Allir eru að því

Vísir.is birti á dögunum frétt um erótísku samfélagssíðuna Purplerabbit.com. Fréttin snerist um að aðstandendur vefsíðunnar séu tilbúnir að borga Íslendingum fyrir erótísk myndbönd sem þeir myndu taka upp sjálfir. Fréttin vakti mikla athygli, enda hefur íslensk erótík ekki þrifist á opinberum vettvangi síðustu misseri.

Fréttin um vefinn vakti hörð viðbrögð og Femínistafélag Íslands krafðist þess að honum yrði umsvifalaust lokað, enda um vændistengda starfsemi að ræða að mati félagsins. Sem forvitinn ungur maður rann mér blóðið til skyldunnar og fannst ég þurfa að athuga hvað væri á seyði á vefnum.

Ekki lagði ég á mig að skrá mig sem notanda vefjarins, enda bjóst ég ekki við að finna þar hvatningu til að taka þátt í samfélagi fólks, sem berar sig fyrir ókunnuga á Netinu. Ég er ekki tepra, en slík hegðun er einfaldlega ekki fyrir mig – þó að ég skilji vel að einhverjir, bæði strákar og stelpur, fái út úr því kikk.

Ég gat skoðað þann hluta vefjarins sem var ekki aðeins ætlaður notendum og vafraði aðeins um. Ég sá alls konar myndir af alls konar fólki. Stelpur á undirfötum einum klæða þökkuðu fyrir sveittar athugasemdir frá nafnlausum gaurum sem opinberuðu hvernig þeir færu að, myndu leiðir þeirra og nafnlausu stúlkunnar liggja saman. Mig grunar reyndar að minnst helmingur þeirra sem skildu eftir slepjulegar athugasemdir þori ekki að vinda sér upp að dömu á almannafæri og kjósi því að fá útrás fyrir órum sínum á Netinu. Fremstur meðal jafningja. Og allt það.

Hápunktur þessarar hávísindalegu úttektar minnar á íslenskri erótík var myndband sem sýndi stúlku láta vel að sjálfri sér. Ég verð að viðurkenna, að kynþokki var ekki það fyrsta sem mér datt í hug þegar hún renndi hægt niður appelsínugulu 66° norður-flíspeysunni þar sem hún lá á pleðursófa í íslenskri stofu.

Íslensk erótík á augljóslega langt í land, ætli hún að verða iðnaður. Eins og á öllum samskiptasíðum getur þrifist þarna ógeðslegt fólk, sem nýtir sér ástand eða neyð annarra. En á meðan fólk stillir sér upp nakið fyrir framan myndavélar af fúsum og frjálsum vilja, rukkar jafnvel fyrir það, þakkar fyrir athugasemdir nafnleysingja af einlægni og fer eftir lögum, þá sé ég ekki hvernig krafan um lokun ætti fram að ganga.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.

Stöð 2 byrjaði loksins að sýna pólitíska satíruþáttinn Daily Show á ný í gær. Þátturinn er bæði merkilegur og mikilvægur, en þáttastjórnandanum Jon Stewart og félögum hefur tekist að auka áhuga ungs fólks á daufgráum heimi stjórnmálanna og þjóðfélagsumræðunni almennt. Ungir Bandaríkjamenn taka þátt og fylgjast með og árangurinn er augljós, enda var vonarstjarnan Barack Obama kjörinn forseti Bandaríkjanna á síðasta ári.

Það vantar íslenskan þátt eins og Daily Show. Fyrir þau sem hafa ekki séð þáttinn, þá er nánast hægt að segja að hann sé blanda af 60 mínútum og Fóstbræðrum. Fyndnar og dramatískar fréttaskýringar um léttvæg mál eins og kynhegðun eldri borgara í Flórída er með því betra sem ég hef séð í þáttunum. Svo ekki sé minnst á innslagið um eina „herman“ Íslands, sem reyndist vera ung ljóshærð stúlka – Bandaríkjamönnum til mikillar skelfingar. Alvaran er þó aldrei langt undan og Jon Stewart hefur sýnt frábæra takta þegar hann rekur garnirnar úr til dæmis stjórnmála- og fréttamönnum.

„Almennar“ fréttir í dag eru því miður sorglega leiðinlegar. Upplýsingum er almennt miðlað til fólks á steingeldan og litlausan hátt og fyrir vikið er erfiðara að fá ungt fólk til þess að fylgjast með. Það er varla hægt að gera þá kröfu til fjölmiðla að poppa upp manískt þunglyndu Icesave-umræðuna, en mótvægi væri vel þegið í íslensku sjónvarpi. Ekki segja að mótvægið sé þegar til í Spaugstofunni. Hún á fína spretti, en fjórir hvítir miðaldra karlmenn eru varla til þess fallnir að auka áhuga ungs fólks á málefnum líðandi stundar. Jafnvel þó að þeir geti hermt vel eftir Davíð Oddssyni.

