Grænar baunir

Vegna fjölda áskorana koma hér ping pong dagsins, í fullkomnu sundurleysi.

• Samkvæmt kvöldfréttum hafa ráðherrar verið býsna duglegir við að gauka molum að þegnum sinna eigin kjördæma, eftir hrun.  Verst að ég á engan aðmérgaukandi þingmann þar sem ég bý ekki í kjördæmi, heldur Reykjavík.
• Ég skil ekki þessa skyndilegu og knýjandi þörf fyrir að lóga fé af stofni sem lifað hefur af úti í náttúrunni í hálfa öld. Af „mannúðarástæðum“, því téð fé hefst við í þrítugum hömrum og gæti hrasað í klettum.  Í framhaldinu hlýtur að liggja beint við að lóga refum, hagamúsum og hreindýrum, þau gætu líka farið sér að voða.
• Merkileg þykir mér kærleiksþjónustan á vegum hins opinbera, sem umbunar séra sumum fyrir að klúðra starfi sínu.  Vegir þjóðkirkjunnar eru órannsakanlegir, en það er rannsóknarefni að maður/kona/skattborgari skuli neyddur til að halda uppi slíku þjónustustigi fyrir útvalda.
• Af hverju setur Karl Berndsen ALLAR konur á háa hæla?  Það er bara kjánalegt.

Háir hælar eru nefnilega fábjánalegt skótau og fáir karlmenn myndu láta bjóða sér slíka tápyntingu án endurgjalds.  Karlar reiða sig á náttúrulega fegurð sína og þykir mér það til eftirbreytni.  Hégómi spégómi.

Ég les ekki Morgunblaðið lengur nema á timarit.is, en það er sérdeilis skemmtilegur vefur fyrir grúskhneigða.  Senn líður að því að ég muni ekki sjá Skjá einn heldur og saxast því mjög á fjölmiðla heimilisins. En það er önnur saga.  Um daginn sá ég brot úr þætti á Skjá einum þar sem miðill talaði við fólk í sjónvarpssal og kom smáskilaboðum áleiðis frá þeim sem búa í eilíbbðinni.  Mig langar að segja eitt og annað um afþreyingarefni af þessu tagi, en ætla ekki að gera það.  Hins vegar rakst ég nýverið (á vefnum timarit.is) á lesendabréf sem birtist í Morgunblaðinu fyrir réttum 70 árum og fannst það um margt merkileg lesning.  Bréf þetta ritaði Þórunn Guðmundsdóttir í Staðarsveit, og kann ég því miður engin deili á þeirri ágætu konu.  Henni hefði ég gjarnan viljað kynnast.

Jeg hefi altaf haft áhuga á rannsókn dularfullra fyrirbrigða, og hugði því gott til er jeg fekk tækifæri til þess að sitja miðilsfund, er jeg var stödd í Reykjavík síðastliðið vor. Fundinn sátu 14 manns og kostaði inngangur 3 kr. Þegar miðillinn var sestur og fundarmenn höfðu sungið nokkur sálmalög, byrjaði skræk barnsrödd að tala fvrir munn hans.  Röddin ávarpaði einhvern viðstaddan, lýsti fólki, sem vildi tala við hann og nefndi nöfn þess; þannig spunnust löng samtöl, að röddin virtist vera milliliður milli okkar fundarmanna og ósýnilegra vera, sem vildu tala við okkur.

Við mig vildu allmargir tala, þeir nefndust algengum nöfnum og hefi jeg að vísu þekt fólk með þeim nöfnum, því það hafa allir, en ekki mjer sjerstaklega nákomið. Einnig komu upplýsingar um skyldleika minn við þetta fólk, sem, á engan hátt stóðu heima. Ýmislegt fleira var sagt, sem mig snerti sem ekki náði nokkurri átt. En það, sem einhver fótur var fyrir, var svo almenns eðlis að á því var ekkert að byggja.  Þannig var sá þáttur fundarins sem að mér sneri.  Jeg þekti engan fundarmanna, en sumir ljetu í ljós að þeir fengju veigamiklar sannanir og að margt stæði heima, sem röddin flutti þeim. Jeg skai ekki draga það neitt í efa. En í sambandi við þær vitranir, sem hinir fengu gat jeg ekki varist að veita því eftirtekt, að röddin tæpti oft á einum upphafsstaf eða parti úr nafni og leiðrjetti sig loks eða kom með alt nafnið fyrir aðstoð þess, sem talað var við í það skifti, og virtist mjer að slíkt þættu allgóðar sannanir. Stundum komu langar raðir af ágiskunum, áður en fundarmaður gat komið barninu í skilning um hvað ætlast var til að það segði. Stundum þóttist það ekki geta nefnt ýms algeng orð og lásu fundarmenn þá í málið fyrir það og bjuggu til úr tæpitunguorðum þess það, sem þeim þótti líklegast.

