (Haneke, Jodorevsky og Herzog). Þetta er þá svona 50 titlar. Og hvað, 75 dagar til jóla? Sjatt.

Hér fyrir neðan eru níu nýséðustu. Ég ákvað að sleppa „fyrir nörda“ partinum, því þetta er allt hvorteðer fyrir nörda.

Trick r Treat (Michael Dougherty, 2007)

Hér fléttast saman nokkrar hryllingssögur í eina mynd og úr verður sannkallað hrekkjavöku bland-í-poka. Þarna má finna klassísk hryllingsfyrirbæri eins og vampírur, varúlfa og zombíur. En líka ferskari pælingar eins og skrímslabarn með graskershaus og raðmorðingjatvíeyki föðurs og sex ára sonar. Það er ekkert boring við þessa mynd, auk þess sem hún hefur útlitið með sér. Brian Cox fer á kostum.

Triangle (Christopher Smith, 2009)

Ég sem hélt að þetta væri hefðbundinn slasher og hlakkaði til að lepja upp klisjurnar. En Triangle er töluvert meira en bara enn ein grímuklædd-vera-drepur-fallegt-fólk myndin. Þetta er vissulega slasher, en slasher með tvisti. Fegurðarfattlaður hópur fólks á þrítugsaldri klifrar um borð á yfirgefnu skipi eftir að skútan þeirra ferst í óviðri. Þar byrja slæmir hlutir að gerast. Meira segi ég ekki án þess að skemma. Þessi fer alveg á topp 10 slasher listann minn.

Room in Rome (Julio Medem, 2010)

Afhverju er svona erfitt að gera góða erótíska mynd? Gerir öll þessi nekt það að verkum að kvikmyndagerðarfólk missir einbeitingu eða eitthvað? Room in Rome er ótrúlega hallærisleg spænsk kvikmynd/leikrit með tilgerðarlegum díalógum og leiðinlegum persónum. Sagan segir frá tveimur heitum gellum, einni spænskri og annari rússneskri, sem eyða allsberar saman nótt á hótelherbergi í Róm þar sem þær gera lítið annað en að kela og alltíeinu man ég ekki hvað er svona slæmt við þessa mynd.

Sword and the Sorcerer (Albert Pyun, 1982)

Dásamlega dated og bjánaleg fantasía með öllum klisjunum. Töfrasverð, vondur galdrakall, damsel in distress og flippaður blökkumaður sem comic-relief. Svo er myndin líka skemmtilega sexist. Hetjan heimtar kynlíf að launum frá prinsessuni fyrir að bjarga konungsríkinu. Einstaklega klobbalegt atriði þegar hann segir “I can’t wait to bed you, wench”. Þetta er hlægileg mynd, með mátulegum skammti af nekt og ofbeldi.

Tokyo Godfathers (Satoshi Kon, 2003)

Rosalega fallegt anime um þrjá heimilisleysingja sem ramba á yfirgefið ungabarn. Þau fara svo í lítið ferðalag í leit að foreldrum þess, og um leið í lítið ferðalag um eigin sálir. Satoshi Kon gerir alltaf flottar myndir. Animationið er vægast sagt fyrsta flokks og vil ég nota tækifærið og vekja athygli á öðrum myndum hans, Perfect Blue og Paprika. Sú síðarnefnda er svo mikil snilld að Guð dó þegar hann sá hana. Þessi mynd hinsvegar, er væg vonbrigði. Vissulega er hefur hún yfirburði útlitslega , en djöfull er hún væmin. Ég átti erfitt með að klára hana því persónurnar gerðu lítið annað en að væla. Í stuttu máli er Tokyo Godfathers geðveikt flott væl.

