Allir eru að því

Bankahrunið hafði í för með sér ófyrirsjáanlegar afleiðingar; margar sem eru hrikalegar fyrir fjölskyldur landsins og éta upp hvern fréttatímann á fætur öðrum. Aðrar eru hvimleiðar, eins og til dæmis dauði bloggsins eins og við þekktum það.

Einu sinni var rosalega gaman að fara nokkra blogghringi á dag. Skapandi og spennandi pennar lak af hverju strái eins og smjör og hnyttnar færslur flæddu um netheima eins og bjór um götur Aspen.

Í dag er öldin önnur. Sumir tala um að skoðanir séu eins og rassgöt, vegna þess að allir séu með slíkt. Það er satt, en við klæðum okkur til að fyrirbyggja að sýna rassgatið hvar sem er, hvenær sem er. Það á enginn skilið að fara út í búð og fá rassgat framan í sig óumbeðið. Það væri afar ómannúðleg meðferð á fólki.

Þannig er Netið orðið í dag. Sjálfviljugur vafrar maður um í leit að upplýsingum, afþreyingu og öðru, en á leiðinni fær maður framan í sig rassgöt sem maður kærir sig ekki um. Ég ætla ekki að gera lítið úr þeirri staðreynd að sumum finnst gaman að skoða alls konar rassgöt, ég ætla ekki heldur að neita því að sjálfur hef ég gerst sekur um slíkt. Þau eru bara svo mörg og ógeðsleg að leitin að gæðarassgötunum inni á milli verður sífellt erfiðari.

Kjötheimar hafa enn þá ótvíræða kosti fram yfir netheima. Samfélagið krefst þess að fólk hylji á sér rassgötin og kjósi maður að sjá þau hefur maður val. Undantekningin sannar regluna þar eins og í öðru og stöku sinnum rekst maður óviljugur á rassgat hér og rassgat þar. Í bloggheimum er önnur regla. Þar neyðist maður til að gramsa í rassgötum í leit að einhverju sem mark er takandi á.

Einu sinni voru bloggarar almennt vel skrifandi fólk, sem nýtti miðilinn af kunnáttu og röksemi. Svo sprakk sprengjan og ormarnir skriðu upp úr holunni. Í dag eru margir af góðu bloggurunum í felum, blogga örsjaldan eða eru hreinlega hættir. Eftir stendur hópur af fólki, sem er með rassgöt eins og annað fólk, en röltir bert að neðan um götur netheima, aðdáendum fortíðardrauganna til ama og leiðinda.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.

Stundum fer ég sársvangur að versla til að fá fleiri og betri hugmyndir. Fari ég saddur út í búð kem ég heim með handsápu og saltstangir, en svangur fylli ég körfuna af reyktum silungi, nautalundum og appelsínusafa, sem ætti að skammast sín fyrir verðmiðann. Kræsingarnar reyna svo burðarþol pokanna til hins ýtrasta og heima bíða þeirra örlögin á botni salernisskálar.

Þegar ég kom heim úr einni af þessum ferðum á dögunum sá ég róna styðja sig upp við hús í götunni minni. Ofar í götunni er gistiskýli fyrir heimilislausa og þetta kvöld hitti ég í fyrsta skipti einn af íbúunum. Hann hélt í þakrennu með annarri og hin hélt á plastpoka með núðlusúpupökkum og studdist við hækju.

Ég bauðst til að hjálpa honum heim og hann þáði það. Ég tók pokann, sem var rifinn og tættur – eftir að hafa dregist eftir grófri klæðningu húsanna í götunni. Hann stoppaði nokkrum sinnum á leiðinni til að kasta mæðinni og spurði spurninga. Hann var mjög ölvaður og ég átti erfitt með að skilja hann. En ég heyri reyndar illa. Þegar við fórum að nálgast gistiskýlið vissi hann nafn mitt og ég hans. Hann vissi líka hvað ég er gamall og við hvað ég starfa, en ég vissi bara að hann ætti hvergi heima.

Hann hringdi bjöllunni í gistiskýlinu og til dyra kom vinaleg kona og tók á móti honum. Ég reyndi að tjasla pokanum saman þegar eitthvað datt á jörðina. Ég beygði mig niður og sá Appolo-stjörnurúllu, sem hann hafði fengið sér með núðlusúpupökkunum. Lúxusinn sem hann leyfði sér var í formi sælgætis sem, þrátt fyrir smæð sína, kostar örugglega á við tvær til þrjár núðlusúpumáltíðir.

Ég get lítið gert til að hjálpa áfengissjúklingum sem ráfa um göturnar og eiga hvergi heima. Ég ætla ekki heldur að vorkenna þeim, þar sem vorkunn hlýtur að vera það síðasta sem þeir þurfa á að halda. En eftir kynni mín við rónann í götunni minni get ég ekki annað en hugsað til þeirra, þegar rigningin lemur gluggann minn á meðan ég raða allt of miklum mat inn í ísskápinn. Sjálfselskur sonur neysluhyggjunnar, sem ég er.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.

Ég hef alltaf átt erfitt með að verða háður hlutum. Ég reyki ekki og þó að mér finnist gott að fá mér í glas dettur mér ekki í hug að teygja skemmtunina yfir á virka daga. Ég er allt of latur til að verða háður og hef ekki stöðugleikann sem þarf til að gera sama hlutinn daglega.

