Allir eru að því

Ég er með rosalega fjörugt ímyndunarafl. Svo fjörugt að ég jaðra við að vera ímyndunarveikur. Minnstu hlutir koma höfðinu á mér á flug og fólk þarf oft að stoppa mig þegar vitleysan er byrjar að flæða út úr mér.

Þrátt fyrir það verð ég að viðurkenna að ímyndunarafl mitt er ekki nógu fjörugt til þess að sjá eitthvað klámfengið við Poulsen-bæklinginn sem er að klámgera heila fagstétt, sem er með fjögurra ára háskólanám að baki - samkvæmt formanni Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga.

Bæklinginn má skoða hér.

Mér finnst fjögurra ára háskólanám hjúkrunarfræðinga engu máli skipta í þessu samhengi. Ef það á að klámgera einhvern, er semsagt ráðlegt að taka mið á samfélagsstöðu og velja út frá því? Menntahroki leynist augljóslega víða.

Ég hefði hugsanlega skilið málflutning hjúkrunarfræðinga ef fyrirsögn bæklingsins hefði spilað á einhvern hátt með í klámgeringunni, en ég er kannski með of tæra sál til að missa af klámtilvísuninni í orðunum:

„Slitin eða brotin framrúða er dauðans alvara…“

Hjúkrunarfræðingar díla við dauðann og mér finnst líklegt að hjúkkan brosmilda sé vísun í það – að heilsa bílsins eigi að vera í lagi. Sérstaklega vegna þess að hún er kappklædd og heldur á einhvers konar pumpubyssu, en ekki til dæmis risavöxnum gervilimi. Loks sést hvorki í brjóstaskoru né langa leggi klædda í netasokkabuxur – hvoru tveggja staðalbúnaður kynþokkafullra hjúkkubúninga sem ég fann með hjálp Google.

Bæklingurinn fer fyrir brjóstið á Moggabloggaranum Katrínu Önnu sem segir meðal annars:

„Að sama skapi er líka leiðinlegt að sjá hversu normaliseruð klámvæðingin er orðin. Staðan er orðin þannig að fólk sér ekki klámvísanirnar. Skýrasta vísunin í klámhlutverkið er búningurinn sjálfur. Hann er ekki eins og hjúkkubúningar eru í raun og veru heldur er hann eins og búningarnir sem notaðir eru í kláminu og seldir eru í hjálpartækjabúðum.“

Er ekki vandamálið frekar hversu normal hlutir verða fyrir barðinu á hörðustu andstæðingum klámsins?

Í ágætri frétt um málið á Mbl.is fær framkvæmdastjóri Poulsen að svara fyrir bæklinginn. Viðbrögð Katrínar eru einstaklega ósmekkleg í ljósi þess að það er augljóst að ekkert illt býr að baki. Framkvæmdastjórinn hefur fullan skilning á sjónarmiðum hjúkrunafræðinga, sér ekki klámið sjálfur, en segist ekki ætla að keyra slíka herferð aftur, vegna þess að hann vill ekki reita neinn til reiði.

Hann er auðmýkri en flestir sem hafa svarað málflutningi femínista í gegnum árin og það skín beinlínis í gegn að klám var það síðasta sem kom í huga hans. Samt sér Katrín ástæðu til að bendla auglýsingabækling fyrirtækis hans við fræga auglýsingu nektarstaðarins Óðals, sem birti myndir af hjúkkum í búningum sem svipaði til þess sem Poulsen notaði -  að mati Katrínar – og braut gegn jafnréttislögum.

Sérstakur saksóknari stendur frammi fyrir gríðarlega erfiðu verkefni; að reyna að endurheimta fjármuni sem fjárglæframennirnir komu undan í veruleikafirrtum góðærisleik síðustu ára.

Enn sem komið er hefur lítið gerst. Hann byrjaði á því að koma sér vel fyrir á skrifstofunni og framkvæmdi fyrstu húsleitina rúmlega fimm mánuðum eftir að hann var ráðinn. Ég veit ekki hvernig menn fara að því að fela milljarða peningaslóð, en þeir höfðu allavega rúman tíma til verksins.

Ég er ekki bjartsýnn á að saksóknarinn sérstaki finni eitthvað. Ég held að hann þurfi að hugsa út fyrir kassann og beita óhefðbundnum aðferðum við að endurheimta peningana sem þjóðin bar óaðvitandi ábyrgð á.

Í gær birtust fréttir um að íslenskir auðmenn hafi bókstaflega borðað gull í góðærinu. Í einhverjum veruleikaflóttanum var boðið upp á gullkryddað risotto, sem bragðaðist víst bara eins og málmur. Auðmennirnir töldu eflaust að gull bragðaðist eins og rjómasúkkulaði og það er táknrænt að beiskt bragðið hafi hugsanlega verið það versta sem þeir smökkuðu í góðærinu.

Sérstakur saksóknari á ekki að láta þessa frétt framhjá sér fara. Nú þarf hann að endurheimta gestalistann úr þessari veislu (það verður eflaust auðveldara en að aflétta bankaleynd í Lúxemborg). Þá á hann að safna gestum veislunnar saman í rútu, bruna út á völl í nýju Detox-miðstöðina og láta Jónínu Ben hreinsa gullið úr kavíarmarineruðum ristlum þeirra.