Við tækið-pistill Fréttablaðsins í dag.

Fréttastofa Ríkisútvarpsins greindi frá því á dögunum að G-bletturinn væri horfinn. Samkvæmt fréttinni telja breskir vísindamenn að G-bletturinn sé goðsögn, sem setur hann á stall með snjómanninum ógurlega, Stórfæti, geimverum, Loch Ness-skrímslinu og Lagarfljótsorminum. G-bletturinn hefur hingað til fengið víðtækari stuðning en ofangreind skrímsli og þeir sem trúa á tilvist hans hafa ekki fengið á sig sama stimpil og þeir sem hafa helgað líf sitt leitinni að Loch Ness-skrímslinu. Nú hafa breskir vísindamenn snúið almennu viðhorfi á hvolf og þeir sem telja sig vita hvar G-blettinn er að finna verða framvegis álitnir rugludallar.

Geimverur hafa verið vinsælt viðfangsefni kvikmynda. Nú þegar búið er að afsanna tilvist G-blettsins má búast við að nýr kafli verði skrifaður og að hann fái æðri stall í kvikmyndasögunni. Lærðar heimildarmyndir um G-blettinn eru hluti af vanþróaðri fortíð okkar og eftir nokkrar ódýrar „Leitin að G-blettinum“-myndum rennur tími stórslysamyndanna upp. Margir muna eftir kvikmyndinni Independence Day sem fjallaði á hádramatískan og ærslafullan hátt um innrás geimvera. Hún náði miklum vinsældum sem ætti að opna fyrir möguleikann á sams konar kvikmynd um G-blettinn; örlög mannkyns eru í stórhættu þegar her G-bletta ræðst á jörðina og tortímir öllu sem fyrir honum verður. Gamanmyndir fylgja ávallt með og því ætti sprenghlægilega gamanmyndin Móðir mín, G-blettur að slá í gegn; röð tilviljana verða til þess að ungur maður uppgötvar að móðir hans er í raun G-blettur í dulargervi.

Þeir sem trúa á tilvist G-blettsins verða einnig áberandi í náinni framtíð. Sjónvarpsþættirnir X-Files fjölluðu um geimverur og það ætti ekki að vera langt í þættina G-Files. Þeir myndu fjalla um tvo alríkislögreglumenn sem rannsaka furðuleg mál sem ýta undir tiltrú á G-blettinn og áður en langt um líður verða stofnuð samtök fólks sem meðtekur boðskap þáttarins: Ég vil trúa.

Bankahrunið hafði í för með sér ófyrirsjáanlegar afleiðingar; margar sem eru hrikalegar fyrir fjölskyldur landsins og éta upp hvern fréttatímann á fætur öðrum. Aðrar eru hvimleiðar, eins og til dæmis dauði bloggsins eins og við þekktum það.

Einu sinni var rosalega gaman að fara nokkra blogghringi á dag. Skapandi og spennandi pennar lak af hverju strái eins og smjör og hnyttnar færslur flæddu um netheima eins og bjór um götur Aspen.

Í dag er öldin önnur. Sumir tala um að skoðanir séu eins og rassgöt, vegna þess að allir séu með slíkt. Það er satt, en við klæðum okkur til að fyrirbyggja að sýna rassgatið hvar sem er, hvenær sem er. Það á enginn skilið að fara út í búð og fá rassgat framan í sig óumbeðið. Það væri afar ómannúðleg meðferð á fólki.

Þannig er Netið orðið í dag. Sjálfviljugur vafrar maður um í leit að upplýsingum, afþreyingu og öðru, en á leiðinni fær maður framan í sig rassgöt sem maður kærir sig ekki um. Ég ætla ekki að gera lítið úr þeirri staðreynd að sumum finnst gaman að skoða alls konar rassgöt, ég ætla ekki heldur að neita því að sjálfur hef ég gerst sekur um slíkt. Þau eru bara svo mörg og ógeðsleg að leitin að gæðarassgötunum inni á milli verður sífellt erfiðari.

Kjötheimar hafa enn þá ótvíræða kosti fram yfir netheima. Samfélagið krefst þess að fólk hylji á sér rassgötin og kjósi maður að sjá þau hefur maður val. Undantekningin sannar regluna þar eins og í öðru og stöku sinnum rekst maður óviljugur á rassgat hér og rassgat þar. Í bloggheimum er önnur regla. Þar neyðist maður til að gramsa í rassgötum í leit að einhverju sem mark er takandi á.

Einu sinni voru bloggarar almennt vel skrifandi fólk, sem nýtti miðilinn af kunnáttu og röksemi. Svo sprakk sprengjan og ormarnir skriðu upp úr holunni. Í dag eru margir af góðu bloggurunum í felum, blogga örsjaldan eða eru hreinlega hættir. Eftir stendur hópur af fólki, sem er með rassgöt eins og annað fólk, en röltir bert að neðan um götur netheima, aðdáendum fortíðardrauganna til ama og leiðinda.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.