Jeg ætla ekki að draga í efa að miðilssamband við framliðna eigi sjer stað. Jeg ætla heldur ekki að rengja að þessi kona hafi miðilshæfileika. En mjer virðist liggja í augum uppi að á þennan hátt eru auðteknir peningar af auðtrúa fólki. Því er öllum, sem áhuga hafa á þessum málum, vissara að beita fullri gagnrýni á þann boðskap, sem þeir fá á þennan hátt frá öðrum heimi, ef þeir vilja ekki eiga á hættu að láta glepjast af heimatilbúinni þvælu af lítið andlegum uppruna. Mjer finst ekkert líklegra heldur en að miðill með raunverulega hæfileika, sem notar þá til fjáröflunar, freistist til, þegar hæfileikarnir svíkja, að fylla upp í skörðin, ýmist vísvitandi eða af sjálfsblekkingu, sem getur gengið æði langt. Fólk leitar oft til miðlanna þegar það er í sárum eftir ástvinamissi eða önnur andleg áföll og þráir þá svo mjög samband við annan heim að oft virðist vera slakað á dómgreindinni. Yfirleitt eru þessi mál svo áhrifarík á taugakerfi manna og tilfinningalíf, að þeir, sem kynnu að beita blekkingum og svikum í sambandi við þau væru skaðsemdarmenn í þjóðfjelaginu. Með því að beita nægilegri athygli og gagnrýni á miðilsfundum ættu menn að geta komist að raun um hvaða miðlar hafa sannan boðskap að flytja og hverjir eru svikarar að meira eða minna leyti. Og það væri til bóta fyrir málefni andatrúarmanna og allra, sem því vilja sinna.  (Mbl. 10.nóvember 1939, bls.4)

Og fyrst við erum farin að tala um yfirnáttúruna, þá er mér ljúft að greina frá því að dóttir mín setti þennan status á fésbókina í dag:  „Dreymdi í nótt að móðir mín hoppaði upp og niður inni í mannhæðarhárri kransaköku.“

Það er varla að maður þori að segja múkk.  Segi það samt.  Múkk.

Alveg hef ég verið á bólakafi í alls kyns brölti.  Eldhúsframkvæmdum er nú loksins lokið (eða því sem næst), búið er að múra, mála og leggja kork á gólf.  Svo tók ég slátur, bjó til sviðasultu og gerði margt fleira þjóðlegt og þæfandi.

Merkilegt þetta steypuryk.  Það er alls staðar, þrátt fyrir linnulaus þrif.  Finn fíngerðan steypusalla á ljósaperum, inni í bókum, á blómum og gott ef ég sá ekki steypu í eyra nágrannans þegar hann fór út með ruslið í gær.  Aska Skorsteins heitins hefur sannarlega gert víðreist.

Já.  Mér fannst merkilegt eitt sem pabbi gamli sagði mér við sláturgerðina.  Hann er alinn upp fyrir norðan og hefur oft sagt mér sögur af heilastöppu og öðru gæðafæði þeirra tíma, „allt var nýtt af skepnunni, ekkert fór til spillis“.  Einmitt, pabbi minn.  En sem sagt, hann sagði að kirtlarnir hefðu verið tíndir úr, og troðið ásamt skornum mör í kindavélindu.  Bundið fyrir og soðið.  Algjört hnossgæti.  Svo sagði hann að beinin hefðu verið soðin lengi lengi og lögð í súr.  Spurður hvernig honum hefðu þótt beinin, svaraði pápi, „fremur bragðlítil“.

Lífið er ekki sem verst.

Hinn landsþekkti ofurblaðamaður og kyntröll Bjartur Máni Húmdal sást í IKEA um helgina og fór ekki hjá því að nærstaddir veittu því athygli að hann hefur bætt á sig nokkrum kílóum eftir að hann eignaðist litlu prinsessuna Sóldögg Maístjörnu.

