Grænar baunir

Af ástæðum sem eru ekki vitund dularfullar var ég að skoða target.com, en Target var uppáhaldsbúðin mín þegar ég bjó í Amríku, fyrir margt löngu.  Það fæst allt í Target (nema friður á jörð), þar á meðal þetta þénuga tæki. 

Eins og allir sjá er þetta rakvél.  Svona er hún notuð..

Græjan heitir karlmannlegu nafni:  MANGROOMER Do-It-Yourself Electric Back Hair Shaver.

Hinir testesterónbústnu Bandaríkjamenn eru greinilega komnir í stríð við bakloðnuna.  Margt vitlausara í þeirra stríðsrekstri, oseisei já.

Nú hef ég í nokkra daga dregið býsna rækilega úr nethangsi.  Bloggið er reyndar ekki svo mikill tímaþjófur, nei, það er fésbókin.  Ég á nefnilega svo fáránlega skemmtilega fésbókarvini.   Spurning hvort ég geti beðið þá um að vera leiðinlegri, af tillitsemi við mig og fjölskylduna sem þarf umhyggju og næringu við og við.

Helgin hefur farið í skápatiltekt.  Fátt er manni hollara en að taka til í skápum.  Ísskápsþrif eru á við 20 tíma hjá sálfræðingi og tvo í ræktinni.  Segi og skrifa.

Prófkjör, handboltaleiki og svoleiðis grín hef ég látið framhjá mér fara.  Ég stórhneykslaði fimm konur á hárgreiðslustofunni um daginn með því að vita ekki hver kynþokkafyllsti karlmaður landsins væri (samkvæmt Rás 2), ekki einu sinni þótt mér væri sagt nafnið á honum.  Svo gúgglaði ég dulítið og sýnist pilturinn ljómandi geðslegur.  Reyndar finnst mér álíka gáfulegt að keppa í kynþokka og að keppa í fegurð.  Þótt ég skilji ekki baun í íþróttum, skil ég samt alveg að hægt er að keppa í handbolta og sé ekki betur en það sé töluvert vinsælt bara.  Í prófkjörum er keppt í kjörþokka.  Í ókjörum er keppt í óþokka.  Mér finnst merkilegt að þokkapiltur sé neikvætt orð, þótt piltur og þokki séu það ekki.  Þannig er alls ekki hægt að segja um kynþokkafulla handboltamanninn að hann sé þokkapiltur, þrátt fyrir titilinn sem hann ber.

Mál er að linni, munið eftir skápunum.

Kæri Póstur.

Þannig er mál með vexti að ég er nýlega farin að æfa í líkamsræktarstöð.  Ég byrja alltaf á því að ganga/hlaupa á bretti, venjulega í 30-40 mínútur (reyndar geri ég lítið annað, kann ekki á tækin).   Mér hefur vaxið ásmegin, er farin að hlaupa lengur og hraðar en ég gerði fyrst.  Þó að öllum beri saman um að ég sé dama, þá verð ég að játa að ég svitna við áreynsluna (að sjálfsögðu mildilega og pent og alltaf góð lykt). En hér kemur  vangavelta dagsins:  Þegar ég er komin heim eftir mikið puð, þá er eins og ég snöggstíflist og þarf að snýta mér í fjórtán klúta.  Þessu fylgir höfuðverkur og kveftilfinning megn sem varir í nokkra klukkutíma.  Kæri Póstur, kannast þú við þetta vandamál?   Ég gleðst vitaskuld yfir vökvatapinu, gott að losna við jólaspikið út um nefið.  Vona  bara að heilinn í mér sé ekki horuppleysanlegur og fljóti með.

Þín einlæg,

Nefrennía B.

P.S.  Hvað lestu úr skriftinni og hvernig passa saman vatnsberi og hrútur?

Það er boltaleikur í sjónvarpinu, mikið skelfing þykir mér það óáhugavert efni. Skipulagðar íþróttir ná fæstar að kveikja í mér, þótt sumar hafi auðvitað skemmtigildi fyrir óinnvígða, t.d. krulla  og ganga (Ólympíugrein sem snýst um að rykkjast áfram á sérkennilega vanþokkafullan hátt).

Ég er ekki alltaf í boltanum.  Í gær stofnaði ég fésbókarhóp um nærbuxur.  Áðan borðaði ég skyr í sturtu.  Hvorugt hafði ég áður prófað.

Ef þið ætlið að taka þátt í þessari könnun, munið þá að skrifa „Íslendingar“.  Og passið ykkur á myrkrinu í rembunni.

Að lokum mæli ég með því að þið segið Hannes Valur þrisvar sinnum í röð.

Pólsku konurnar í vinnunni eru komnar á danska kúrinn.  Ég hef aldrei nennt megrunarkúrum, en í ár ákvað ég að gera það sem ég hef aldrei áður gert – ég er byrjuð að æfa í líkamsræktarstöð.  Fara í ræktina, eins og það heitir.