Ég gef mér að gull sé eitt af því sem fer ekki hefðbundna leið í gegnum kerfið og sé því ennþá á sínum stað í líkömum veislugesta.

Verðmætin eru ótvíræð, aðgerðin er atvinnuskapandi og ef Bónusfeðgarnir verða með í för fær Jónína Ben loksins að stinga einhverju upp í rassgöt þeirra og eiga síðasta orðið.

Ég hef aldrei verið hrifinn af því að tala um að Íslendingar kunni ekki hitt og þetta. Sumir segja að við kunnum ekki að standa í röð á meðan öðrum finnst við ekki geta borðað mat á réttum hraða. Ég hlusta ekki á svona enda er fólk fífl um allan heim. Þegar ég verð vitni af einangruðum tilvikum, þar sem fólk sýnir hversu illa gefið það er, þá yfirfæri ég það ekki á þjóðina heldur manneskjuna.

Ég reyni að vera samkvæmur sjálfum mér og þurfti að passa mig á því að falla ekki í þjóðargagnrýnisrembugryfjuna um helgina. Ég fór nefnilega á reiðhjólauppboð lögreglunnar og slóst í hóp með 200 manns sem kunnu ekki að fara á uppboð.

Sagði ég þetta?

Þar til á laugardag taldi ég að fólk mætti á uppboð til að gera góðan díl, en þegar fyrsta ryðgaða skranið var slegið á 18.000 krónur fór ég að efast um eigin þekkingu á uppboðum (sem takmarkaðist reyndar við ofangreinda getgátu). Baráttan var ennþá harðari um næsta hjól – blátt fjallahjól, einnig ryðgað. Ekkert spes. Menn buðu eins og íslenskir auðmenn í gjaldþrota fyrirtæki hvers annars og hjólið var slegið á rúmar 20.000 krónur. Svona gekk þetta allan daginn, enda hafði fordæmið verið sett snemma.

Þetta var súrealísk upplifun. Viðstaddir buðu eins og óðir (auð)menn í notuð hjól þrátt, fyrir að skýrt hafði verið tekið fram að engin ábyrgð væri borin á ástandi þeirra. Þetta var eins og sjúkleg endurspeglun á hlutabréfakaupum í góðærinu. Fólk (ég meðtalinn) keypti hlutabréf án þess að vita sjitt um ástand fyrirtækjanna og það var ekki fyrr en álagið jókst að fyrirtækin ultu á hliðina. Það var því táknrænt að sjá  miðaldra mann hlamma sér á nýkeypt reiðhjól og loftlaus dekkin gefa eftir.

Þegar afturdekkjalaust fjallahjól var slegið á 25.000 kall fór ég. Ég ætla samt ekki að segja að Íslendingar kunni ekki að fara á uppboð. En þeir sem eyddu meira en 20.000 kalli í lögguhjól á laugardaginn þurfa kannski að fara á námskeið.

Morgunblaðið í dag:

Stærstu innlendu kröfuhafar Exista vilja taka yfir félagið og setja alla stjórnendur þess til hliðar.

Og:

„Heimildir Morgunblaðsins herma að kröfuhafarnir treysti ekki núverandi stjórnendum Exista til að upplýsa um raunverulega stöðu félagsins.“

Ánægjulegt að stærstu innlendu kröfuhafar Exista taki undir færsluna hér fyrir neðan.

Egill Helgason ritar eftirfarandi færslu á bloggsíðu sína í dag:

„Hluthafafundur hjá Exista er auglýstur í Morgunblaðinu í dag, hjá bíóauglýsingunum, á blaðsíðu 34.

Fundurinn verður haldinn þriðjudaginn 26. maí, eftir rétta viku, í höfuðstöðvum félagsins í Ármúla, klukkan 10.

Í auglýsingunni segir að tillögur frá hluthöfum sem bera eigi upp á hluthafafundi skuli vera “komnar í hendur stjórnarinnar eigi síðar en sjö dögum fyrir fundinn”.

Það er í dag.

Sama dag og auglýsingin birtist.“

Hér er tillaga til stjórnar Exista frá dvergsmáum hluthafa: Étið skít.

Ég er einstaklega vongóður um að við sigrum Eurovision í ár. Ekki nóg með það, þá held ég að við rúllum keppninni upp.

Þegar sögubækurnar verða skrifaðar á nefnilega svo vel við að árið 2009, í mestu kreppu sögunnar, komi kornung, íturvaxin ljóska frá fátækasta landi heims og sigri keppni sem reiðir sig á atkvæði landanna sem samlandar hennar arðrændu.

Ég sé fyrir mér hvernig erlendir fjölmiðlar fjalla um þessa einstöku öskubuskusögu eftir keppnina. Hvernig þeir fjalla um vonarröddina sem heyrðist frá landi eyðileggingar og eymdar. Þá munu þeir segja, að á meðan Íslendingar átu upp úr ruslafötum þá voru lesbískur forsætisráðherra og lagleg ljóska sem neituðu að sleppa takinu á stoltinu; Jóhönnurnar tvær – vonarstjörnur ömurlegasta lands heims.