Some kind of Wonderful (Howard Deutch, 1987)

Eina John Hughes myndin sem ég átti eftir að sjá fyrir utan Curly Sue en hún er ekki tekin með því hún er nineties. Hughes er einfaldlega bara eighties. Reyndar er Some kind of wonderful ekki einu sinni leikstýrð af Hughes heldur einhverjum Howard Deutch sem leikstýrði líka Pretty in Pink sem er samt aldrei kölluð annað en John Hughes mynd (Hann skrifaði báðar). Allavega, myndin vekur eflaust einhverja fortíðarþrá hjá þeim sem sáu hana á sínum tíma. En að sjá hana fyrst í dag er allt annað. Í stuttu máli er þetta eldgamli ofsagði ástarþríhyrningurinn um nördinn, aðalgelluna og strákastelpuna. Eric Stoltz algjör leiðindalufsa í aðalhlutverkinu, Mary Stuart Masterson er frekar sæt og Elias Koteas er skemmtilegur sem einhver skinhead. En í heildina er þetta nokkuð ómerkileg mynd.

Death Wish (Michael Winner, 1974)

Hefndardramað sem gat af sér fjögur framhöld. Myndina er hægt að lesa sem hægrisinnaða powerfantasíu. Charles Bronson leikur “bleeding heart liberal” sem tekur siðferðis u-beygju þegar sálarlausir glæpamenn (þ.á.m. ungur og fríður Jeff Goldblum) ráðast á konu hans og dóttur. Þegar konan deyr og dóttirin sturlast breytist hinn mjúki Bronson í óhikandi drápsvél og segir glæpum stríð á hendur. Þetta er voða flott mynd. Seventies décor upp um alla veggi og Herbie Hancock tónlist ómar út í gegn. Einstaklega gaman var að sjá Christopher Guest í örlitlu lykilhlutverki í lok myndarinnar.

Attack of the 50 ft. Woman (Christopher Guest, 1993)

Talandi um Christopher Guest. Hann leikstýrði þessari tilraun að paródíu fyrir HBO. Þetta er endurgerð á samnefndri mynd frá 1958. Það má segja að þetta sé ágætis kennsla í feminísku myndmáli fyrir byrjendur. En undirgefna konan sem uppgötvaði eigið sjálfstæði þegar hún varð risi eru frekar banal skilaboð fyrir okkur sem höfum séð bitmeiri kven-föblur eins og Ginger Snaps, Teeth eða Stepford Wifes (upprunalegu). Þetta var eflaust djarfari pæling árið 1958. En margt gott þarna líka. Gaman að sjá misheppnaðasta Baldwin bróðirinn, Daniel, leika vatnsgreiddan sleaze-bag eiginmann, hlutverkið sem hann var fæddur til að leika. Annars mæli ég frekar með öllu öðru sem Guest hefur gert. Það er æði.

Diary of the Dead (George A. Romero, 2007)

Fimmta Dead mynd Romeros. Hér prófar hann “found footage” frásagnarleiðina, þ.e.a.s. persónurnar sjálfar kvikmynda söguna eins og í Blair Witch Project og Cloverfield (Nauðsynlegt er líka að nefna zombíumyndirnar Rec, Rec 2, Quarantine og Zombie Diares). Fyrsti augljósi gallinn er að Romero er einfaldlega of gamall fyrir þennan stíl. Hann er ekki af youtube kynslóðinni. Myndin er of bíómyndaleg meðað við hvað hún á að vera real. Persónurnar eru hópur af erkitýpum sem talar í klisjum. Í svona mockumentary er langbest að láta leikara improvæsa, en hér er allt lesið uppúr gamaldags handriti. Auk þess treður myndin ofan í okkur augljósri fjölmiðlaádeilu og banal boðskap um mannkynið og myndavélar. Allt voða preachy. En hey, þetta er zombíumynd og fær prik fyrir það. Það eru nokkur falleg dráp í myndinni. Og falið diss leikstjórans á hinar nýju hlaupandi zombíur kvikmyndanna er æðislegt. Verst að splatterinn er tölvugerður. Alvöru tómatsósu næst.

Missið ekki af The Unseen IV, coming soon to a bloggsíða sem engin les near you!

