Allir eru að því

Þegar húsin sem góðærið byggði á sandi tóku að sökkva stökk ég til og keypti mér hlutabréf. Ég tók 250.000 krónur út af góðærisþöndum sparnaðarreikningnum og keypti hluti fyrir 100.000 krónur í Kaupþingi og 150.000 krónur í Exista.

Fjölbreytileiki fjárfestinganna sýnir hversu lítið ég vissi, enda sömu mennirnir á bakvið bæði fyrirtækin. Ég leit á þetta sem langtímafjárfestingu og græddi um 15.000 krónur fyrsta hálfa mánuðinn. Þegar ég keypti var nefnilega talað um að botninum hafði verið náð. Þetta var í desember 2007 og þeir höfðu rangt fyrir sér.

Í dag eru 100.000 krónurnar sem ég notaði til að kaupa 115 hluti í Kaupþingi, þá langstærsta fyrirtæki landsins, að engu orðnar. Exista er hins vegar ennþá til – allavega í orði. 150.000 krónurnar nægðu til að kaupa 6.608 hluti, sem í dag eru 264 króna virði.

Ég frétti síðar að eigendur Kaupþings og Exista notuðu bellibrögð til að halda gengi bréfanna uppi. Ég hefði getað sagt mér það sjálfur, þar sem hluturinn í Kaupþingi hafði rýrnað um skitin 20% þegar bankinn var þjóðnýttur. Ég veit ekkert um hlutabréf, en það getur ekki verið eðlilegt.

Ég grenja þessar 250.000 krónur ekki. Ég er óvitlaus og vissi fullvel að hlutabréfakaup eru áhættufjárfesting. Þess vegna læt ég þvaður bankamanna um sjóði og leiðir eins og vind um eyru þjóta í dag og geymi bróðurpart góðærisgróðans inni á hefðbundinni bankabók.

Mér skilst að Bakkabræðurnir í Exista hafi sent mér bréf um daginn og boðið mér að kaupa þessa 6.608 hluti á andvirði tveggja lítra af kóki. Ég fékk þetta bréf aldrei og vona að þeir hafi ekki sóað fallega trjágróðrinum, sem Davíð talaði um á landsfundinum, í að senda mér þetta tilboð. Þeir fá þessa hluti ekki fyrr en þeir eru búnir að breyta þeim aftur í 150.000 kall.

Uppfært kl. 12.24: Mamma mín var að hringja og segja mér að ég fékk bréfið heim til hennar. Ræfilstuskurnar buðu mér 132 krónur fyrir 6.608 hluti í fyrirtækinu þeirra. Semsagt, andvirði hálfs lítra af kóki en ekki tveggja.

Á kjördag vaknaði ung og róttæk stúlka og hugðist breyta heiminum. Hún dældi í sig trefjum yfir daginn og sparaði klósettferðirnar þar til hún gekk til kosninga.

Ungu stúlkunni var nóg boðið. Atburðir undanfarinna daga, vikna, mánaða – jafnvel ára – fóru fyrir brjóstið á henni og hún vildi gera eitthvað róttækt í málunum. Hún gekk því inn i kjörklefann, girti niður um sig og skeit á gólfið. Ekki nóg með það, þá skeindi hún sig með kjörseðlinum og tók verknaðinn upp á símann sinn.

Stúlkunni tókst ekki að skíta yfir kosningarnar þar sem verknaðurinn fékk ekki athygli landsmanna fyrr en fréttin og skjáskot úr myndbandinu birtust á Vísi.is eftir kosningahelgina. Við nánari eftirgrenslan komst félagi minn og kollegi Valur Grettisson að því að verknaðurinn bitnaði ekki á neinum nema starfsmönnum kjörstjórnar og hugsanlega óheppnum húsverði. Löggan var ekki einu sinni kölluð til.

Ég veit ekki hvað vakti fyrir ungu stúlkunni, sem verður hér eftir þekkt sem kjörklefakúkarinn. Var hún að skíta yfir flokkana sem voru í framboði? Varla. Starfsfólk kjörstjórnar er til vitnis um það, að ekki einn frambjóðandi frétti af þessu fyrr en dögum síðar. Var hún að skíta yfir lýðræðið? Það er hugsanlegt, en þá þyrftum við að útiloka að kjörklefakúkarinn hafi tekið þátt Búsáhaldabyltingunni sem krafðist kosninga og það strax.

