Allir eru að því

Grín snýst að miklu leyti um tímasetningu. Góðir grínistar verða að hafa að vel tímasett skopskyn (e.þ: comedic timing). Ég verð að viðurkenna að fullkomlega tímasett grín Kolbrúnar Halldórsdóttur á kostnað Höskuldar Þórhallssonar, þingmanns Framsóknarflokksins, kom mér mjög skemmtilega á óvart.

„Kolbrún veltir fyrir sér þjóðfélagi án Höskulda“ – þvílík snilld. Það eru þó ekki allir sammála mér, eins og kemur fram á Eyjunni:

„Færsla Kolbrúnar hefur vakið talsverða athygli meðal vina hennar á Facebook sem eru tæplega 300. Síðan er lokuð öðrum en þeim sem Kolbrún hefur samþykkt. Einn þeirra sem skoðaði síðu Kolbrúnar sagði á bloggi sínu að honum finndist það ekki passa að hafa vilja þingmanns til að hafa sjálfstæða skoðun í flimtingum og bera saman þjóðfélag án þröskulda og Alþingi án Höskulda.“

Það ofbauð semsagt einhverjum að Kolbrún skuli dirfast að grínast með „vilja þingmanns til að hafa sjálfstæða skoðun“.

Þvílík ósvífni!

Einhver óttasleginn paranojusjúklingur óttast semagt að grínið dragi kjark úr þeim þingmönnum sem vilja viðra sjálfstæðar skoðanir. Ætli hann sé hræddur um að Kolbrún grilli alla sem láti heyra í sér í framtíðinni?

Ef Kolbrún nær að viðhalda grín-standardinum sem hún sýndi á Facebook í dag, þá vona ég það.

Ég þarf að adda henni svo ég missi ekki af næsta gríni.

P.s Sjálfstæðisflokkurinn verður að fara að gera eitthvað sniðugt svo ég geti skrifað eitthvað skemmtilegt um hann og hans fólk. Það er orðið frekar vandræðalegt hvað þetta blogg er rosalega langt til vinstri.

-ATH! Þeir sem eru ekki búnir að sjá The Wrestler gætu lesið eitthvað sem þeir vilja ekki lesa í þessum pistli.

Ég sá kvikmyndina The Wrestler um daginn. Í myndinni fer ógæfumaðurinn Mickey Rourke stórkostlega með hlutverk glímukappans Randy „The Ram“ Robinson, sem er kominn af léttasta skeiði.

Randy er elskaður og dáður í glímuheiminum, maður fólksins og hetja annarra glímukappa. Þrátt fyrir að geta ekki glímt við atvinnukappanna lengur, þá neitar Randy að hætta og þiggur greiðslur fyrir að sýna listir sínar í litlum íþróttahúsum.

Fótunum er kippt undan Randy þegar hann fær hjartaáfall eftir bardaga. Læknir segir að hann verði að hætta að glíma ætli hann að lifa mikið lengur. Randy á erfitt með að sætta sig við hlutskiptin. Hann hefur helgað líf sitt glímunni og þráir ekki að vera neitt annað en glímukappi.

Margir tala um að Mickey Rourke sé í raun að leika sjálfan sig í The Wrestler. Líf hans og Randy „The Ram“ er alls ekki ósvipað, þeir eru báðir gamlar viðkunnanlegar tuskur með fortíðarþráhyggju og neita að þroskast. Ég held að The Wrestler sé dýpri en það; myndin fjallar um Davíð Oddsson.

Seðlabankinn er tenging Davíðs inn í heim þar sem hann var einu sinni kóngurinn. Hann fær að nota gömul glímutök á andstæðinga sína, hitta pólitíska glímukappa og umfram allt vera með. Eins og Randy „The Ram“ þá neitar Davíð að sleppa tökunum.

Eins og Randy „The Ram“ þá hlýtur Davíð að hafa íhugað að hætta. Einhvers staðar heyrði ég að hann hafi meira að segja rétt Geir Haarde uppsagnarbréf í opinberri stofnun í Reykjavík, en Geir ku hafa neita að taka við því. Eflaust af ótta við að Davíð, gamli glímukappinn, myndi stíga inn í hringinn á ný.

