Allir eru að því

Í umræðunni um efnahagshörmungarnar sem ríða yfir heiminn höfum við gleymt einum þjóðfélagshópi. Þessi hópur ber enga ábyrgð á fáheyrðum krafti kreppunnar, sem þeir sem ráða heiminum hafa valdið. Þá hafa fjölmiðlar þaggað kerfisbundið niður í hópnum, sem hefur hugsað um árið 2009 með ljóma í augunum frá því að hann fékk sinn fyrsta brakandi nýja 500 kall.

Ég er að tala um fermingarbörnin.

Við erum að ganga í gegnum verstu efnahagsþrengingar sem heimurinn hefur séð síðan í kreppunni miklu, sem hófst árið 1929. Ekki nóg með það, þá er stutt síðan við vorum föst í dýrðarljóma mesta góðæristímabils sem við höfum nokkurn tíma gengið í gegnum.

Það segir okkur að gjafasamanburður fermingarbarnanna 2007 og 2009 verður ósanngjarn. Góðærisbörnin eru ennþá með hvítan sand á milli tánna eftir sólarlandaferðina sem þau fengu frá fjarskylda frændanum. Þá hlæja þau í hvert skipti sem sex stafa upphæðirnar í netbankanum blikka í augum þeirra, eins gullpotturinn í spilakassa.

Ég er hræddur um að hlutskipti kreppubarnanna verði önnur og sorglegri. Fjölmiðlar tala um að gjafirnar í ár verði hagnýtar og þjóðlegar. Engin orð í íslenskunni eru jafn óspennandi í eyrum 14 ára unglings. Hormónasturlunin breytir þeim umsvifalaust í Britney og Spears. Þannig hefst fyrsta stig: Afneitun.

En raunveruleikinn bítur. Fast. Guðsvoluð fermingarbörnin þurfa í ár að sætta sig við lopapeysur, merkta penna og í allra besta falli hljómflutningstæki, svokallaðar fermingargræjur, sem rykféllu í græðgivæddum hillum góðærisins. Verslanirnar sem auglýsa 32″ flatskjái sem fermingartækið í ár búa hugsanlega yfir bjartsýni sem endar kreppuna einn daginn.

Í stað þess að bjóða upp á fjölbreytta og fjölþjóðlega rétti í fermingarveislunum, þar sem hráefnið samanstendur af humri, kobe-kjöti og kavíar, verður aftur hringt í ömmu og hún beðin um að koma með brauðtertu. Frænkurnar fá loksins aftur hlutverk og ljóma þegar þær ganga inn með leyniuppskriftina á sínum fínasta diski.

Auðvitað eru þetta jákvæðar breytingar, en foreldrar verða að sýna nærgætni. Allir vita að börnin fermast til þess eins að fá gjafir, enda ómögulegt að spá í jafn flóknum hlut og trúarbrögðum í miðri tilvistarkreppu yfir að vera minni en stelpurnar (eða stærri en strákarnir).

Börnin sem fermast í ár voru 12 ára árið 2007. Þau vita fullvel af hverju þau eru að missa. Reynum að sleppa því að benda og hlæja. Tja, eða ekki.

Ég er með matreiðsluþáttablæti.

Síðustu ár hef ég legið slefandi fyrir framan sjónvarpið þegar hin stórglæsilega Nigela töfrar fram ótrúlega girnilega rétti. Kynbomban Giada hefur gengið ennþá lengra í að tæla mig að skjánum þar til garnirnar byrja að syngja lag eftir Lionel Richie.

Rachael Ray hef ég samt aldrei þolað. Hún er allt of hávær og það fer í taugarnar á mér hvernig hún grípur fram í fyrir viðmælendum sínum.

Þá höfðar nakti kokkurinn Jamie Oliver ekki til mín af einföldum lífræðilegum ástæðum. Það er eitthvað meira og betra við að horfa á fallega konu elda djúsí mat.

Nú er loksins kominn íslenskur matreiðsluþáttur sem hin stórglæsilega Rikka stýrir einu sinni í viku í Íslandi í dag.

Ég greip ekki Rikku strax. Hún er mjög kynþokkafull, en mér fannst hún ekki gefa sig alla í matreiðsluna. Þegar Giada eldar pasta stynur hún af ánægju eftir hvert einasta smakk, en Rikka náði kynferðislegum hápunkti þegar hún steig upp úr sundlauginni í upphafskynningu þáttarins.

Þetta var viðhorf mitt þar til ég horfði á þátt Rikku í kvöld. Það þurfti ekki minna en uppáhaldsrétt hennar til að samtvinna þessar tvær náskyldu lífsins lystisemdir: eldamennsku og kynþokka.

