Allir eru að því

Stöð 2 byrjaði loksins að sýna pólitíska satíruþáttinn Daily Show á ný í gær. Þátturinn er bæði merkilegur og mikilvægur, en þáttastjórnandanum Jon Stewart og félögum hefur tekist að auka áhuga ungs fólks á daufgráum heimi stjórnmálanna og þjóðfélagsumræðunni almennt. Ungir Bandaríkjamenn taka þátt og fylgjast með og árangurinn er augljós, enda var vonarstjarnan Barack Obama kjörinn forseti Bandaríkjanna á síðasta ári.

Það vantar íslenskan þátt eins og Daily Show. Fyrir þau sem hafa ekki séð þáttinn, þá er nánast hægt að segja að hann sé blanda af 60 mínútum og Fóstbræðrum. Fyndnar og dramatískar fréttaskýringar um léttvæg mál eins og kynhegðun eldri borgara í Flórída er með því betra sem ég hef séð í þáttunum. Svo ekki sé minnst á innslagið um eina „herman“ Íslands, sem reyndist vera ung ljóshærð stúlka – Bandaríkjamönnum til mikillar skelfingar. Alvaran er þó aldrei langt undan og Jon Stewart hefur sýnt frábæra takta þegar hann rekur garnirnar úr til dæmis stjórnmála- og fréttamönnum.

„Almennar“ fréttir í dag eru því miður sorglega leiðinlegar. Upplýsingum er almennt miðlað til fólks á steingeldan og litlausan hátt og fyrir vikið er erfiðara að fá ungt fólk til þess að fylgjast með. Það er varla hægt að gera þá kröfu til fjölmiðla að poppa upp manískt þunglyndu Icesave-umræðuna, en mótvægi væri vel þegið í íslensku sjónvarpi. Ekki segja að mótvægið sé þegar til í Spaugstofunni. Hún á fína spretti, en fjórir hvítir miðaldra karlmenn eru varla til þess fallnir að auka áhuga ungs fólks á málefnum líðandi stundar. Jafnvel þó að þeir geti hermt vel eftir Davíð Oddssyni.

Við tækið-pistill Fréttablaðsins í dag.

Eftir erfiðan vinnudag get ég ekki hugsað mér neitt betra en að horfa á sjónvarpsefni sem ætlast ekki til neins af mér. Helst vil ég geta fylgst með söguþræðinum hálfsofandi, með öðru auganu og einstaka dotti í auglýsingatímunum. Two and a Half Man er þannig þáttur.

Stöð 2 sýnir gamla þætti nánast daglega, en á þriðjudögum er nýr þáttur frumsýndur. Í nýju þáttunum er fyrrverandi ofurpiparsveinninn Charlie trúlofaður og í gærkvöldi neyddist hann til að hjúkra unnustu sinni. Alls kyns kvillar hrjáðu konuna sem sat á dollunni milli þess sem hún snýtti sér í miðju kúri með greyinu Charlie. Hann bauð henni næði, en hún tók það ekki mál og neyddi hann til að dansa í bakteríupartíinu sem hún hélt á rúminu hans.

Charlie fékk óskipta samúð mína þar sem hún sendi hann meðal annars út í apótek að kaupa túrtappa og heim til sín að skipta um kattasand. Hvort tveggja á enginn að þurfa að ganga í gegnum, sé hann hvorki með lífræðilega tengingu né andlegan áhuga á málefninu. Charlie efaðist um sambandið, enda gerði hann sér ekki grein fyrir umfangi skuldbindingarinnar þegar hann setti hring á fingur unnustu sinnar.

En svona er þetta alltaf með stelpur. Maður kaupir köttinn í sekknum. Í fyrstu eru þær fullkomnar; yndislegar verur sem bræða burt vandamál með brosi sínu og stoppa í göt geðheilsunnar með ljúfum kossi um kvöld. Svo kemur ýmislegt misjafnt í ljós og hægt og rólega missir maður áhugann. Í versta falli er endasprettur sambandsins hræðilegt tímabil niðurlægingar og leiðinda sem endar ekki fyrr en annar aðilinn segir hingað og ekki lengra.

Hættu þessu. Auðvitað er þetta ekki nálægt því að vera algilt og auðvitað þraukaði Charlie, vinur okkar. Svo fór að sjálfsögðu að hann veiktist sjálfur og hver var þá tilbúin að hjúkra honum? Jú, ástkær unnustan að sjálfsögðu.

Við tækið-pistill Fréttablaðsins í dag.