Bankahrunið hafði í för með sér ófyrirsjáanlegar afleiðingar; margar sem eru hrikalegar fyrir fjölskyldur landsins og éta upp hvern fréttatímann á fætur öðrum. Aðrar eru hvimleiðar, eins og til dæmis dauði bloggsins eins og við þekktum það.
Einu sinni var rosalega gaman að fara nokkra blogghringi á dag. Skapandi og spennandi pennar lak af hverju strái eins og smjör og hnyttnar færslur flæddu um netheima eins og bjór um götur Aspen.
Í dag er öldin önnur. Sumir tala um að skoðanir séu eins og rassgöt, vegna þess að allir séu með slíkt. Það er satt, en við klæðum okkur til að fyrirbyggja að sýna rassgatið hvar sem er, hvenær sem er. Það á enginn skilið að fara út í búð og fá rassgat framan í sig óumbeðið. Það væri afar ómannúðleg meðferð á fólki.
Þannig er Netið orðið í dag. Sjálfviljugur vafrar maður um í leit að upplýsingum, afþreyingu og öðru, en á leiðinni fær maður framan í sig rassgöt sem maður kærir sig ekki um. Ég ætla ekki að gera lítið úr þeirri staðreynd að sumum finnst gaman að skoða alls konar rassgöt, ég ætla ekki heldur að neita því að sjálfur hef ég gerst sekur um slíkt. Þau eru bara svo mörg og ógeðsleg að leitin að gæðarassgötunum inni á milli verður sífellt erfiðari.
Kjötheimar hafa enn þá ótvíræða kosti fram yfir netheima. Samfélagið krefst þess að fólk hylji á sér rassgötin og kjósi maður að sjá þau hefur maður val. Undantekningin sannar regluna þar eins og í öðru og stöku sinnum rekst maður óviljugur á rassgat hér og rassgat þar. Í bloggheimum er önnur regla. Þar neyðist maður til að gramsa í rassgötum í leit að einhverju sem mark er takandi á.
Einu sinni voru bloggarar almennt vel skrifandi fólk, sem nýtti miðilinn af kunnáttu og röksemi. Svo sprakk sprengjan og ormarnir skriðu upp úr holunni. Í dag eru margir af góðu bloggurunum í felum, blogga örsjaldan eða eru hreinlega hættir. Eftir stendur hópur af fólki, sem er með rassgöt eins og annað fólk, en röltir bert að neðan um götur netheima, aðdáendum fortíðardrauganna til ama og leiðinda.
Bakþankar Fréttablaðsins í dag.
Atli Fannar Bjarkason
Ummæli (6)
Arinbjörn Kúld // 2.1 2010 kl. 15:12
Skuldi það vera einmitt þess vegna sem ég hef ekki geð í mér til að blogga, eins og er? Umræðan er orðin ansi einhæf, allir á móti öllum. Og það sundar okkur!
Kveðja að norðan.
Gagarýnir // 2.1 2010 kl. 17:20
Er nú á því að fyrir hrun hafi fleiri talað með rassgatinu en núna.
Jakob Bjarnar // 2.1 2010 kl. 17:21
Sæll Atli og gleðilegt ár!
Já, því verður ekki neitað að bloggið lýsir vel þeirri villutrú þjóðarinnar að allir geti skrifað. Þessi trú er bagaleg á margan hátt og hana má finna víða og á ólíklegustu stöðum. Til dæmis má rekja með ólíkindum snautleg laun blaðamanna einmitt til hennar. (Með þeim afleiðingum að í þeirri stétt má margan kálf og bögubósa.) Til að styrkja þessa trú er svo þegar menn eru að gapa um að þessi og hinn bloggari sé ægilega „vinsæll“ og því svo ruglað saman við gæði. Meðan ljóst má vera hverjum hugsandi manni að „vinsældirnar“ byggja einmitt á því að þar fara einstaklingar sem eru með óskeindan anal – svo ég bakki nú upp þetta furðulega líkingarmál þitt. Til dæmis fer ég oft inná bloggsíðu Páls Vilhjálmssonar á öfugsnúnum forsendum; ekki þeim að ég sé í leit að „gæðarassgati“ heldur svipuðum þeim og fá þig til að fylgjast með ómerkilegum ammrískum sápum. Menn mega ekki vanmeta þörfina á „grænum bólum“ sem stundum gerir vart við sig.
Bestu kveðjur,
Jakob
Atli Fannar Bjarkason // 2.1 2010 kl. 17:36
Sömuleiðis, Jakob!
Ég er sammála þér um þörfina á grænu bólunum og les sjálfur nokkur blogg beinlínis til þess að fá kjánahroll. En þau eru bara dropi í (rassgata)hafið …
Gordon // 3.1 2010 kl. 09:28
Á ekki að taka á þessu í nýju fjölmiðlalögunum?
Jóna Á. Gísladóttir // 6.1 2010 kl. 13:13
Ég las einmitt þessa bakþanka og hafði mikið gaman af blogg-umræðunni. Skemmtilegur pistill hjá þér.
Rita ummæli