Hulli

PS sorrí að ég notaði orðið banal tvisvar. Það er banal.

Hafsteinn Gunnar Sigurðsson heitir listamaðurinn ungi sem skrifaði og leikstýrði hinni stórgóðu Á annan veg sem er í bíó núna. Þar er á ferðinni fyndinn og mannlegur brómans með alíslensku eighties soundtracki. Er ekki orðið of langt síðan þú sást slíka mynd?
Eins og góðum kvikmyndagerðarmanni sæmir er Hafsteinn ekki óséður þegar kemur að glápi. Við hjá Bíóblogginu einfaldlega heimtuðum að vita hvaða sex snilldarverk veittu honum þann innblástur sem gjört hafa hann að þeim hugsjónamanni sem hann er í dag.
Og viti menn, það vall uppúr honum lofsöngurinn:

Kúrekar Norðursins (Friðrik Þór Friðirksson, 1984). Sennilega fyrsta íslenska kvikmyndin sem ég fór á í bíó. Ég átti líka “sándtrakkið” á vínyl og gjörsamlega dýrkaði það. Það endaði með því að foreldrar mínir fóru með mig 3svar sinnum á þessa mynd í bíó þar sem ég var klæddur í kúrekabúning, stóð upp í sætinu og söng hástöfum með: “Eftir sléttunni kemur maður…” Þessi perla er enn í miklu uppáhaldi og ég held að þetta sé ein alþýðlegasta kvikmynd sem gerð hefur verið á Íslandi. Frikki uppá sitt besta, tek kúrekahatt minn ofan fyrir því.

Short Cuts (Robert Altman, 1993). Sá þessa mynd í Háskólabíó á sínum tíma, sennilega uppúr ´94 eða ´95. Ég var þá að komast til vits og ára og uppgötva lystisemdir kvikmyndalistarinnar. Mér þótti hún gjörsamlega “mindblowing” og það opnaðist eitthvað í hausnum á mér. Ég vissi ekki að bíómyndir gætu gert þetta. Síðan hefur Robert Altman verið í miklu uppáhaldi enda mikill meistari þegar kemur að vinnu með leikurum og flæðandi, löngum tökum. Meistari súmmlinsunnar og soldið eins og velballanserað gott rauðvín með löngu eftirbragði.

Idioterne (Lars von Trier, 1998). Ég bjó í Kaupmannahöfn sumarið ´98 að loknu stúdentsprófi og vann við að reisa risatjöld. Ég bjó við Vesterbrotorv og í húsinu sem ég bjó er yndislegt “költ” bíó sem heitir Vester Vov Vov og þar fórum við drengirnir mikið og horfðum á kvikmyndir. Þetta var sumarið sem Dogma tröllreið heimsbyggðinni og það var mikil eftirvænting að sjá þessa mynd Hr. Triers. Gott ef maður var ekki búinn að bleisa eina feita, fór niður í bíó og kom svo gjörsamlega öfugur út. Mjög byltingakennd bíóupplifun sem skildi eftir sig djúp spor í heilabúin í mörg ár á eftir.

The Squid and The Whale (Noah BaumBach, 2005). Þessa mynd sá ég í öðru eftirlætiskvikmyndahúsi, Angelika Film Center í New York. Ótrúlega falleg, lítil mynd með stórt hjarta og skemmtilega brútal húmor. En líka bara rosalega mannleg. Frábærir performansar og fokking vel skrifað handrit. Ég hef því miður ekki verið nógu hrifinn af Noah Baumbach eftir þessa mynd en The Squid and The Whale er svo mikil snilld að ég mun halda áfram að fyrirgefa honum feilsporin langt fram eftir 21. öldinni.

