Allir eru að því

According to Jim fylgir sömu forskrift og sirka allir bandarískir gamanþættir (nema þessir stórkostlegu, 30 Rock og fleiri). Jim er óalandi mannapi og eiginkonan Cheryl var annaðhvort á sterkum hugbreytandi lyfjum þegar hún féllst á að giftast honum eða með svo mölbrotna sjálfsmynd að hún lætur sig hafa líf með ömurlegum manni í nafni ameríska draumsins, að sjálfsögðu.

Þættirnir hefjast yfirleitt á því að Jim klúðrar einhverju og eyðir svo góðum tíma í að hylma yfir klúðrið þangað til í endann þegar hún kemst að öllu. Hann eyðir svo síðustu mínútunum í að segja sorrí og auðvitað fyrirgefur hún honum allt – rétt eins og eiginkonur Rays, Dougs og tjahh, Hómers.

Ég horfi að sjálfsögðu spenntur á þessa þætti þegar ég kemst í þá. Amerísk lágkúra höfðar sérstaklega vel til mín og beygluð sjálfsmynd fær tímabundna innspýtingu þegar maður sér að ömurlegir menn geta nælt sér í fjallmyndalegar ofurskvísur sem kunna að elda og ala upp börn. Eða þú veist.

Þegar Skjár einn opnaðist tímabundið á dögunum sá ég hálfan þátt af According to Jim sem var afar hressandi vegna þess að hlutverkin snerust við. Ég náði ekki byrjuninni, en þegar ég byrjaði að horfa var Cheryl búin að ljúga því að Jim að hún ætti að vera rúmliggjandi næstu daga vegna þess að hún var kasólétt. Undir þeim formerkjum sendi hún þann gamla út í búð að kaupa súkkulaðiís, sem hann gerði.

Í búðinni hitti hann lækninn hennar sem furðaði sig á því að Jim væri að gera þetta, þegar hann hafði beinlínis ráðlagt Cheryl að hreyfa sig smá – til dæmis fara út í búð. En þegar Jim vatt sér upp að svikulli eiginkonunni setti hún á svið sýningu, hélt ræðu um breytt fjölskyldumynstur og þóttist loks gráta þar til honum rann reiðin.

Skjár einn lokaði á mig áður en þættinum lauk, en ég býst við að Cheryl hafi fengið makleg málagjöld. Það er nefnilega ljótt að plata, en það er hressandi að vita til þess að stelpur gera það líka í amerískum sjónvarpsþáttum.

Við tækið-pistill Fréttablaðsins 28. desember.

Eftir erfiðan vinnudag get ég ekki hugsað mér neitt betra en að horfa á sjónvarpsefni sem ætlast ekki til neins af mér. Helst vil ég geta fylgst með söguþræðinum hálfsofandi, með öðru auganu og einstaka dotti í auglýsingatímunum. Two and a Half Man er þannig þáttur.

Stöð 2 sýnir gamla þætti nánast daglega, en á þriðjudögum er nýr þáttur frumsýndur. Í nýju þáttunum er fyrrverandi ofurpiparsveinninn Charlie trúlofaður og í gærkvöldi neyddist hann til að hjúkra unnustu sinni. Alls kyns kvillar hrjáðu konuna sem sat á dollunni milli þess sem hún snýtti sér í miðju kúri með greyinu Charlie. Hann bauð henni næði, en hún tók það ekki mál og neyddi hann til að dansa í bakteríupartíinu sem hún hélt á rúminu hans.

Charlie fékk óskipta samúð mína þar sem hún sendi hann meðal annars út í apótek að kaupa túrtappa og heim til sín að skipta um kattasand. Hvort tveggja á enginn að þurfa að ganga í gegnum, sé hann hvorki með lífræðilega tengingu né andlegan áhuga á málefninu. Charlie efaðist um sambandið, enda gerði hann sér ekki grein fyrir umfangi skuldbindingarinnar þegar hann setti hring á fingur unnustu sinnar.

En svona er þetta alltaf með stelpur. Maður kaupir köttinn í sekknum. Í fyrstu eru þær fullkomnar; yndislegar verur sem bræða burt vandamál með brosi sínu og stoppa í göt geðheilsunnar með ljúfum kossi um kvöld. Svo kemur ýmislegt misjafnt í ljós og hægt og rólega missir maður áhugann. Í versta falli er endasprettur sambandsins hræðilegt tímabil niðurlægingar og leiðinda sem endar ekki fyrr en annar aðilinn segir hingað og ekki lengra.

Hættu þessu. Auðvitað er þetta ekki nálægt því að vera algilt og auðvitað þraukaði Charlie, vinur okkar. Svo fór að sjálfsögðu að hann veiktist sjálfur og hver var þá tilbúin að hjúkra honum? Jú, ástkær unnustan að sjálfsögðu.

Við tækið-pistill Fréttablaðsins í dag.

Stundum fer ég sársvangur að versla til að fá fleiri og betri hugmyndir. Fari ég saddur út í búð kem ég heim með handsápu og saltstangir, en svangur fylli ég körfuna af reyktum silungi, nautalundum og appelsínusafa, sem ætti að skammast sín fyrir verðmiðann. Kræsingarnar reyna svo burðarþol pokanna til hins ýtrasta og heima bíða þeirra örlögin á botni salernisskálar.