Loks verða vangaveltur um hvernig í ósköpunum Íslendingar ætli að fjármagna keppnina. Rétt eins og þegar Ruslana sigraði fyrir Úkraínu um árið, þá hlógum við á fróni, ríkustu besservisserar heims, og spurðum hvort keppnin yrði haldin í yfirgefnu íþróttahúsi.

En ég held að við vinnum. Örlögin myndu aldrei sleppa tækifærinu til að segja frá íturvöxnu ljóskunni og skítugu fátæklingunum sem studdu hana.

Guðsmenn eru ekkert öðruvísi en við hinir. Það hefur meira að segja sýnt sig að mannlegur breyskleiki á jafnvel betur við þá sem fara með trú sína út í öfgar, líkt og annað öfgafólk. Eitthvað hlýtur það að byrgja inni, eins og Guðmundur, sem sýndi á sér hina hliðina í frægu kynlífsmyndbandi sem ég óska engum að sjá.

Í dag sagði Vísir.is frá því að Gunnar í Krossinum hafi, í félagi við vini sína, keypt skemmtibát á milljónir. Í fréttinni kemur fram að báturinn verði notaður til skemmtisiglinga og sjóstangveiða og nafnið verður að öllum líkindum úr biblíunni.

Í boðorðunum, sem Gunnar vinnur við að boða og ná að framfleyta honum ágætlega, segir:

„Þú skalt ekki leggja nafn Drottins Guðs þíns við hégóma, því að Drottinn mun ekki láta þeim óhegnt, sem leggur nafn hans við hégóma.“

Bátar til skemmtisiglinga eru hégómlegustu farartæki á jörðinni. Aðeins einkaþotur komast með nefið þar sem þeir hafa bakborða. Við getum því gefið okkur að bátur Gunnars verði ekki nefndur Drottinn, Guð, Hinn Almáttugi eða eitthvað í þá áttina.

Ég velti því fyrir mér hvers nafn Gunnar ætlar að leggja við þennan fljótandi hégóma, sem hann getur nýtt heilaga hvíldardaga í að sigla. Ég get ekki beðið eftir því að vita hvort Móse eða Aron bróðir hans verði gerðir eilífir í bátaskrá í nafni annars boðorðsins.

Þegar húsin sem góðærið byggði á sandi tóku að sökkva stökk ég til og keypti mér hlutabréf. Ég tók 250.000 krónur út af góðærisþöndum sparnaðarreikningnum og keypti hluti fyrir 100.000 krónur í Kaupþingi og 150.000 krónur í Exista.

Fjölbreytileiki fjárfestinganna sýnir hversu lítið ég vissi, enda sömu mennirnir á bakvið bæði fyrirtækin. Ég leit á þetta sem langtímafjárfestingu og græddi um 15.000 krónur fyrsta hálfa mánuðinn. Þegar ég keypti var nefnilega talað um að botninum hafði verið náð. Þetta var í desember 2007 og þeir höfðu rangt fyrir sér.

Í dag eru 100.000 krónurnar sem ég notaði til að kaupa 115 hluti í Kaupþingi, þá langstærsta fyrirtæki landsins, að engu orðnar. Exista er hins vegar ennþá til – allavega í orði. 150.000 krónurnar nægðu til að kaupa 6.608 hluti, sem í dag eru 264 króna virði.

Ég frétti síðar að eigendur Kaupþings og Exista notuðu bellibrögð til að halda gengi bréfanna uppi. Ég hefði getað sagt mér það sjálfur, þar sem hluturinn í Kaupþingi hafði rýrnað um skitin 20% þegar bankinn var þjóðnýttur. Ég veit ekkert um hlutabréf, en það getur ekki verið eðlilegt.

Ég grenja þessar 250.000 krónur ekki. Ég er óvitlaus og vissi fullvel að hlutabréfakaup eru áhættufjárfesting. Þess vegna læt ég þvaður bankamanna um sjóði og leiðir eins og vind um eyru þjóta í dag og geymi bróðurpart góðærisgróðans inni á hefðbundinni bankabók.

Mér skilst að Bakkabræðurnir í Exista hafi sent mér bréf um daginn og boðið mér að kaupa þessa 6.608 hluti á andvirði tveggja lítra af kóki. Ég fékk þetta bréf aldrei og vona að þeir hafi ekki sóað fallega trjágróðrinum, sem Davíð talaði um á landsfundinum, í að senda mér þetta tilboð. Þeir fá þessa hluti ekki fyrr en þeir eru búnir að breyta þeim aftur í 150.000 kall.

Uppfært kl. 12.24: Mamma mín var að hringja og segja mér að ég fékk bréfið heim til hennar. Ræfilstuskurnar buðu mér 132 krónur fyrir 6.608 hluti í fyrirtækinu þeirra. Semsagt, andvirði hálfs lítra af kóki en ekki tveggja.