Decalogue (Krzysztof Kieslowski, 1989). Vá!!! Ef þetta er ekki áttunda undur veraldar. Meistarverk 20. aldarinnar í kvikmyndalistinni! Þá veit ég ekki hvað.??? Ég hafði aldei verið neitt sérstaklega hrifinn af Kieslowski og þótti hann bara eitthvað júrórúnk. Enda hafði ég bara séð Litatrílógíuna og þótti hún eitthvað hálf-upphafin og taka sig eitthvað svo alvarlega. En svo var Huldar Breiðfjörð alltaf að röfla um að Kieslowski væri eitthvað málið og ég sagði, æ Huldar ertu ekki bara að vera væminn? Svo kom að því að Film Society of Lincoln Center tók nýuppgerðar filmur með Dekalóknum til sýninga vorið 2006 og ég ákvað að gefa þessu séns og fór á sýningu þar sem fyrstu tveir þættirnir voru sýndir. Og þvílíkt og annað eins bylmingshögg í magann. Eftir það fór ég á hverjum degi og fékk einn skammt á dag sem saman stóð af tveimur þáttum. Ég var eins og heróínsjúklingur, gat ekki beðið eftir næsta skammti og gott ef þetta er ekki besta bíóvika sem ég upplifað á ævinni.

4 mánuðir, 3 vikur og 2 dagar (Cristian Mungiu, 2007). Talandi um högg í magann. Meistaraleg leisktjórn sem sýnir að það þarf ekki margar persónur eða stóra sögu til þess að hreyfa við fólki. Lítil mynd sem nær að sprengja rammann svo langt út fyrir sig að maður liggur í henglum á eftir. Ótrúlega hárnákvæmt meistarverk sem enginn ætti að láta fram hjá sér fara.

Hér koma nokkrar myndir sem ég fann á netinu.

Johnny og Winona: þegar allt lék í lyndi.

Vertu afi minn.

Heath og Christian úti að leika sér.

Jeff Bridges og Kurt Russell eru einn.

Mulder og Scully í góðu flippi.

Boondock Saints vs. Twilight.

I see you.

Jæja, ég var búinn að lofa að kaupa ekki nýjann disk í safnið mitt fyrr en ég væri búinn að horfa á allt safnið mitt. Söfnunarárátta mín er nefnilega svo slæm að ég kaupi gjarnan myndir án þess að horfa nokkurn tíma þær. Svoleiðis bruðl er aðeins of 2007-legt, þannig að ég hef nú hafið þetta átak. Glápa á allt og skrifa um það, annars éta hattinn minn. Ég veit að ég lofaði að gera þetta vikulega, en ég meina, kommon. Hér kemur nýjasti skammtur:

Greetings, true believers! Ég hef alltaf verið Marvel maður. Don’t get me wrong, ég elska líka DC með sínar leðurblökur og grænu lampa. En Marvel hefur alltaf einhverra hluta vegna höfðað frekar til mín. Kannski er það mannlega elementið sem Stan Lee sprautaði í bálknið á sínum tíma, eða samfélagsádeilurnar sem hafa verið svo áberandi í nýlegum sögum eins og Civil War og Dark Reign. Ég veit það ekki, Marvel hefur bara eitthvað. Þetta er mín fjölgyðistrú.

Því var ekki laust við að maður fengi multible nerdgazm þegar hollywood fékk allt í einu þennan svakalega myndasögu-bóner og byrjaði að prumpa út hverri ofurhetjumyndinni á fætur annari. Ofurhetjan er nú það sem vestrinn var á fyrri hluta tuttugustu aldar, stórslysamyndir voru á áttunda áratugnum og John Grisham var á  þeim tíunda.

Það að nördinn sé orðinn svona mainstream er bæði gleðiefni og áhyggjuefni, eins og grínistinn Patton Oswald orðar svo frábærlega í grein* sem hann skrifaði. Eins og allt annað mun þessi bóla ofkeyra sig og springa. Hugsanlega með væntanlegri Avengers mynd (Whuuut?! Captain America, Iron Man, Black Widow, Hawkeye, Hulk OG Thor í sömu mynd!?! Aaeeuugh! Greit, nú þarf ég að skipta um nærbuxur!). En ég ætla að sitja á öldunni þangað til hún steypir mér í kaf.