Þegar ég kom heim úr einni af þessum ferðum á dögunum sá ég róna styðja sig upp við hús í götunni minni. Ofar í götunni er gistiskýli fyrir heimilislausa og þetta kvöld hitti ég í fyrsta skipti einn af íbúunum. Hann hélt í þakrennu með annarri og hin hélt á plastpoka með núðlusúpupökkum og studdist við hækju.

Ég bauðst til að hjálpa honum heim og hann þáði það. Ég tók pokann, sem var rifinn og tættur – eftir að hafa dregist eftir grófri klæðningu húsanna í götunni. Hann stoppaði nokkrum sinnum á leiðinni til að kasta mæðinni og spurði spurninga. Hann var mjög ölvaður og ég átti erfitt með að skilja hann. En ég heyri reyndar illa. Þegar við fórum að nálgast gistiskýlið vissi hann nafn mitt og ég hans. Hann vissi líka hvað ég er gamall og við hvað ég starfa, en ég vissi bara að hann ætti hvergi heima.

Hann hringdi bjöllunni í gistiskýlinu og til dyra kom vinaleg kona og tók á móti honum. Ég reyndi að tjasla pokanum saman þegar eitthvað datt á jörðina. Ég beygði mig niður og sá Appolo-stjörnurúllu, sem hann hafði fengið sér með núðlusúpupökkunum. Lúxusinn sem hann leyfði sér var í formi sælgætis sem, þrátt fyrir smæð sína, kostar örugglega á við tvær til þrjár núðlusúpumáltíðir.

Ég get lítið gert til að hjálpa áfengissjúklingum sem ráfa um göturnar og eiga hvergi heima. Ég ætla ekki heldur að vorkenna þeim, þar sem vorkunn hlýtur að vera það síðasta sem þeir þurfa á að halda. En eftir kynni mín við rónann í götunni minni get ég ekki annað en hugsað til þeirra, þegar rigningin lemur gluggann minn á meðan ég raða allt of miklum mat inn í ísskápinn. Sjálfselskur sonur neysluhyggjunnar, sem ég er.

Bakþankar Fréttablaðsins í dag.

Ég hef alltaf átt erfitt með að verða háður hlutum. Ég reyki ekki og þó að mér finnist gott að fá mér í glas dettur mér ekki í hug að teygja skemmtunina yfir á virka daga. Ég er allt of latur til að verða háður og hef ekki stöðugleikann sem þarf til að gera sama hlutinn daglega.

Eða svo hélt ég. Fyrir nokkrum mánuðum skipti ég um netþjónustu heima, og vegna mistaka varð biðin eftir nýju þjónustunni rúm vika. Á sama tíma var verið að flytja skrifstofu vinnustaðar míns, þannig að fyrir einskæra tilviljun var ég algjörlega netlaus – fyrir utan agnarsmáa 3G-tengingu farsímans.

Í fyrstu taldi ég að þetta yrði lítið mál. Ég hélt að ég væri ekkert svo háður netinu og gæti vel komist af án þess að skoða sömu fréttasíðurnar oft á dag. Ég hafði óafvitandi lokað augunum fyrir netfíkn á mjög alvarlegu stigi og ég vissi ekki að næstu dagar yrðu gríðarlega erfiðir.

Fyrstu nóttina fór ég að finna fyrir sterkum áhrifum netleysisins. Ég átti erfitt með svefn og hrökk ítrekað upp, sveittur og örvilnaður, í örvæntingarfullri leit að símanum til að geta skoðað nokkra statusa á Facebook. Eftir að hafa fest svefn í allt of stutta stund kom morgunn og ég vaknaði úrvinda, úrillur, úrbeinaður af vanmætti.

Næstu dögum eyddi ég í helvíti. Ég flakkaði á milli kaffihúsa með fartölvuna og sótti netskammta hér og þar. Á kaffihúsunum leið mér eins og ég væri fyrir starfsfólkinu og pantaði því mat og drykki sem hefðu nægt fyrir heilu fjölskyldurnar. Alltaf þegar þjónarnir gengu framhjá bað ég um kaffi, kleinu eða bæði. Ég breyttist fljótt í það sem ég hélt að ég yrði aldrei: Feitan fíkil.

Dagarnir liðu hægt og ekki batnaði svefninn. Ég var farinn að taka nethring í símanum reglulega, en hann svalaði engan veginn þörfinni. Ég skammaðist mín of mikið til að láta sjá mig á kaffihúsum, enda var tilhugsunin um aðra kleinu viðbjóðsleg. Geðheilsu minni hrakaði hratt og örvilnunin náði hápunkti þegar ég vaknaði um miðja nótt og sá draug við hliðina á rúminu. Draugurinn var reyndar vinaleg stelpa sem strauk mér blítt, en ég stirðnaði engu að síður upp af hræðslu og bað Guð um að tengingin myndi virka á ný.

Eftir sjö svefnlausar nætur og dagleg hádramatísk símtöl í símafyrirtækið fékk ég loksins merki á ráterinn. Mér leið eins og fíkli með fullar æðar af efnum og hef eytt síðustu mánuðum í alsælu.

Bakþankar Fréttablaðsins 28. nóv.