Grænar baunir

Meiri skrifletin í mér, er með hausinn fullan af hugmyndum sem ráfa stefnulaust um.  Flestar auðvitað týndar eins og allir sokkar og hanskar sem ég kemst í tæri við.  Hvað er tæri?

Afrekaði að fara í nýju búðina hans Sullenbergers um daginn.  Þar var ýmislegt að finna, t.d. risastóra poka af Arion kattasandi (nafnið hljómaði kunnuglega) og súrar Krakus gúrkur (ahh, Krakus.  Minnir mig á kramin og föl jarðarber í sykurlegi æsku minnar).  Einnig fann ég Oreo kex í pakkningu á stærð við kommóðu og níðþunga hveitisekki.  Kostur virðist því hugsaður fyrir stórar fjölskyldur og afbrigðilega svangt fólk.  Allt í lagi með það.  Annars finnst okkur partnernum Europris eiginlega skemmtilegasta búðin í bænum, þar er margt eigulegra muna.

Uppgötvaði nýlega að ég er haldin skoðanadoða.  Fólk æsir sig yfir öllu mögulegu í kringum mig og ég stari tómlega út í loftið og sýg upp í nefið.  Er mikið að spá í að vera ekkert að ergja mig yfir því.  Allt fer þetta einhvern veginn.

Eftir því sem menn fá meira, því frekari, nískari og gráðugri verða þeir.  Mér ofbýður vælið í fólki sem er að kvarta yfir breytingum í skattkerfinu þar sem reynt er að hlífa hinum lægstlaunuðu og láta þá sem eiga meira borga meira.  „Vinnuletjandi“, segja hinir ofurlaunuðu.  „Of flókið“, segja hinir moldríku.  Svo má náttúrlega ekki hrófla við sjómannaafslættinum, því undarlega apparati.

Á Íslandi er nú í fyrsta sinn til hópur fólks sem á hundruð milljóna og lifir góðu lífi af fjármagnstekjum.  Þetta fólk græddi feitt í ruglástandinu fyrir hrun, og finnst fráleitt að það þurfi að leggja til samneyslunnar, eins og við launaþrælarnir gerum. Ég verð hreinlega heit af bræði þegar ég heyri af undanskotum og fjármálaklækjum þessa liðs sem hefur sópað til sín fé og finnst sjálfsagt að allir borgi skatt nema það.  Sem finnst sjálfsagt að almennir launþegar borgi vegagerðina, heilbrigðis- og menntakerfið, löggæsluna og allt annað sem samneyslan felur í sér, alla þá þjónustu sem almennt er litið á sem sjálfgefinn hlut.  Fyrir nú utan að við erum að borga skaðann sem sumt af þessu fólki olli, beint eða óbeint, með „dugnaði“ sínum.

Í matartímanum í dag rifjaði samstarfsmaður minn upp sögur af Þorvaldi heitnum í Síld og fisk.  Sagði hann Þorvald alla tíð hafa verið með fyrirtækið á sinni eigin kennitölu, staðið og fallið með því og borgað há opinber gjöld, stoltur af að leggja stóran skerf til samfélagsins.

Ég er ekki vel að mér í sögu, hvað þá framtíð, en kannski var Þorvaldur síðasti ærlegi auðmaður Íslands.

Einu hef ég tekið eftir.  Með aldrinum tryllast augabrúnir karla.  Þær fara að vaxa út og suður, staðráðnar í að leggja nágrannalöndin undir sig.  Nef- og eyrnahár karlmanna aðhyllast svipaða útrásarhneigð, en landfræðileg staða takmarkar framgang þeirra að einhverju leyti.

Um konur gegnir þveröfugu máli.  Hvort sem þær plokka eða ekki, þá  þynnast smám saman augabrúnirnar með aldrinum, uns þær hverfa í niðurfall eilífðarinnar.

Af þessu má draga þá ályktun að hár geri nákvæmlega það sem þeim sýnist í þessu harðlífi.

Dóttir mín elskuleg er í Aberdeen að læra efnafræði.   Þegar ég frétti að hún ætti að spila á lúðurinn sinn með sinfóníuhljómsveit háskólans á tónleikum, þá gat ég ekki annað en brugðið undir mig betri fætinum.  Því er ég nú stödd í Aberdeen (mig dreplangar alltaf að ríma við „dín“, margt kemur til greina).  En sumsé, tónleikarnir voru massa flottir, Ásta lék fyrsta klarinett í Pavane eftir Fauré og á dagskrá voru líka Gloria eftir Poulenc og Requiem eftir fyrrnefndan Fauré.  Mikið hvað ég er stolt af stelpurófunni minni sem er orðin ung kona og kann að baka pönnukökur.