Í tilefni þess að X-Menn birtust aftur á tjaldinu um daginn, datt mér í hug að taka úttekt á Marvel-bíói eins og það leggur sig. Eða næstum því. Fyrir mér hófst Marvel-vorið árið 1998 með Blade og blómstraði árið 2002 með Spider-Man. Því tel ég ekki með Punisher með Dolph Lundgren eða Nick Fury með David Hasselhoff eða Captain America með syni J.D. Salinger.

Ég setti sumsé saman lista yfir allar myndir Marvel-vorsins. Þá bestu efst og þá verstu neðst. Þetta eru náttla bara mínar geðþóttaákvarðanir og vænti ég þess og krefst að aðrir nördar herji á kommentakerfið með sínum leiðréttingum. Eitthvað eins og “Elektra var snilld!” eða “Hverskonar skrímsli setur Spider-Man 2 ekki efst?!” eða “Ang Lee nauðgaði Hulk!”. Svona er listinn:

Thor

X-men 2

Spider-Man 2

Hulk

X-Men: First Class

Iron Man

X-men

Iron Man 2

The Incredible Hulk

Blade II

Blade

Spider-man

X-Men: The Last Stand

Spider-Man 3

Punisher: War Zone

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

The Punisher

Fantastic Four

Ghost Rider

Elektra

X-Men Origins: Wolverine

Blade:Trinity

Daredevil

Nú vil ég bara sjá myndir um Spider-Woman og Dr. Strange. Og HBO þætti um Punisher.

‘Nuff said!

Hulli

*gat einhverra hluta vegna ekki krækt grein Oswalds. En hér er slóðin: http://www.wired.com/magazine/2010/12/ff_angrynerd_geekculture/all/1

Síðan í barnæsku hef ég verið haldinn söfnunaráráttu. Einu sinni safnaði ég vídjóspólum, en þegar DVD* byltingin skall á  sendi ég spólusafnið mitt til bágstaddra í Afríku. Síðastliðinn áratug hef ég safnað DVD diskum eins og ég fengi borgað fyrir það. Samkvæmt nýjust talningu eru myndirnar orðnar 730.

Það sorglegasta við safnið (fyrir utan gífurlega peningasóun) er það að ég á eftir að sjá 49 af þessum myndum. Það gengur ekki. Eins og þegar fólk kaupir sér heimsbókmenntir en les þær aldrei heldur bara geymir þær á áberandi stað í bókahilluni svo að stofan verði menningarleg.

Nú hef ég ákveðið að fjárfesta ekki í nýjum disk fyrr en ég er búinn að horfa á allar 49 óséðu myndirnar. Vikulega mun ég svo fjalla í stuttu máli um áhorf vikunnar. Eitthvað verður maður að gera við þetta blogg.

Allavega, ég horfði á þetta í vikunni:

The Day The Earth Caught Fire (Val Guest, 1961)

Ef 2012 væri 1961 væri það einhvernveginn svona. Hér segir frá þegar kjarnorkusprengingar hrinda jörðinni af sporbaug og hún færist nær og nær sólinni. Myndin er bresk og persónurnar eru því mun mannlegri og meira sexí en venjan var í bandarískum sci-fi myndum þá. Samtölin eru hröð og beitt og tæknibrellurnar, sem eru í lágmarki, eru bjánalega sjarmerandi. Þessi mynd fer alveg á top 10 heimsendamyndalistann minn. Fyrir nörda: Monte Norman, maðurinn sem samdi Bond stefið, samdi tónlistina í atriðinu þar sem bítnikkarnir eru að halda uppá heimsendi.