Þegar Davíð hótaði að demba sér í pólitík á ný, í viðtali við danska blaðamanninn, endurspeglaði hann viðhorf Randy „The Ram“ á ótrúlega tæran hátt. Davíð og Randy virðast báðir svo blindaðir af fortíðinni, að þeir neita að viðurkenna eigin takmarkanir. Þeir finna fyrir eftirspurn, en gera sér ekki grein fyrir að tími þeirra í hringnum er liðinn.

Davíð og Randy þrá samt báðir það sama; að enda með stæl. Þess vegna er ég spenntur fyrir bardaganum í Kastljósinu í kvöld þar sem pólitíski glímukappinn Davíð „Dabbi kóngur“ Oddsson stígur inn í hringinn. Trikkið hans Randy hét „Ram jam“, en Davíð mætir örugglega með smjörklíputrikkið að vopni – vonandi í síðasta sinn.

Besta frétt sem ég hef lesið í dag byrjar svona:

„Þóra Þórarinsdóttir fyrrverandi ritstjóri fréttablaðsins Gluggans á Suðurlandi hefur ákveðið að gefa kost á sér í 2.-3. sæti á lista Samfylkingarinnar í Suðurkjördæmi.“

Ég trúi ekki öðru en að Þóra nái því sæti sem hún sækist eftir. Hún er algjör snillingur.

Þóra er einn besti yfirmaður sem ég hef haft, en ég vann sem blaðamaður á héraðsfréttablaðinu Glugganum fyrir nokkrum árum þar sem hún var ritstjóri. Ég ætti að þekkja góða ritstjóra þegar ég sé þá, enda starfað undir sex slíkum á þremur árum. Fimm af þessum ristjórum stoppuðu stutt á Blaðinu/24 stundum.

Þóra er frábær kennari sem var einmitt það sem ég þurfti þegar ég starfaði hjá henni, enda var ég rennandi blautur á bakvið eyrun.

Svo er hún líka ótrúlega skemmtileg, en á sama tíma hörð í horn að taka. Það kemst enginn upp með neitt kjaftæði hjá henni Þóru.

Ég trúi ekki öðru en að sunnlenskt Samfylkingarfólk kunni að meta það sem Þóra hefur fram að færa.

Þegar ég las um fíkniefnamálið sem Björn Jörundur er flæktur í fór ég að spá í smæð samfélagsins á Íslandi. Íslenskir fjölmiðlar eru mjög litaðir af því að „allir þekki alla“ og þess vegna er ekki hægt að fjalla um mál á sama hátt og gert er annars staðar.

Í umfjöllun um „fræga fólkið“ er tvennt sem er mjög ólíkt því sem gengur og gerist í stærri löndum; á Íslandi fær frægt fólk sem notar dóp að hafa neysluna í friði og þegar íslenskar konur verða frægar byrja fáir að velta fyrir sér hvenær þær ætli að sitja naktar fyrir.

Það er nefnilega þannig í útlöndum, að ef stjarna er gómuð að nota dóp, þá er hún á forsíðu dagblaðs daginn eftir. Faldar myndavélar, tálbeitur og annað sem þykir ennþá á gráu svæði á Íslandi er notað og stjörnurnar fá engu ráðið um hvort fréttin fari í loftið eða ekki. Í kjölfarið þarf stjarnan að senda frá sér yfirlýsingu, biðja aðdáendurna afsökunnar og fara í meðferð.

Um leið og konur slá í gegn í útlöndum fer í gang spunavél, sem veltir fyrir sér hvenær hún fækkar fötum. Fréttir af tilboðum karlablaðanna berast og konurnar gera lítið til að þagga niður í þeim. Orðrómurinn hækkar prísinn og eykur líkurnar á góðri sölu. Áður en konan tekur skrefið situr hún fáklædd fyrir í annað hvort Maxim eða FHM og svo er stökkið tekið upp í Playboy – þar sem lítið er skilið eftir fyrir ímyndunaraflið.

En hvað hefur þetta leitt af sér? Hver er t.d munurinn á dóp- og nektarumræðunni í Bretlandi og á Íslandi? Í Bretlandi er eiturlyfjaneysla Kate Moss og Amy Winehouse á allra vitorði, allir hafa séð brjóstin á athafnakonunni og glamúrmódelinu Jordan og allir vita að Pete Doherty á ekki mikinn séns.

