Dóttir mín elskuleg er í Aberdeen að læra efnafræði. Þegar ég frétti að hún ætti að spila á lúðurinn sinn með sinfóníuhljómsveit háskólans á tónleikum, þá gat ég ekki annað en brugðið undir mig betri fætinum. Því er ég nú stödd í Aberdeen (mig dreplangar alltaf að ríma við „dín“, margt kemur til greina). En sumsé, tónleikarnir voru massa flottir, Ásta lék fyrsta klarinett í Pavane eftir Fauré og á dagskrá voru líka Gloria eftir Poulenc og Requiem eftir fyrrnefndan Fauré. Mikið hvað ég er stolt af stelpurófunni minni sem er orðin ung kona og kann að baka pönnukökur.
Flugferðin hingað var ykkur að segja alveg voðaleg og var það lífrænt ræktuðum móbrúnum dúdda að kenna. Hann lá í hnipri í tveimur sætum hinumegin við ganginn og sneri flauelsklæddum rassinum að mér. Konan hans sat við gluggann og lagði í upphafi ferðar borðtusku yfir andlitið og sá ég aldrei framan í hana. Mannhelvítið rak reglulega við, hátt og snjallt, alla ferðina og fljótlega var ég orðin skilyrt í að herpast saman í kvíða og angist hvert skipti, því 3 sekúndum eftir prumpuhljóðið lagðist baneitraður fnykur yfir allt og alla. Við lendingu voru hendur mínar blóðrisa eftir að hafa krafsað í örvæntingu í gluggann til að fá súrefni. Núna, þegar ég er búin að jafna mig að mestu, skil ég betur regluna um að hafa enga oddhvassa hluti með sér um borð.
Fyrir utan þetta er ferðin búin að vera skínandi ljómandi sallafín. Skotar eru ósköp vinalegir og Aberdeen indæl borg. Þegar maður þvælist inn í bókabúð, má sjá að Skotar virðast gera ráð fyrir ýmsum flækjustigum í lífinu. Til eru kort frá ættleiddum sonum til stjúptengdamæðra, frá rauðhærðum dvergum til skáfrænda í föðurætt, frá örvhentum piltum til móður og hamsturs, svo fátt eitt sé nefnt. 
Á morgun kem ég heim til þjóðfundna landsins. Hlakka mikið til að sjá þann hluta þjóðarinnar sem er partnerinn minn.
Elísabet Arnardóttir
Ummæli (9)
Kristín í París // 15.11 2009 kl. 10:05
Ég veit ekki hvað það er með mig, ég sver að ég er ekki ólétt, en ég tárast við að lesa um dóttur í útlenskri lúðrasveit og þar að auki bakandi pönnukökur. Til hamingju með hana! Ég vona að prumparinn verði ekki samfó heim, hvílíkur viðbjóður. Gaman að þessu með kortin, ég þarf greinilega að fara að skoða þessa deild hérna, geri það í raun aldrei því ég birgi mig alltaf upp af íslenskum kortum heima.
baun // 15.11 2009 kl. 15:20
Æ, takk Parísardama, fallega sagt. Ég vona líka að flugfretdólgurinn (eins og Hjálmar kallar hann) verði ekki samferða heim, og tel það reyndar ólíklegt þar sem þetta var örugglega útlendingur (aðkomumaður altso).
Svanfríður // 15.11 2009 kl. 17:49
Til hamingju með dóttur þína.Alltaf gaman að sjá þegar fólk stendur sig vel og gerir góða hluti:)
Bjarnheiður // 15.11 2009 kl. 21:55
Óhó, Pavane er svooo fallegt! Dásamlegt (fyrir ykkur báðar) að þú hafir getað verið á staðnum
baun // 15.11 2009 kl. 23:31
Takk Svanfríður!
Bjarnheiður, Pavane er yndislega fallegt og Ásta spilaði eins og engill:)
Guðlaug Hestnes // 16.11 2009 kl. 19:04
ohoh, þetta hefur verið gaman. Til lukku með rófuna þína. Kærust í bæinn.
ella // 17.11 2009 kl. 11:01
Mikið hefur þetta verið gaman.
Ósk Gunnlaugsdóttir // 19.11 2009 kl. 04:36
Það á að leggja bann við freti í flugi, menn með prumpuveikina geta fengið korktappa við innganginn. Ég græt mig stundum enn í svefn yfir Fret-Hansi sem sat fyrir framan mig á leið til Berlínar fyrir nokkrum árum, það var ekkert lífrænt ræktað við þann mann.
En ég skal trúa því að það sé til fátt betra í lífinu en að njóta þess að hlusta á barnið sitt spila með sinfóníu
hke // 22.11 2009 kl. 23:38
Mjög síðbúnar hamingjuóskir með Ástu og afrekin!
Rita ummæli