Fyrir líkamsræktarrata eins og mig er það hreint ótrúleg upplifun að bifast á bretti innan um  bylgjandi hafhold samborgaranna.  Stigvélar, hlaupabretti og þrekhjól í breiðum röðum, örugglega uppundir hundrað stykki.  Og allir flatskjáirnir, maður lifandi.  Dúandi rassar, massaðir gaurar, allskonar fólk.  Mikill sviti.  Hold kroppar hold kroppar hold kroppar hold kroppar líkamar.  Einhvern veginn hef ég hingað til paufast í gegnum lífið án þess að kunna nokkurn skapaðan hrærandi hlut á líkamsræktartæki og tól, en nú verður breyting á, nú rækta ég mitt hold á þartilgerðri stassjón.  Ekkert múður með Lalla lúður.

En tæknilegir hlutir hafa alla tíð vafist fyrir mér.  Í dag, er ég stóð þyrst og rjóð fyrir framan brunn og starði á hann án þess að nokkurt vatn léti á sér kræla, vék sér að mér snöfurmannlegur náungi sem sýndi mér hreyfiskynjara í brunninum.  Örlítið fannst mér maðurinn kunnuglegur, enda tjáði partnerinn mér að þarna hefði ég fengið svölunartengda aðstoð hjá sjálfum Þorgrími Þráinssyni *dæs*.

Mikið dæmalaust líður manni annars vel eftir svona sprikl.  Mér finnst ég orðin helmössuð, en það eru trúlega andlegir vöðvar, því ég er bara búin að fara tvisvar í ræktina.

Æ, ég er eiginlega hætt að nenna þessu rafpári en ígrunda þess í stað útgáfu gamla bloggsins í leðurbandi.  Blessað bloggið sem var og hét og var um allt sem hét milli himins og jarðar.

Hef sveiflast svolítið í ísbjargarmálum undanfarið og sé af og til ágæt rök fyrir hinu og þessu, á bágt með að höggva skoðanir mínar í stein eins og sumir virðast gera.  Kallið mig vingul ef þið viljið, mér er slétt sama.

Þessi vinnuvika var erfið og bjánalega löng, maður er fljótur að venjast því að sofa út og éta mikið en lengi að venjast því að vakna snemma og vinna mikið.  Þegar partnerinn sótti mig í dag stóð til ferð í Bónus, ekki það skemmtilegasta sem ég geri eftir langan vinnudag að fara í það heiðgula helvíti.  Partnerinn sagðist þurfa að skreppa í eina tölvubúð á leiðinni, það gæti tekið smá tíma og réði mér frá því að hanga úti í bíl á meðan.  Ég staulaðist með honum, heilinn þegar byrjaður að gíra sig niður í tæpa bónusvitund með sjálfstýringu.   Veit síðan ekki af mér fyrr en ég er komin inn á ókunna snyrtistofu og indælis kona farin að nudda á mér fæturna.  Kallinn fór í búð á meðan og eldaði síðan handa mér hreint dásamlegan mat.   Og hér sit ég í latastrák, með silkimjúkar tær, belginn fullan af lúðu og meðtek hljóðin í uppvaskinu frammi í bland við sérkennilegan sjónvarpssöng ungs manns í skrítinni peysu.  Útsvar að byrja bráðum.  Lífið gæti verið verra skal ég segja ykkur.

Það er e.t.v. ekki fallega gert að sælugrobba svona og ég geri mér vitaskuld grein fyrir því að fá ykkar hafa þroska til að samgleðjast mér.  En stundum verður kona bara að gera það sem kona vill gera, jafnvel þótt hún sé ekki forseti.

Fátt er hættulegra lítilli þjóð en uppblásnar hugmyndir embættismanna um eigið ágæti.  Forréttindakarl, sem rúllað hefur sjálfkjörinn í feitu puntembætti í fjölmörg ár, velur að varpa fyrir róða erfiðri og ómældri vinnu þingkjörinna fulltrúa þjóðarinnar.  Af því að hann veit betur.

Við erum Ólafur Ragnar á Hrauninu, og Þröstur Hjörtur víðsfjarri.

Það blasir við annáluðum konformista og smáborgara eins og mér að þetta ár er að verða búið.  Þá tekur annað við.  Ef guð lofar, tutt tutt, 7-9-13, bank í tré.

Orðið áramót hljómar eins og púkapartí.   Það þurfa margir að viðra úr sér púkann, með sprengingum og látum.  Fyrir mér hafa áramót gjarnan verið tími uppsprengdra væntinga, allt á að vera svo rosalega gaman, kvöldið ein allsherjar ofsakætigleðibomba.  Hattar og knöll, sprenghlægilegt skaup og svo tryllingslegur fögnuður í reykjarmekki og ærandi skothríð.  Hviss bæng búið.  Og nýtt ár hefst með timburmönnum, tættu bréfarusli frá Kína og brenndum prikum.