Á Íslandi kemur okkur ekki við hver er að nota hvaða dóp nema að a) hann fari fyrir rétt eða b) hann hætti að nota og segi frá neyslunni í helgarblaði DV. Gott og blessað. Ég skil að þeir sem nota eiturlyf vilji að sem fæstir viti af því. 21. öldin og svona. Þá halda flestar kvenstjörnur landsins líkömum sínum fyrir sig og sína. Ef einhver vogar sér að nefna Playboy í samhengi við að sitja fyrir hefst „málefnaleg“ umræða um viðkomandi manneskju.

En þurfum við að vita af dópneyslu einhvers sem syngur lög eða leikur í bíómyndum? Og þurfum við að sjá brjóstin á söluhæstu söngkonunum og vinsælustu sjónvarpsstjörnunum? Svarið er að sjálfsögðu nei, en ég hefði lítið á móti því ef við værum líkari Bretum að minnsta kosti að öðru leyti …

Mig dreymdi í nótt að ég væri staddur í einhvers konar verslunarmiðstöð – eða á flugvelli, ég man ekki hvort. Á gólfi fyrir framan eina verslunina var búið að leggja hvítan dúk og það voru ílát, bakpokar og umslög dreifð út um allt.

Skyndilega birtist Jón Ólafsson – athafnamaðurinn, ekki tónlistarmaðurinn og hann hélt á umslagi. Umslagið var óvenjustórt og ofan í það var búið að troða fullt af 5.000 köllum. Ég man, að á meðan ég starði á peninginn hugsaði ég að svona marga seðla hafði ég ekki séð síðan í fermingarveislunni minni. Ég gaf mér samt að þetta væri talsvert hærri upphæð en 96.000 krónurnar sem ég fékk í fermingargjöf (og var mjög þakklátur fyrir).

Jón horfði á mig, eins og við hefðum gert með okkur þögult samkomulag um eitthvað. Hann lagði umslagið á hvíta dúkinn og seðlarnir voru við það að velta úr. Mig minnir að nokkrir hafi endað á gólfinu, en ég er ekki viss. Jón leit aftur á mig og sagði að hann treysti því að peningarnir yrðu á sínum stað þegar hann kæmi aftur. Ég kinkaði kolli, hálf óttasleginn, enda þekki ég Jón ekki neitt og skildi ekki hvers vegna hann var tilbúinn að láta slíka ábyrgð herðar mínar.

Ég gætti þess að enginn snerti peningana og var á strunsaði um svæðið. Ég gekk í kringum umslagið, sagði fólki að láta það í friði og ýtti þeim sem urðu einum of forvitnir í burtu. Á meðan ég gekk um svæðið tók ég eftir því að bakpokarnir og ílátin á hvíta dúknum voru einnig full af 5.000 köllum. Þegar betur var að gáð tók ég eftir að það voru 5.000 kallar út um allt.

Allir þessir peningar gerðu mig tortrygginn og mér fannst ég þurfa að gæta betur að peningum Jóns. Ég tók því upp umslagið og leit í kringum mig. Ég vildi ekki að Jón sæi mig taka það upp – ég vildi forðast allan misskilning og vera búinn að færa það þegar hann kæmi. Þannig gæti ég útskýrt mál mitt án þess að líta út eins og þjófur. Ég lagði umslagið á fornan stól sem var alveg við hvíta dúkinn. Þegar ég leit upp sá ég að Jón var mættur og hann var ekki glaður á svip.

Hann greip umslagið, muldraði eitthvað og fór áður en ég fékk tækifæri til að útskýra að þetta væri fyrirbyggjandi aðgerð. Hann gekk í burtu og ég vaknaði þegar ég horfði á eftir honum og reyndi að átta mig á hvort ég var staddur í verslunarmiðstöð eða á flugvelli.

En hvað þýðir þetta? Er ég næsti viðskiptafélagi Jóns Ólafssonar? Er ég hugsanlega næsti eigandi Skífunnar? Er ég fara í vatnsútflutning? Og það mikilvægasta að öllu; er ég að fara að svíkja Jón?