F (Johannes Roberts, 2010)

Hoodie Horror er nýr undirflokkur í breskum hryllingsmyndum. En hoodie er orðið sem notað er yfir vandræðaunglinga í hettupeysum. Undanfarin ár hefur unglingaofbeldi aukist töluvert í bretlandi og  því ekki óeðlilegt að hryllingsmyndir nýti sér ótta almennings (tékkið á Eden Lake. Snilld) F er um þunglyndan kennara í gaggó sem eitt kvöldið er ofsóttur af andlitslausum unglingum með kvalalosta. Splatterinn í þessu er sláandi hrottalegur og sagan fokkar verulega í tilfinningum áhorfandans. Væri alveg til í framhald. Hvað myndi það heita? Kannski F+? Fyrir nörda: Þetta er stysti titillinn í safninu mínu. Hún og kvikmyndin π.

Outcast (Com McCarthy, 2010)

Hinn Norður-Írski James Nesbitt leikur grimman skrímslaveiðara af nornaættum sem reynir að slátra dímóni sem herjar á verkamannablokkir Edinborgar. Það er mikið af flottum göldrum í þessari mynd. En ekki svona bláar eldingar eins og í Harry Potter, heldur alvöru kukl með tilheyrandi dýrafórnum og ógeði. Þetta er næstum því varúlfamynd og tilvalið móteitur fyrir alla sem fannst Wolfman sökka. Fyrir nörda: Hinn frábæri James Cosmo leikur glæpaforingja í myndinni, en hann lék bróður Connors MacLeod í Highlander. Fór þar með klassísku línuna: ”He’s a Highlander, by God, and the last sound he hears should not be that of a wailing woman!”.

Spanking the Monkey (David O. Russel, 1994)

Hugsanlega óþægilegasta gamandrama allra tíma. En ef þú kemst óskemmdur í gegnum fyrri helminginn skaltu gera ráð fyrir móðursjúkum hlátursköstum. Bókstaflega móðursjúkum reyndar, því myndin er um Ödipusarduldina. Ungur maður með drauma um læknisnám, neyðist til að hjúkra þunglyndri og fótbrotinni móður sinni meðan pabbi er í vinnuferð. Dvölin á æskuheimilinu reynist honum kvöl, því hundurinn á heimilinu leyfir honum ekki að fróa sér og mamma kemst ekki í sturtu án aðstoðar. Eitt leiðir að öðru og fyrr en varir verður myndin svo óþægileg að það er erfitt að slökkva ekki á henni. En ekki slökkva því þetta er góð mynd. Fyrir nörda: Þetta er fyrsta feature myndin hans David O. Russell sem gerði síðar hinar ágætu Three Kings og I Heart Huckabees (Hver er með hana í láni frá mér???). Hann gerði líka The Fighter en ég sá hana aldrei.

Transporter 3 (Oliver Megaton, 2008)

Hey þetta er Transporter 3. Hvað er hægt að segja sem ekki er þegar augljóst? Statharinn keyrir og sparkar og fer í sleik. Viðunandi. Fyrir nörda: Leikstjórinn heitir Megaton. Það er soldið nördalegt.

Þá eru bara 44 eftir.

*Athyglisverð staðreynd: DVD stendur fyrir “Die Video, Die!”

Hulli

Marteinn Thorsson er leikstjórinn bakvið nanópunk-noirinn One Point O og blogg-riddarasöguna Rokland. Þegar hann er ekki upptekin við að búa til kvikmyndir er hann sjálfsagt upptekinn við að glápa á þær. Eins og sést á listanum hér fyrir neðan. Gæti verið besta sexan hingað til!

Alakazam the Great (Saiyu-ki) (1960) (Lee Kresel , Daisaku Shirakawa, Osamu Tezuka,Taiji Yabushita) – Japönsk anime mynd sem ég sá oft í bíói frænda míns, Hafnarbíói, en það var gamall braggi niðri við sjó. Súrrealískt ævintýri lítils apa sem fær mikilmennskubrjálæði eftir að hafa lært töfra sem hann misnotar, guðunum til mikillar mæðu. Honum er auðvitað refsað og hann lærir auðmýkt og verður að sannri hetju. Hafði gríðarlega mikil áhrif á mig, en ég var bara sex ára. Sá hluta af þessari mynd á netinu um daginn. Viss um að David Lynch hafi einhverntímann séð þessa snilld.