Flugferðin hingað var ykkur að segja alveg voðaleg og var það lífrænt ræktuðum móbrúnum dúdda að kenna.  Hann lá í hnipri í tveimur sætum hinumegin við ganginn og sneri flauelsklæddum rassinum að mér.  Konan hans sat við gluggann og lagði í upphafi ferðar borðtusku yfir andlitið og sá ég aldrei framan í hana.  Mannhelvítið rak reglulega við, hátt og snjallt, alla ferðina og fljótlega var ég orðin skilyrt í að herpast saman í kvíða og angist hvert skipti, því 3 sekúndum eftir prumpuhljóðið lagðist baneitraður fnykur yfir allt og alla.  Við lendingu voru hendur mínar blóðrisa eftir að hafa krafsað í örvæntingu í gluggann til að fá súrefni.  Núna, þegar ég er búin að jafna mig að mestu, skil ég betur regluna um að hafa enga oddhvassa hluti með sér um borð.

Fyrir utan þetta er ferðin búin að vera skínandi ljómandi sallafín.  Skotar eru ósköp vinalegir og Aberdeen  indæl borg.  Þegar maður þvælist inn í bókabúð, má sjá að Skotar virðast gera ráð fyrir ýmsum flækjustigum í lífinu.  Til eru kort frá ættleiddum sonum til stjúptengdamæðra, frá rauðhærðum dvergum til skáfrænda í föðurætt, frá örvhentum piltum til móður og hamsturs, svo fátt eitt sé nefnt. 

Á morgun kem ég heim til þjóðfundna landsins.  Hlakka mikið til að sjá þann hluta þjóðarinnar sem er partnerinn minn.

Baun kemur ponku lúin undan helginni, gul blá og marin.  Fór í árlegt húsmæðraorlof með vinkonum mínum, miklum ágætis- og ofurskvísum sem ég hef þekkt síðan í menntaskóla, og sumar lengur.  Við renndum í Munaðarnes í blíðskaparveðri og þegar í bústað var komið fylltist ég æskugleði og helgaði mér efri koju.  Svo flaug tíminn eins og venjulega í húsmæðraorlofi, vinkonurnar byrjuðu á því að endurskipuleggja bústaðinn, færa til fjögurhundruðkílóa hornsófa og nokkur rúm, þvo búsáhöld og leirtau og raða í skápa og skúffur eftir Djúí kerfi.  Þá fyrst gátum við eldað mat, borðað vel og drukkið hóflega.  Og auðvitað farið í pottinn og talið stjörnurnar (þær voru 28).  Við mösuðum um huggulega hluti, til dæmis minnisleysi sem fylgir breytingaskeiðinu (minnir mig).  Þegar veisluþreytan var við það að yfirbuga mig, henti ég gerfitönnunum í glas, vippaði mér í flúnelið og hugðist ganga til náða.  Kom þá í ljós að kojuskrattinn var ólýsanlega erfiður uppgöngu og enn verri niðurgöngu og skemmst frá því að segja að eftir þá viðureign sér meira á mér en kojunni.

Í húsmæðraorlofi að ári stefni ég lóðbeint á neðri koju.  Maður er enginn api.

Ekki er ég talandi um karlmenn sem lenda í því að eiga viðskipti á nektarstöðum, enda gæti sú umfjöllun skaðað Fótfimisambandið.  Hins vegar tók ég um daginn nokkrar myndir í skóbúðum höfuðborgarinnar.  Gúgglaði svo „shoes for strippers“.  Vitið þið hvaða skór eru gúgglaðir og hverjir fást niðri í bæ?

*á færeysku eru tær=þær

Hvaða þjóð eru bankamenn sem gera himinháar kröfur í þrotabú, vegna kaupréttarsamninga sem „hefðu getað orðið“?  „Samningarnir voru oftast réttlættir með því að starfsmennirnir myndu leggja meira á sig ef velgengni fyrirtækisins yrði þeim í hag.“

Í ljósi stöðunnar þætti mér eðlilegra að þessir „millistjórnendur“ gömlu bankanna seldu úr sér nýra og legðu andvirðið í ríkissjóð.

Auk þess legg ég til að ég fái 50 þúsund krónur fyrir hvern þann fund sem ég þarf að sitja.

Nei, bara grín.  Hvað ætli ég nenni að tala um svona leiðindi.  Um hvað reifst fólk eiginlega í gamla daga?  Nú til dags þvarga menn helst um peninga í þátíð og þáskildagatíðin er voða mikið tekin.  Sennilega þjáumst við öll af fortíðarspennu.

Ég las einhvers staðar að það væri enginn bandarískur sendiherra á Íslandi, og hafi ekki verið í langan tíma.  Síðasti sendiherrann móðgaðist víst við forsetann, þegar hann hætti við að gefa sendiherranum glampandi orðu og bauð honum bara kaffi í staðinn.  Skil að sendiherranum hafi sárnað að fá ekki dót með kaffibrauðinu.  Sem minnir mig á það -  nú eru makkdónaldshamborgararnir farnir úr landi líka.  Það er bagalegt fyrir þýsku kjöt-ost-brauð og súrgúrkusneiðaframleiðendurna, vonandi fara þeir ekki á hausinn þarna úti í Hamborg.

Frómt frá sagt, þá lætur hamingjuvogin mín sér fátt um finnast.  Arnögl á vinstri þumli vegur þyngra.