Mátti engu muna að sæist í vinstri geirvörtu Bjarts Mána.

Þeir eru komnir.  Þessir síðustu og verstu tímar.  Bjartsýni eða svartsýni?  Veit það ekki, kannski grásýni.

Var eitthvað lúpuleg yfir saltfisknum og langaði mest að skæla ofan í diskinn.  Hjálmar leit á mig vorkunnaraugum, og sagði „svona svona, ríkisstjórnin er ekki að falla, og Sjálfstæðisflokkurinn kærir sig ekkert um að fara í stjórn og þurfa að hreinsa upp eftir sig sjálfur“.  Svo stýrði hann mér mjúklega í latastrák eftir matinn, breiddi yfir mig teppi og vaskaði upp.  Góður kall.

En kvíðahnúturinn í maganum er stöðugt að minna á sig.  Það er ekki notalegt.  Maður lifir víst ekki á kvíðahnútum einum saman og því ætlum við mamma gamla að taka slátur um næstu helgi.  Það verður þá eitthvað að éta í vetur.

Auðvitað spurning hvort ég geti súrsað hnútshelvítin ofan í tunnu.

Það skilur eftir sig djúp spor að vera alinn upp í Kópavoginum.  Á hressingargöngu með móður minni í Laugardalnum í dag vakti það forvitni að sjá grænklætt fólk streyma að vellinum og við mamma spögúleruðum í hvurju þetta sætti.  Þegar við sáum líka bláklætt fólk í hópum, fór okkur að gruna að knattspyrnuleikur væri í uppsiglingu.

Fyrir hundrað árum var ég í gaggó-klíku.  Í þessari klíku var mikill fótboltaáhugi sem allir deildu nema ég.  Mér hefur alltaf verið uppsigað við skipulagða íþróttastarfsemi, rétt eins og skipulagða glæpastarfsemi.  Hópíþróttaboltaáhugamenn geta verið svo æstir eitthvað og reiðir og groddalegir og frekir.  Fannst mér og finnst enn, t.d. þegar ég heyri af hegðun foreldra barna sem æfa skankabolta (fót og hand).  Að fullorðið fólk standi rauðþrútið á hliðarlínunni og æpi fullum hálsi ókvæðisorð að litlum boltabörnum og dómurum (sem gjarnan eru óharðnaðir unglingar) eykur ekki trú mína á þann hluta mannkyns sem hefur áhuga á hópíþróttum.

Jæja, ætlaði ekki að tala um það.  Sumsé, í kollinum eru ótal minningar af gelgjunni mér, hangandi á vellinum í Kópavogi, gerandi mér upp tilhlýðilegan æsing yfir ævintýralega löngum og leiðinlegum fótboltaleikjum.  Var alltaf að krókna úr kulda og æpti Áfram Breiðablik! með sannfæringarkrafti sem ég átti ekki til.  Kinkaði ábúðarfull kolli þegar félagarnir froðufelldu yfir rangstöðu, ógeðslega vitlausum dómara, hornspyrnum og hvað þetta heitir allt saman.  Jafningjaþrýstingur á heimsmælikvarða.

Kemur mér á óvart að ég skuli vera að skrifa um að Breiðablik hafi unnið bikarinn í dag.  Svei mér þá alla daga.  Brandarinn Hvað er grænt og fellur á haustin? fær kannski hvíld í nokkra mánuði núna.

Græn er sú taug er baun dregur Blikanna til.

Á kaffistofunni í dag töluðu konur um hvað nýi heilbrigðisráðherrann yrði örugglega vonlaus í starfi *hnuss!* og reifuðu með velþóknun „risalánið“ sem við fengjum nú bráðum frá Norðmönnum.  Þó að ég nennti því varla,  maldaði ég í móinn, tautaði eitthvað um að þetta lán væri sýnd veiði en ekki gefin og minnti á Rússalánið forðum, sem reyndist ímyndun eyrnaskefils.  Við þetta var baunað á mig, í hneykslunartón (og ekki í fyrsta skipti), „Beta, ertu vinstri-græn?“  Uuu, nei, ég er ekki stjórnmálaflokkur, ertu að segja að ég sé feit?

Það er eins og fólk sé ekki í rónni fyrr en það er búið að troða manni í eitthvert hólf.

Þarf þessi þjóð alltaf að vera í réttum?