Grænar baunir

Helgin að verða búin og löng vinnuvikan framundan.  Furðulegt hvað maður bíður eftir að fimm dagar líði, svo þessir tveir renni upp.  Mun heppilegra væri, að mínu mati, að vinna tvo og fá frí í fimm.  Það getur nú varla verið mikið mál.

Búin að gera margt skemmtilegt.  Ala upp börnin (helgarátak), þurrka af, vera viðstödd skírn í heimahúsi, kaupa saltaða nautatungu (hvað gerir maður við svoleiðis?),  horfa á Viggo Mortensen slást allsberan, skúra, skoða fallega fólkið í ræktinni, fá sérlega greindarlegt ungbarn  í heimsókn, borða djellíbíns og frétta af álfkonu sem ku fylgja mér við hvert fótmál og er slétt sama þótt ég trúi ekki á hana.  Svo fátt eitt sé nefnt.  Einnig ræddi ég skattamál á netinu við dóttur mína sem býr í Aberdeen, og komst að því að henni þykir skattskýrslugerð óáhugaverð.

Við drekkhlaðið tertuborð í skírnarveislunni hnippti Jón frændi í mig og sagði,  „Beta, þú ert nú alltaf að blogga.  Skrifaðu að Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið.“  Nú er ég búin að því og ekki nema sjálfsagt að verða við þessari bón frænda míns þar sem hann er svo ágætur kall.

Undanfarið hef ég tekið eftir auglýsingum lögfræðifyrirtækja sem bjóðast til að aðstoða fólk við að leita sér fébóta í kjölfar slysa.   Er þarna komin stétt manna sem eltist við að græða á óförum annarra,  svokallaðir ambulance chasers?  Spyr sú sem ekki veit.

Talandi um græðgi lögmenn.  Flugumferðarstjórar.  Sama hvað ég kafa djúpt í aumingjagæskuhólfið,  ég finn enga samúð með baráttu þeirra fyrir hærra kaupi. 

Ekki orð um það meir.  En vil í staðinn deila því með ykkur að partnerinn les fyrir mig vinjettur á kvöldin, með skrítnu röddinni.  Ódýr og góð skemmtun.

Lestu fyrir einhvern í dag, sjónvarpið er leiðinlegt.

Allt er svo heimskulegt eitthvað í dag, meira að segja þessi ræfilslega rigning sem lyppast ofan úr himninum, rétt eins og hún viti ekki hvort hún eigi að koma eða fara.

Og af hverju, af hverju, AF HVERJU þurfti mjólkurmafían að breyta g-mjólkurfernunum?  Til hvers að troða bjánalegu plaststykki ofan á, sem gerir manni illmögulegt að hella úr fernunni, fyrir nú utan hvað það kemur jörðinni og alheiminum illa að búa til plast sem ergir fólk og mengar umhverfið.

Hallast að því að þetta sé samsæri hagvaxtarræktenda, neytandinn þarf jú að kaupa meiri mjólk þegar fjórðungur hvers lítra fer í vaskinn.  Svona er kapítalisminn vondur.

Þjóðfélagsumræðan er orðin hrikaleg þangflækja sem velkist fram og aftur í gulri froðu (af óljósum uppruna).  Orðin eru orðin okkur ofviða, jafnvel einföld orð eins og nei og já.  Held við hefðum gott af því að þegja einn dag.  Sting hér með upp á Degi íslenskrar þagnar. Gætum haldið hann hátíðlegan 29. október, á fæðingardegi Gísla á Uppsölum.  Eða einhvern annan dag, ég skal finna hann.  Þýðir ekkert að ræða málið.

Í tilvistarlegri örvæntingu borða ég súkkulaði og horfi á Desperate housewives.

Um daginn sat ég á spjalli við pólskan mann.  Við töluðum saman á ensk-íslenskri blandísku og fór ágætlega á með okkur.  Eftir að hafa rætt saman drykklanga stund spurði hann glottandi:  „Veistu hvað jæja þýðir á pólsku?“  (Ég segi víst æði oft jæja, enda leitun að hljómfegurra og gagnlegra orði í íslensku máli).

„Nei, ég veit ekki hvað jæja þýðir á pólsku.“

„Það þýðir typpi“    *fliss*

„Ó“    *roðn*

Það sem eftir lifði samtalsins barðist ég hetjulega við að segja ekki jæja í öðru hverju orði.  Vonlaus barátta.

(Hér kemur viðbitslús:  Finnst ykkur ekki margir segja „heyrðu“, í hvert skipti sem þeir opna munninn? „Heyrðu, ég ætla bara að fá ís með dýfu.“   Veit ekki hvort það er fábjánalegra eða fjölbjánalegra en jæja.  Auk þess finnst mér óskiljanleg tuggan „þú meinar?“)

Legg til að við prjónum lopapeysu á jæjað og sláum skjaldborg um það.

Áðan horfði ég tómlega á drögin (drauginn).  Drögin eru stæðan mín af færslum sem aldrei verða blóm.  Ein finnst mér samt ágæt, hún er um síþróttir.   Þegar handboltafárið var að gera mig vitlausa fyrir nokkru, ákvað ég að verða boðberi síþrótta.  Hafði mig svo ekki í að vera boðberi, held ég hafi fengið mér ís í staðinn.