Á vefnum Aftaka.org kemur eftirfarandi fram:

„Einn kjósandinn ákvað að nýta sér kosningarétt sinn, mætti á kjörstað, gaf skít í allt flokkakerfið, valdníðsluna og lýðræðisskrumið, skeindi sér á kjörsneplinum, braut hann fallega saman og setti í kjörkassann.“

Í ljósi þess að útskeindur kjörseðill ungu stúlkunnar hefur ekki opnað fyrir umræður um flokkakerfið, valdníðslu og lýðskrum getum við gefið okkur að aðgerðin mistókst. En hún gerði sitt besta. Verst að það besta sem hún átti kom út um rassgatið á henni.

Segjum að ég sé búinn að vera trúlofaður konu í 80 daga. Ég og unnusta mín tókum saman eftir að ég skyldi við fyrri eiginkonu mína, en samband okkar strandaði þegar við urðum gjaldþrota. Hún var stór stelpa, en kílóin hafa hrunið af henni síðustu vikur.

Við höfum ákveðið að gifta okkur, ég og unnusta mín, en fyrst þurfum við að útkljá nokkur grundvallaratriði í sambandinu, svo að ást okkar geti blómstrað um ókomna tíð. Ég vil að við könnum allar leiðir til að gera sambúð okkar og um 300.000 barna okkar sem hagkvæmasta og ég trúi ekki öðru en að tilvonandi eiginkona mín vilji það sama.

Ég veit um evrópsk hagsmunasamtök sem gætu hugsanlega hjálpað fjölskyldunni. Samtökin gera reyndar samning við hvert heimili fyrir sig, svo að ég hef þurft að draga ályktanir um ágæti þeirra útfrá öðrum fjölskyldum. Ég vil að ég og tilvonandi eiginkona mín sendum eitt barna okkar til Brussel og kanni hvað samtökin hafa upp á að bjóða. Svo vil ég fá þessar upplýsingar heim og leyfa fjölskyldunni að kjósa um niðurstöðuna.

Tilvonandi eiginkona mín er ekki hrifin af þessum samtökum og vill sem minnst um þau heyra. Hún hefur látið sér detta í hug, að láta fjölskyldina kjósa fyrst um hvort við eigum að athuga hvað samtökin hafa upp á að bjóða og kjósa svo aftur um niðurstöðuna – ef fyrri kosningin leyfir það. Ég hef bent unnustu minni á að sú leið sé í versta falli veruleikafirrt, en í besta falli þvermóðska. Hún er svolítið þrjósk, hún unnusta mín.

Við giftum okkur ekki fyrr en þetta mál verður útkljáð. Ég vona að unnusta mín brjóti odd af oflæti sínu, því það getur ekki sakað að kanna málið.

Nú er komið í ljós að gjaldþrot Kaupþings var það þriðja stærsta í sögunni. Þriðja stærsta! Ég verð að taka ofan fyrir stjórnendum bankans, þeim tókst að búa til þriðja stærsta illa lyktandi ruslahaug heims úr nokkrum svörtum ruslapokum – á undraskömmum tíma.

Það er ótrúlegt hvernig mikilmennskubrjálæði getur farið með menn (og þjóðir). Því Kaupþing var ekkert annað. Hópur af ráðvilltum smásálum sem kunni að sníkja út lán og pældi hvorki í samhenginu né ábyrgð.

Kaupþing er það sem gerist þegar þybbnir, sköllóttir stjórnendur líta í spegil og sjá Brad Pitt. Þannig varð til uppskriftin að þriðja stærsta gjaldþroti sögunnar.

Davíð Oddsson hefði átt að bíða með að líkja starfslokum sínum í Seðlabankanum við krossfestingu krists, því æstur múgur hefur beðið eftir pólitískri krossfestingu Guðlaugs Þórs Þórðarsonar í allan dag, föstudaginn langa. Ólíkt Jesú er ólíklegt að Guðlaugur rísi upp á þriðja degi.

Hans ferli hlýtur að vera lokið.

Ég þarf ekki að nefna, að það er ósmekklegt að bera píslarsögu krists saman við jafn viðbjóðslega sögu og fjölmiðlar flytja af spillingunni í Sjálfstæðisflokknum. En ég geri það samt.

Ef Sjálfstæðisflokkurinn fær meira en 20% fylgi í kosningunum í maí, þá eigum við ekki skilið að geta yfirgefið landið á auðveldan hátt. Þá eigum við skilið að landið einangrist og verði skítugt fiskabúr í stofu heimsins.

Þá trúi ég ekki að Sjálfstæðismenn láti þetta yfir sig ganga. Ef flokkurinn bíður ekki algjört afhroð í kosningunum velti ég fyrir mér hvort forystan þurfi að snúa rýtingnum aftur í baki  flokksmanna, til að minna þá á svikin.