Með árunum hefur lærið lengst sem lifrin.  Ég hef lært að maður þvingar ekki fram kæti, allra síst hjá öðrum.  Gleðin raðar sér ekki inn í hjörtu manna eftir fyrirfram ákveðnum dagsetningum.  Gleðin er ólíkindatól og kemur þegar hún kemur, heit og smitandi.  Gleði og þakklæti eru í mínum huga náskyldar kenndir, allavega böltra þær oft saman í brjósti mínu.

Ég er ekki vön að strengja áramótaheit.  Hef lítið gefið fyrir slíkt, en reyndi þó í allmörg ár að bölva minna og hét því um hver áramót.  Það er fjandi erfitt að hætta að bölva, svona heilt yfir.   Get ekki hætt að reykja (nema ég byrji á því fyrst), gæti hætt að borða nammi (til hvers?) og hætt að drekka (tekur því nú ekki).  Ætla, svona ykkur að segja, að koma mér í betra form á nýju ári, en musterið mitt er farið að bera bílífi heldur augljóst vitni.  Þetta er klént áramótaheit, ég veit ég veit.  En smáborgari þarf ekki að bylta heiminum á hverjum degi.

Óska þeim sem þetta lesa gleði og gæfu á nýju ári, ekki vera hrædd við hamingjuna.  Það er ekkert offramboð af henni í veröldinni.

Fórum í göngutúr skötuhjúin í gærkvöld og skoðuðum jólaskreytingar hverfisins.  Dýrð ljósaseríanna er mismikil, og ekki hafa allir sama smekk.  Mér finnst alltaf jafnskemmtilega undarlegt að upplifa það sundurleita safn og táknafyllerí sem jólin bjóða upp á: kerti, jólatré, fjárhús og nokkrar persónur úr biblíunni, lúðrasveitargaur, englar, epli, dvergar, sú forljóta planta jólastjarna, vitringar, Grýla, piparkökur, sjöljósastjaki, úlfaldi, jólasveinar, röndóttur brjóstsykur, pakkar, kransar, laufabrauð, stjörnur, einiberjarunni og Andrés utangátta.

Það truflar mig ekkert að sjá Betlehemskt fjárhús standa á milli snjókalls og hreindýrs uppi á svölum í Teigahverfi, en ég er heldur ekkert svo fíntfölende.

Sú stétt manna sem ég ber einna mesta virðingu fyrir eru listamenn.  Ber virðingu fyrir fólki sem skapar, af því að það hefur eitthvað að segja, af því að það verður að gera það, af því bara.  Ímynda mér að það sé frjálsara einhvern veginn en við hin.   Þegar ég fer í leikhús, þegar ég fer á tónleika, þegar ég les góða bók, þegar ég fæ gæsahúð af hrifningu, hvort sem hún kviknar af ljóði, hljóði, litum eða orðum.  Þakklæti.  Á erfiðum tímum held ég að listamenn séu með verðmætustu þegnum hverrar þjóðar.  Listamenn og venjulega fólkið.

Í gærkvöld borðaði ég hangiket með níundubekkingum og fjölskyldum þeirra, svona til að fagna aðventunni.  Ég þekkti fáa þarna, en spjallaði eins og gengur við sessunauta mína, börn og fullorðna.  Það var notalegt að kynnast nýju fólki og skrítinni spurningu skaut upp í kollinum á mér:  Er þetta venjulega fólkið?  Enginn að spyrja:  Hvað gerir þú?, eða hvað kýst þú?, hvað þá að minnast á afstöðu til fyrirbæris sem ég get hvorki sagt né skrifað án þess að það framkalli ógnarkröftugt tannkul í heilanum á mér.  Bara fjölskyldur að borða, tala og hlæja, t.d. að asnalegum færeyskum orðum* og því að setja grænar baunir upp í töflureikniforrit til að áætla hve margar eigi að vera á mann í svona boði.  Kertaljós og hangiket og samvera og laufabrauð og ís með ávöxtum.  Harla gott.

Svo hitti ég bráðskemmtilegan öldung í dag sem fór með húsgang fyrir mig, sem hann sagðist hafa lært í æsku (á öndverðri 20.öld).  Húsgangurinn er svona:

Ef kemurðu á bæ þar sem kaffi er ekki á borðum

og kunnir ekki við að biðja um það með orðum,

stattu þá hjá húsfreyjunni um stund án þess að tala,

og strjúktu henni um bakið,  þá fer hún að mala.

Verð að játa feginleik yfir því að sá agnarpartur af heiminum sem birtist t.d. í athugasemdakerfi Egils H segir ekki alla söguna um hver við erum.  Það er til líf án illmælgi, dómhörku og beiskju og stundum þarf ég að minna mig á það.  Annars verð ég óskaplega döpur.

*dæmi: góðgætisbúkur=sælkeri, bert starfsfólk=aðeins (fyrir) starfsfólk