Rikka eldaði kjúkling, vafinn í hráskinku með einhvers konar laufblöðum. Þegar rétturinn var tilbúinn fékk hún sér bita. Viðbrögðin voru í senn raunveruleg og kynæsandi: „Uhhmm,“ stundi hún og það var augljóst að vel hafði tekist upp.

Á meðan sat ég fyrir framan sjónvarpið og gapti af slefandi hrifningu …

Rosalega voru reglurnar um kynjakvóta inn á framboðslista flokkanna fljótar að falla um sjálfar sig. Ég veit reyndar ekki upp á hár hvenær það var ákveðið að beita þessum reglum fyrst, en mér finnst vera frekar stutt síðan ég heyrði þetta orð fyrst: Kynjakvóti (þrumur og eldingar í fjarska).

Um síðustu helgi voru nokkrir karlar færðir í sæti sem kjósendur vildu ekki að þeir settust í, á kostnað kvenna sem kjósendur vildu. Hvað er sanngjarnt við það? (engisprettuhljóð).

Vinstri grænir brutu reyndar eigin reglur. Þeim fannst að konurnar yrðu að fá séns – þær náðu svo góðum árangri. Aðrir fóru eftir þessum fáránlegu reglum.

Ég veit ekki hvað er fáránlegast; að setja reglur sem hygla fólki eftir kyni, að fylgja reglunum eða fylgja þeim bara stundum, þegar það hentar.

Mér gæti ekki verið meira sama um hvort það séu fleiri karlar eða konur á Alþingi. Mér þætti samt þægilegt að vita, að þegar ég greiði atkvæði í lýðræðislegum kosningum að fólki verði ekki hliðrað til eftir því hvort það sé með typpi eða píku.

Stundum finnst mér jafnréttisbaráttan vinna gegn sjálfri sér. Rótttækar aðgerðir geta farið öfugt ofan í fólk og skapað andúð í málstaðnum – þvert á tilganginn sem er að sjálfsögðu sá að allir njóti sömu mannréttinda.

…Annars orðaði Dr. Gunni þetta best í gær:

Nú er kynjakvótinn frekar hlægilegur. Sérstaklega ef óspennandi menn eiga að fara að græða á honum á kostnað mun meira spennandi kvenna.

Þegar Kolbrún Bergþórsdóttir sagði í pistli í Morgunblaðinu að Frjálslyndi flokkurinn væri „flokkurinn sem á ekki að vera til“ var að hún að segja það sem aðrir hugsa.

Frjálslyndir voru að óánægðir með ummæli Kollu og landssamband kvenna í flokknum skorar á hana að biðjast afsökunnar. Ég held að þær geti alveg eins beðið Hannes Hólmstein um að endurskoða afstöðu sína til Davíðs Oddssonar, því Kolla á ekki eftir að haggast.

Merkilegast finnst mér að lesa viðbrögð Sigurjóns Þórðarsonar um pistilinn. Á bloggsíðu sinni segir hann meðal annars:

„Það er merkilegt að lesa enn einn haturspistil starfsmanns ríkisstyrkta blaðsins, Morgunblaðsins, sem var rétt í þessu að komast í hendurnar á útgerðaraðlinum.“

Að skuldir Árvakurs, útgáfufélags Morgunblaðsins, verði afskrifaðar kemur málinu ekki við. Sigurjón telur sig hafa fundið höggstað á Kollu og tyggur á því eins og hundur á beini. Þá dillar hann rófunni af spennu þegar hann reynir að tengja nýja eigendur Árvakurs við skrifin og gefur í skyn að þeir hafi bein áhrif á pistlaskrif Kollu. Hann heldur áfram:

„Leigupenni útgerðaraðalsins ríkisstyrkta, Kolbrún Bergþórsdóttir, virðist gera sér far um að ráðast á minnsta flokkinn á Alþingi af mikilli ósanngirni, s.s. að við sem höfum verið fulltrúar hans á Alþingi séum eitthvert sérkennilegt fólk, illa þenkjandi og þaðan af verra.“

Þarna er Sigurjón farinn að elta eigið skott af miklum ákafa. Hann nær loks að glefsa í skottið, en það er sárt og þess vegna vælir hann. Í stað þess að elta ólar við pistlahöfunda miðils sem hann hefur augljóslega lítið álit á, ætti hann kannski hugsanlega jafnvel að reyna að komast að því hvers vegna flokkurinn hans er sá minnsti á Alþingi.

Æji, í alvöru. Telur Sigurjón Þórðarson að Frjálslyndi flokkurinn hafi það bara fínt, þegar hann fær 2,5% fylgi þegar hinir flokkarnir, sem hafa verið í stjórnarandstöðu síðustu ár, sækja duglega í sig veðrið?