Einhver gæti spurt, „hvað eru síþróttir?“  Síþróttir eru lýðheilsubætandi og má líkja við íþróttir, nema miklu betri af því að þær eru ekki skipulagðar.  Síþróttir eru öll hreyfing sem fellur ljúflega inn í daglegt amstur, sjálfsprottið sprikl.  Síþróttir felast í því að valhoppa við hvert tækifæri, sippa út í búð, elta þrjá ketti á dag, kátínuhoppa* þegar kindafréttir birtast í sjónvarpinu (gildir reyndar um allar fréttir frá sunnlensku þjóðargerseminni Magnúsi Hlyni), hlaupa upp og niður stiga (aldrei taka lyftuna), iðka þróttmikið og hamslaust kynlíf, dansa um með skúringamoppuna (rapptónlist æskileg), taka hnébeygjur í biðröðinni, húlla á meðan talað er í símann, tvista í Kringlunni og setja allar fjarstýringar í eldfast mót og baka á 200° (175° með blæstri) í 25 mínútur.

Síþróttasamband Íslands er ekki til.  Síþróttameiðsl eru tiltölulega sjaldgæf.

Og það besta er að síþróttamaður ársins er…þú.

*kátínuhopp er þegar fólk stekkur, í leikrænni kæti, svona upp og til hliðar og skellir saman fótum.

Maður skrifar það sem vantar á töfluna í eldhúsinu.  Sumt fæst ekki í Bónus.

Sem ég arkaði löðursveitt á brettinu í musteri holdsins var verið að sýna þátt um aðgerðir sem ganga út á að breyta óánægju (líkamlega) heilbrigðra kvenna í feitan pening fyrir lýtalækna.  Sýnt var og sagt frá aðgerðum til að stækka brjóst, hækka brjóst, minnka geirvörtur og færa þær ofar (rökstuðningur:  svo brjóstin séu eins og á unglingsstúlku), soga spik, breyta píkum svo þær líti út fyrir að vera 16 ára, gera rassinn kúlulegri (sú aðgerð kallaðist „Brazilian butt job“) og fleira sniðugt.   Sýrðasta augnablik þáttarins var þegar læknismenntaður hrokagikkur gerði smá hlé á því að skera burtu skapabarma ungrar konu, til að líta í myndavélina og lýsa yfir því að hann væri „feministi“ af því að hann hjálpaði konum svo mikið.

Ekki hef ég karlmannsvit á læknisfræði en get þó ímyndað mér að skyn minnki í brjóstum og píkum þegar búið er að skera þar allt til andskotans.  En vafalaust fá fallegar dúkkur rosalega mikið út úr kynlífi.

Ég hallast að því að óánægja með yfirborð knýi áfram heilu hagkerfin.  Vansæld eflir hagsæld.

Af ástæðum sem eru ekki vitund dularfullar var ég að skoða target.com, en Target var uppáhaldsbúðin mín þegar ég bjó í Amríku, fyrir margt löngu.  Það fæst allt í Target (nema friður á jörð), þar á meðal þetta þénuga tæki. 

Eins og allir sjá er þetta rakvél.  Svona er hún notuð..

Græjan heitir karlmannlegu nafni:  MANGROOMER Do-It-Yourself Electric Back Hair Shaver.

Hinir testesterónbústnu Bandaríkjamenn eru greinilega komnir í stríð við bakloðnuna.  Margt vitlausara í þeirra stríðsrekstri, oseisei já.

Nú hef ég í nokkra daga dregið býsna rækilega úr nethangsi.  Bloggið er reyndar ekki svo mikill tímaþjófur, nei, það er fésbókin.  Ég á nefnilega svo fáránlega skemmtilega fésbókarvini.   Spurning hvort ég geti beðið þá um að vera leiðinlegri, af tillitsemi við mig og fjölskylduna sem þarf umhyggju og næringu við og við.

Helgin hefur farið í skápatiltekt.  Fátt er manni hollara en að taka til í skápum.  Ísskápsþrif eru á við 20 tíma hjá sálfræðingi og tvo í ræktinni.  Segi og skrifa.

Prófkjör, handboltaleiki og svoleiðis grín hef ég látið framhjá mér fara.  Ég stórhneykslaði fimm konur á hárgreiðslustofunni um daginn með því að vita ekki hver kynþokkafyllsti karlmaður landsins væri (samkvæmt Rás 2), ekki einu sinni þótt mér væri sagt nafnið á honum.  Svo gúgglaði ég dulítið og sýnist pilturinn ljómandi geðslegur.  Reyndar finnst mér álíka gáfulegt að keppa í kynþokka og að keppa í fegurð.  Þótt ég skilji ekki baun í íþróttum, skil ég samt alveg að hægt er að keppa í handbolta og sé ekki betur en það sé töluvert vinsælt bara.  Í prófkjörum er keppt í kjörþokka.  Í ókjörum er keppt í óþokka.  Mér finnst merkilegt að þokkapiltur sé neikvætt orð, þótt piltur og þokki séu það ekki.  Þannig er alls ekki hægt að segja um kynþokkafulla handboltamanninn að hann sé þokkapiltur, þrátt fyrir titilinn sem hann ber.

Mál er að linni, munið eftir skápunum.