Eða svo hélt ég. Fyrir nokkrum mánuðum skipti ég um netþjónustu heima, og vegna mistaka varð biðin eftir nýju þjónustunni rúm vika. Á sama tíma var verið að flytja skrifstofu vinnustaðar míns, þannig að fyrir einskæra tilviljun var ég algjörlega netlaus – fyrir utan agnarsmáa 3G-tengingu farsímans.

Í fyrstu taldi ég að þetta yrði lítið mál. Ég hélt að ég væri ekkert svo háður netinu og gæti vel komist af án þess að skoða sömu fréttasíðurnar oft á dag. Ég hafði óafvitandi lokað augunum fyrir netfíkn á mjög alvarlegu stigi og ég vissi ekki að næstu dagar yrðu gríðarlega erfiðir.

Fyrstu nóttina fór ég að finna fyrir sterkum áhrifum netleysisins. Ég átti erfitt með svefn og hrökk ítrekað upp, sveittur og örvilnaður, í örvæntingarfullri leit að símanum til að geta skoðað nokkra statusa á Facebook. Eftir að hafa fest svefn í allt of stutta stund kom morgunn og ég vaknaði úrvinda, úrillur, úrbeinaður af vanmætti.

Næstu dögum eyddi ég í helvíti. Ég flakkaði á milli kaffihúsa með fartölvuna og sótti netskammta hér og þar. Á kaffihúsunum leið mér eins og ég væri fyrir starfsfólkinu og pantaði því mat og drykki sem hefðu nægt fyrir heilu fjölskyldurnar. Alltaf þegar þjónarnir gengu framhjá bað ég um kaffi, kleinu eða bæði. Ég breyttist fljótt í það sem ég hélt að ég yrði aldrei: Feitan fíkil.

Dagarnir liðu hægt og ekki batnaði svefninn. Ég var farinn að taka nethring í símanum reglulega, en hann svalaði engan veginn þörfinni. Ég skammaðist mín of mikið til að láta sjá mig á kaffihúsum, enda var tilhugsunin um aðra kleinu viðbjóðsleg. Geðheilsu minni hrakaði hratt og örvilnunin náði hápunkti þegar ég vaknaði um miðja nótt og sá draug við hliðina á rúminu. Draugurinn var reyndar vinaleg stelpa sem strauk mér blítt, en ég stirðnaði engu að síður upp af hræðslu og bað Guð um að tengingin myndi virka á ný.

Eftir sjö svefnlausar nætur og dagleg hádramatísk símtöl í símafyrirtækið fékk ég loksins merki á ráterinn. Mér leið eins og fíkli með fullar æðar af efnum og hef eytt síðustu mánuðum í alsælu.

Bakþankar Fréttablaðsins 28. nóv.

Í vikunni las ég sorglega frétt um að einhleypir karlmenn séu í miklum meirihluta á Íslandi. Um 46 prósent íslenskra karlmanna eru á lausu, en aðeins um 35 prósent af kvenþjóðinni. Íslenskir karlmenn eru nokkrum þúsundum fleiri en konurnar, sem þýðir að gríðarlegur fjöldi einhleypra karla ráfar eymdarlega um göturnar á degi hverjum. En hvernig stendur á þessu?

Kannski eru íslenskar konur búnar að fá nóg. Kannski leita þær í auknum mæli út fyrir landsteinana í von um ást og umhyggju. Hvað útskýrir það? Jú, kannski er íslenski karlmaðurinn loksins að súpa seyðið af áralangri og vel heppnaðri markaðssetningu um að íslenskar konur séu fallegustu konur heims.

Ekki ætla ég að rengja það – íslenskar konur eru upp til hópa megaskutlur. En markaðssetningin er búin að búa til afgangsstærð úr íslenskum karlmönnum. Þegar erlendir fjölmiðlar birta lærðar greinar um fegurð íslensku konunnar er hvergi minnst á atgervi íslenska karlmannsins – hvað þá útlit. Við erum ekkert í augum heimsins.

Nú virðist markaðssetningin vera byrjuð að skila tölfræðilegum árangri. Útlendingar eru ekki þeir einu sem telja að íslenska konan sé sú glæsilegasta – heldur trúa þær því sjálfar. Íslenska konan er orðin svo góð með sig að hún sækir ást til útlanda. Líklegast þykir mér að suðrænir sjarmörar með nöfn eins og Juan og Fernando séu að stela kvenfólkinu okkar, enda erfitt að keppa við menn sem eru súkkulaðibrúnir frá náttúrunnar hendi og leggja sig ekki í lífshættu til að bæta næpuhvítan húðlitinn.

hvað er til ráða? Við þurfum að fá stelpurnar til að trúa að við séum betri en ofurmennin úr suðri. Við þurfum að hefja öfluga markaðssetningu sem byggir á nýjum gildum. Ekki getum við sagst vera sterkastir – það er ekkert töff lengur. Við getum ekki heldur sagst vera ríkastir – af augljósum ástæðum. Við þurfum eitthvað annað: Við þurfum að verða fyndnustu karlmenn heims.

Flestar konur eru sammála því að karlmaður sem kemur þeim til að hlæja er líklegri en aðrir til að fá að liggja með þeim í suður-evrópskum faðmlögum. Þess vegna þurfum við að koma öllum erlendum konum sem við hittum til að hlæja. Með samstilltu átaki munu konur um allan heim spyrja hver aðra: „Did you know that Icelandic men are the funniest men in the world?“ Þetta skapar afbrýðisemi hjá íslensku konunni, sigurinn verður okkar og skökku hlutföllin leiðréttast.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.