Grænar baunir

Pólsku konurnar í vinnunni eru komnar á danska kúrinn.  Ég hef aldrei nennt megrunarkúrum, en í ár ákvað ég að gera það sem ég hef aldrei áður gert – ég er byrjuð að æfa í líkamsræktarstöð.  Fara í ræktina, eins og það heitir.

Fyrir líkamsræktarrata eins og mig er það hreint ótrúleg upplifun að bifast á bretti innan um  bylgjandi hafhold samborgaranna.  Stigvélar, hlaupabretti og þrekhjól í breiðum röðum, örugglega uppundir hundrað stykki.  Og allir flatskjáirnir, maður lifandi.  Dúandi rassar, massaðir gaurar, allskonar fólk.  Mikill sviti.  Hold kroppar hold kroppar hold kroppar hold kroppar líkamar.  Einhvern veginn hef ég hingað til paufast í gegnum lífið án þess að kunna nokkurn skapaðan hrærandi hlut á líkamsræktartæki og tól, en nú verður breyting á, nú rækta ég mitt hold á þartilgerðri stassjón.  Ekkert múður með Lalla lúður.

En tæknilegir hlutir hafa alla tíð vafist fyrir mér.  Í dag, er ég stóð þyrst og rjóð fyrir framan brunn og starði á hann án þess að nokkurt vatn léti á sér kræla, vék sér að mér snöfurmannlegur náungi sem sýndi mér hreyfiskynjara í brunninum.  Örlítið fannst mér maðurinn kunnuglegur, enda tjáði partnerinn mér að þarna hefði ég fengið svölunartengda aðstoð hjá sjálfum Þorgrími Þráinssyni *dæs*.

Mikið dæmalaust líður manni annars vel eftir svona sprikl.  Mér finnst ég orðin helmössuð, en það eru trúlega andlegir vöðvar, því ég er bara búin að fara tvisvar í ræktina.