Charly (1968) (Ralph Nelson) – Önnur mynd sem ég sá sem strákur. Þessa í Sjónvarpinu. Cliff Robertson leikur þroskaheftan mann sem gengst undir aðgerð sem gerir hann aðsnillingi, en aðferð þessi hafði aðeins verið reynd á tilraunamúsinni Algernon (myndin er byggð á bókinni “Flowers for Algernon”). Auðvitað fara hlutirnir öðruvísi en búist var við. Þessi mynd hafði gífurleg áhrif á mig, miklar tilfinningar. Nokkrir vasaklútar hér.

Don’t Look Now (1973) (Nicolas Roeg) – Rauð regnkápa, rauð regnkápa, rauð regnkápa. Krípí skyggnar systur. Sexí Julie Andrews. Krípí Donald Sutherland. Krípí Feneyjar. Rauð regnkápa, rauð regnkápa, rauð regnkápa. Krípí shit. Svaf ekki margar vikur eftir að hafa séð þessa sem unglingur. Mögnuð spennu/horror mynd sem potar í heilann á manni. Hef síðan dáðst að klippistíl Nicolas Roeg og mæli með öllum myndunum hans en hann byrjaði ferilinn sem kvikmyndatökumaður.

Picnic at Hanging Rock (1975) og The Last Wave (1977) (Peter Weir) – Sá þessar meðstuttu millibili og þær eru að mörgu leyti sama myndin. Frábært andrúmsloft, dulúðug spenna, maður vs. náttúra. Þarna voru ástralir að gera spennandi hluti. Peter Weir, George Miller, Bruce Beresford, Gillian Armstrong, Fred Schepisi og fleiri leikstjórar voru hluti af þessari svokölluðu “áströlsku nýbylgju”. Íslendingar þurfa svona bylgju en við erum of fá og of miklir smákóngar og -drottningar til að hér verði nokkurn tíma samstaða eða samvinna umbylgju í listum. Alla vega í kvikmyndagerð.

Brazil (1985) (Terry Gilliam) – Þetta er furðuleg mynd og þarna úir og grúir af allskonar stílum í öllu (leik, klippingu, töku, búningum, leikmynd), algjör árás á skynfærin og plott sem er furðulegra en rannsóknarskýrslan um “Hrunið”. En samt virkar þetta einhvern veginn. Ég er ekki jafn hrifinn af þessari mynd í dag og þegar ég sá hana fyrst en hún situr fast í undirmeð vitundinni. Jonathan Pryce er æði og Michael Palin og Robert De Niro eru sjúkir. Ástandið í myndinni er soldið eins og á Íslandi í dag.

Eraserhead (1976) (David Lynch) og Fletch (1985) (Michael Ritchie) – Fletch er í rauninni endurgerð á Eraserhead en báðar gerast þær í Los Angeles og eru leynilögreglusögur. Það vantar reyndar skrítna, stökkbreytta, sígrátandi hvítvoðunginn og maðkétna kjúklinginn í Fletch en þær eru báðar fyndnar og spennandi. Veit ekki hvor er betri en þær höfðu mikil áhrif á mig sem kvikmyndagerðarmann. Mæli með svona “double-bill” kvöldi með þessum snilldarverkum. Horfið fyrst á Eraserhead.

Já ókei það er Valentínusardagur alveg rétt. Í því tilefni pikkaði ég mínar 14 uppálds ástarmyndir úr mínu eigin prívat DVD-safni.

L.A. Story: Soldið súrealískur óður til Los Angeles. Steve Martin leikur flippaðan veðurfréttamann sem fær leiðbeiningar í ástarmálum frá meðvituðu ljósaskilti. Það er ekki oft sem myndir eru bæði draumkenndar og fyndnar.

