Ef við tökum ekki þátt í Eurovision og yrðum í framhaldinu samkvæm okkur sjálfum myndum við innan tíðar keppa ein hér heima hvort er í söng eða íþróttum. Hvernig væri að Páll Óskar og aðrir slíkir beittu sér fyrir því að Íslendingar og íslensk stjórnvöld töluðu fyrir mannréttindum heima og erlendis og færu eftir því sem mannréttindasamtök ráðleggja. Í þessum efnum ná þjóðir árangri og ávinna sér virðingu með alvöru mannréttindastarfi ekki með upphlaupum sem enginn tæki eftir í þokkabót eða virti vegna þess að þau kæmu frá fólki sem hefur ekki áunnið sér neina sérstaka mannréttindavirðingu.
Birt: 9.2 2012 @ 00:12 Flokkar: Óflokkað.
Baldur KristjánssonHöfundur er með Th.M gráðu í guðfræði með aðaláherslu á siðfræði frá Harvard University. Er B.A. í Þjóðfélagsfræðum frá H.Í. og hefur leiðsögumannspróf frá EHÍ. Höfundur er sóknarprestur í Ölfusi, kirkjuþingsmaður og sérfræðingur í ECRI skipaður af íslenskum stjórnvöldum. Hefur haldið úti vefsíðu frá 2001.
Dæmigert fyrir kjána- og bjánavæðinguna á íslandi – vá, hver hefur áhyggjur af því hvort við mætum eða ekki?
Ágætt innlegg en dæmigert fyrir þá sem tala, segja og væla en gera helst ekki neitt.
Sammála, taka bara upp aftur sjónvarpsþáttinn – Á líðandi stundu með Agnesi Braga, Ómari Ragnars og Sigmundi!
Allir glaðir samstundis, ekki myndi skemma fyrir ef þátturinn væri svart/hvítur.
Þjóð sem lætur fjárhagslegan ávinning hafa yfirhöndina yfir mannréttindi, ætti ekki að dæma aðrar þjóðir.
Sammála. Hins vegar mætti ræða þessi mál frá öllum hliðum. Það virðist gerast fyrir stór alþjóðamót að gamlar byggingar eru rifnar og oft eru það hús sem efnaminna fólk hefur búið í. Þetta gerðist fyrir Olympíuleikana í Barcelona, Peking og víðar. Ekki er víst að Bakú sé nokkuð sekari en aðrar borgir í þessum efnum.
Páll Óskar ætti frekar að fá alla listamenn landsins til liðs við sig og neita að koma fram í Hörpunni þar til Íslenzk stjórnvöld hætta að brjóta mannréttindi á sjómönnum með því að bylta kvótakerfinu sem er eitt það illræmdasta í öllum heiminum að mati Mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna.
Páll Óskar hefur nú átt sinn þátt í mannréttindabaráttu samkynhneigðra hér heima og einnig var hann nýverið í Afríku og náði að vekja athygli hér heima á bágum aðstæðum í Malaví(var það ekki?). Finnst því þessi glefsa sem gefur í skyn að hann beiti sér ekkert í mannréttindamálum, frekar framhjá.
Mér finnst flestöll viðbrögðin við þessu þar sem því er haldið fram að við eigum sjálfgefið og fara að keppa lykta flestöll af því að fólk vilji hringleikahúsið sitt með glamúrnum eða stæltum kropppum að berjast um titla og sé bara frekar pirrað yfir því að einhver skuli spilla Ceasescau-lega tálsýn yfir þessari keppni. Ég hef heldur ekki séð í gegnum tíðina að það hafi haft nokkur áhrif að mætt sé i keppnir þar sem yfirleitt er passað upp á að ekkert slæmt heyrist eða sjáist, öllu sópað undir teppi og meðvirkir keppendur sem vonast eftir einhverju hnossi, láta eins og ekkert sé. Við höfum svo reynsluna frá Peking 2008 og Berlín 1936 t.d. um hvernig slík stjórnvöld breyta þessu yfir í áróðurssýningar og upphafningu eigins ágætis.
Svo kannski smá útúrdúr. Hversvegna þurfa alltaf keppnir að vera mikilvægari en allt saman, mannréttindi og mannslíf þ.á.m.? Þarf allt að umhverfast í kringum keppnir í þessu samfélagi okkar?
Íslendingar eru í engri stöðu til að kenna öðrum þjóðum að virða mannréttindi eða krefjast þess að þær geri það.
Lokkaorð mín eru glefsa til íslendinga, ekki einstaklings. ,,Fólk“ í merkingunni ,,þjóð“. Páll hefur alveg efni á þessu.
Annars var ég oftast sammála sjónarmiði Agnars hér áður og ber virðingu fyrir því. En svona upphlaup úr tómarúmi íslensks samhengis væri bara fyndið – því miður.
Mér er það sönn ánægja, að stíga nú fram og segja öllum, að mikið er ég sammála séra Baldri í þetta sinn. En eftir þennan vitnisburð minn, skal ég snauta nú út -snarlega og snimhendis- af síðu þinni séra Baldur. Pax vobiscum:-)
Maður, líttu sjálfum þér nær, nema hræsnari sért.
Æ, erum við eitthvað betri hérna uppá Fróni. Mér sýnist t.d. flestir vera sammála um að brýn þörf sé á að bola fátæklingunum útúr hreysum sínum í miðborginni. Það sé svo ljótt að hafa þá þarna, þar sem þeir hafi ekki efni á að halda húsnæði sínu almennilega við. Í staðinn vilja menn byggja verslanir, hótel, bari, listhús og húsnæði fyrir millistéttina. Sérstaklega þá efri.
Það sama hefur gerst í Kaupmannahöfn og London. Verkamönnum og fátæklingum sem búið hafa margar kynslóðir í sama hverfinu nálægt miðborgunum, hefur verið bolað burt fyrir efnameira fólk og tómstundaiðkanir þess.