Bankahrunið hafði í för með sér ófyrirsjáanlegar afleiðingar; margar sem eru hrikalegar fyrir fjölskyldur landsins og éta upp hvern fréttatímann á fætur öðrum. Aðrar eru hvimleiðar, eins og til dæmis dauði bloggsins eins og við þekktum það.
Einu sinni var rosalega gaman að fara nokkra blogghringi á dag. Skapandi og spennandi pennar lak af hverju strái eins og smjör og hnyttnar færslur flæddu um netheima eins og bjór um götur Aspen.
Í dag er öldin önnur. Sumir tala um að skoðanir séu eins og rassgöt, vegna þess að allir séu með slíkt. Það er satt, en við klæðum okkur til að fyrirbyggja að sýna rassgatið hvar sem er, hvenær sem er. Það á enginn skilið að fara út í búð og fá rassgat framan í sig óumbeðið. Það væri afar ómannúðleg meðferð á fólki.
Þannig er Netið orðið í dag. Sjálfviljugur vafrar maður um í leit að upplýsingum, afþreyingu og öðru, en á leiðinni fær maður framan í sig rassgöt sem maður kærir sig ekki um. Ég ætla ekki að gera lítið úr þeirri staðreynd að sumum finnst gaman að skoða alls konar rassgöt, ég ætla ekki heldur að neita því að sjálfur hef ég gerst sekur um slíkt. Þau eru bara svo mörg og ógeðsleg að leitin að gæðarassgötunum inni á milli verður sífellt erfiðari.
Kjötheimar hafa enn þá ótvíræða kosti fram yfir netheima. Samfélagið krefst þess að fólk hylji á sér rassgötin og kjósi maður að sjá þau hefur maður val. Undantekningin sannar regluna þar eins og í öðru og stöku sinnum rekst maður óviljugur á rassgat hér og rassgat þar. Í bloggheimum er önnur regla. Þar neyðist maður til að gramsa í rassgötum í leit að einhverju sem mark er takandi á.
Einu sinni voru bloggarar almennt vel skrifandi fólk, sem nýtti miðilinn af kunnáttu og röksemi. Svo sprakk sprengjan og ormarnir skriðu upp úr holunni. Í dag eru margir af góðu bloggurunum í felum, blogga örsjaldan eða eru hreinlega hættir. Eftir stendur hópur af fólki, sem er með rassgöt eins og annað fólk, en röltir bert að neðan um götur netheima, aðdáendum fortíðardrauganna til ama og leiðinda.
Bakþankar Fréttablaðsins í dag.
Flokkar: Stjórnmál og samfélag
Mig dreymdi í nótt að ég væri staddur í einhvers konar verslunarmiðstöð – eða á flugvelli, ég man ekki hvort. Á gólfi fyrir framan eina verslunina var búið að leggja hvítan dúk og það voru ílát, bakpokar og umslög dreifð út um allt.
Skyndilega birtist Jón Ólafsson – athafnamaðurinn, ekki tónlistarmaðurinn og hann hélt á umslagi. Umslagið var óvenjustórt og ofan í það var búið að troða fullt af 5.000 köllum. Ég man, að á meðan ég starði á peninginn hugsaði ég að svona marga seðla hafði ég ekki séð síðan í fermingarveislunni minni. Ég gaf mér samt að þetta væri talsvert hærri upphæð en 96.000 krónurnar sem ég fékk í fermingargjöf (og var mjög þakklátur fyrir).
Jón horfði á mig, eins og við hefðum gert með okkur þögult samkomulag um eitthvað. Hann lagði umslagið á hvíta dúkinn og seðlarnir voru við það að velta úr. Mig minnir að nokkrir hafi endað á gólfinu, en ég er ekki viss. Jón leit aftur á mig og sagði að hann treysti því að peningarnir yrðu á sínum stað þegar hann kæmi aftur. Ég kinkaði kolli, hálf óttasleginn, enda þekki ég Jón ekki neitt og skildi ekki hvers vegna hann var tilbúinn að láta slíka ábyrgð herðar mínar.
Ég gætti þess að enginn snerti peningana og var á strunsaði um svæðið. Ég gekk í kringum umslagið, sagði fólki að láta það í friði og ýtti þeim sem urðu einum of forvitnir í burtu. Á meðan ég gekk um svæðið tók ég eftir því að bakpokarnir og ílátin á hvíta dúknum voru einnig full af 5.000 köllum. Þegar betur var að gáð tók ég eftir að það voru 5.000 kallar út um allt.
Allir þessir peningar gerðu mig tortrygginn og mér fannst ég þurfa að gæta betur að peningum Jóns. Ég tók því upp umslagið og leit í kringum mig. Ég vildi ekki að Jón sæi mig taka það upp – ég vildi forðast allan misskilning og vera búinn að færa það þegar hann kæmi. Þannig gæti ég útskýrt mál mitt án þess að líta út eins og þjófur. Ég lagði umslagið á fornan stól sem var alveg við hvíta dúkinn. Þegar ég leit upp sá ég að Jón var mættur og hann var ekki glaður á svip.
Hann greip umslagið, muldraði eitthvað og fór áður en ég fékk tækifæri til að útskýra að þetta væri fyrirbyggjandi aðgerð. Hann gekk í burtu og ég vaknaði þegar ég horfði á eftir honum og reyndi að átta mig á hvort ég var staddur í verslunarmiðstöð eða á flugvelli.
En hvað þýðir þetta? Er ég næsti viðskiptafélagi Jóns Ólafssonar? Er ég hugsanlega næsti eigandi Skífunnar? Er ég fara í vatnsútflutning? Og það mikilvægasta að öllu; er ég að fara að svíkja Jón?
Flokkar: Lífstíll
Atli Fannar Bjarkason