Far From Heaven: Todd Haynes leikstýrir þessari 50’s períódu sem vísvitandi lítur út eins og gömul Douglas Sirk mynd. Semsagt dásamlega banal og melódramatísk. Julianne Moore er best.

His Girl Friday: Cary Grant leikur blaðamann sem reynir allt sem hann getur til að koma í veg fyrir að fyrrverandi konan hans giftist öðrum gaur. Þetta er ein af þessum myndum þar sem allir tala ógeðslega hratt og eru ómannlega orðheppnir.

Match Point: Woody Allen sýnir okkur worst case scenario í forboðnu ástarsambandi. Það er eitthvað fallega evil við þessa mynd. Og Scarlett Johanssen er sæt.

Just Friends: Þessa mynd hefurðu oft séð á leigunni og hugsað “drasl”, því að allt bendir til þess að þetta sé formúlukennt rom-com. Sem hún er. En hún er líka afar afar fyndin. Leikkonan Anna Faris, vannýtt gullnáma af gríni, stelur myndinni.

Closer: Mörgum finnst þessi mynd vera tilgerðarlegt leikrit. Sem hún er. En ef þú fílar svoleiðis er þessi fyrir þig. Öskrandi drama með eitruðum díalógum. “Have you ever seen a human heart?!” frussar Clive Owen “It looks like a fist, wrapped in blood!”. Og Natalie Portman leikur fatafellu í þessu… þannig að… já.

The Baxter: Vorkenndi enginn Bill Pullman í Sleepless in Seattle? Hvað verður eiginlega um gæjann sem fær ekki stelpuna í rómantískum gamanmyndum? Þessi mynd fjallar um það og er fyndin.

Fucking Åmål: Unglingalesbíur í svíþjóð. “Jag vil knarka! Jag vil gå på rave!”. Klassík.

Punch Drunk Love: Alltaf gaman þegar góðir leikstjórar sjá pótensinn í Adam Sandler. Hér leikur hann félagslega heftann mann sem reynir að láta rómantíska drauma sína rætast á meðan hann berst við símavændismafíu sem reynir að kúga úr honum fé.

Forgetting Sarah Marshall: Mynd sem segir frá því hversu aumingjalegir og hlægilegir karlmenn geta orðið í ástarsorg. En reyndar fíla ég þessa mynd aðallega því ég er með huge man-crush í Russell Brand.

Who Am I This Time?: Stutt sjónvarpsmynd þar sem Christofer Walken leikur mann sem getur aðeins tjáð sig í gegnum leiklist. Susan Sarandon verður skotin í honum, sem reynist vandamál þegar maðurinn er fastur í hlutverki Stanley úr Sporvagninum Girnd.

Harold and Maude: Ungur strákur sem elskar að setja sjálfsmorð á svið til að fokka í mömmu sinni, verður ástfanginn af 80 ára anarkískri kellingu. Saman keyra þau um á líkbíl og mála bæinn svartann.

The Princess Bride: Það hefur engum tekist að toppa þessa mynd síðan hún kom út. Þetta er einfaldlega besta fantasy-rom-com ever. Og Andre the Giant er í henni.

The Fly: Lokaatriðið er gróteskt en hugljúft á sama tíma. Myndir þú drepa ástina þína ef hún bæði þig um það? En hvað ef hún hafi breyst í viðurstyggilegt slímugt flugnaskrímsli?

Hulli

Einhver sem kallar sig Harry Hanrahan (Er þetta The Day Today vísun?) á Youtube er góður að klippa saman atriði úr kvikmyndum.

Gaman er að hlusta á 160 bestu línur Arnolds Schwarzenegger.

Eða 100 bestu móðganir kvikmyndanna.

Eða bestu brjálæðisköst Nicolasar Cage.

Eða geðveikustu grenjusenur Julianne Moore.

Eða bara fjórar mínútur af fólki að segja „get out of there„.

Hulli