Pistill Friðbjörns Orra Ketilssonar um Davíð Oddsson á vefmiðlinum AMX.is hefur vakið mikla athygli. Margir bloggarar, sem eru ósammála Orra, hafa ekki beinlínis baðað hann í sykri, enda afar óvinsælt að taka afdráttarlausa afstöðu með Davíð Oddssyni. Bloggarinn Gísli Freyr Valdórsson kvartar sáran yfir því að enginn hafi lagt í að hrekja grein Orra. Ég ætla að fá að gera nokkrar athugasemdir.

Friðbjörn Orri (hér eftir nefndur Orri) segir í upphafi pistils síns:

„Undanfarnar vikur hefur fámennur, harðskeyttur og vel skipulagður hópur staðið að myrkraverkum sem eiga sér engin fordæmi í lýðveldissögunni.“

Þetta er alveg hárrétt hjá Orra. Harðskeytti hópurinn sem stóð að hinum svokölluðu myrkraverkum var afar fámennur – örugglega færri en 30, eða minna en 10% af þeim 5.000 sem hann segir aftar í pistlinum að hafi mótmælt þegar hæst stóð.

Ég geri samt athugasemd við að Orri skuli kalla mótmælin myrkraverk. Slík verk þola ekki dagsljós. Ég minni á að mótmælendur kveiktu elda þegar sólin settist og tók dagsljósið með sér.

Þá finnst mér gott að Orri minni okkur á að mótmæli sem þessi eigi engin fordæmi í lýðveldissögunni. Það hefur allt of lengi háð okkur sem þjóð. Málsgreinin endar á þessum orðum:

„Vinnubrögð hins fámenna hóps minna helst á aðferðir herskárra skæruliða frekar en friðsamlega stjórnmálabaráttu á Íslandi.“

Ég get ekki tekið undir þetta. Ég er ekki alveg viss um að Orri geri sér grein fyrir hvað felist í skæruhernaði. Hann fer þannig fram að herinn leggur áherslu á margar aðgreindar árásir þar sem óvinur veit aldrei hvar hans er að vænta.

Fréttatilkynningar þar sem mótmælendur sögðu hvar og hvenær ætti að mótmæla hafa augljóslega farið framhjá Orra, þrátt fyrir að flestir miðlar hafi gert þeim góð skil. Lögreglan vissi upp á hár hvar yrði mótmælt og kom mjög vel undirbúin með hjálma og skyldi. Það er samt ömurlegt að hún hafi þurft að nota búnaðinn til að verja sig, enda skil ég ekki mótmælendur sem litu á lögregluna sem óvin í látunum.

Orri segir aðeins 5.000 manns hafa mótmælt þegar hæst stóð. Ég hef engar forsendur til að rengja það, enda mætti ég aldrei. Veruleikafirrtara finnst mér að hann geri lítið úr mannfjöldanum í samanburði við fiskidaginn mikla á Dalvík, en 30.000 manns mættu þangað í fyrra.

Miðað við þekkingu Orra á lýðveldissögunni, sem hann flaggar fyrr í pistlinum, ætti hann að vita að Íslendingar hafa hingað til mótmælt afar veiklulega. Að bera mótmæli saman við gamalgróna fjölskylduhátíð, þar sem fólk fær frítt að éta, er heimskulegt.

„Því fer þannig fjarri að „þjóðin“ standi að baki þeirri óöld sem hér hefur verið að undanförnu.“

Spurning á hverju hann byggir þetta. Líklega sandi. Úrtök í skoðanakönnunum, sem allir flokkar nota eins og bókstafstrúarmenn (séu þær þeim í hag), byggja yfirleitt á sirka 1.500 manna úrtaki. Það mæta ekki allir á staðinn.

Næsta málsgrein, undir millifyrirsögninni „Lýðræði skiptir hina fáu litlu“ verður að fá að njóta sín í heild, svo stórkostlega veruleikafirrt er hún:

„Þaulskipulagðar atlögur hinna fáu komu lýðræðislegri meirihlutastjórn frá völdum með ofsóknum og í hennar stað komið að minnihlutastjórn sem ætlar að gjörbylta öllu því skipulagi sem þjóðin hefur búið við síðustu aldir. Við það gera hinir fáu engar athugasemdir heldur gerast fótgönguliðar hinnar nýju stjórnar og mæta með barefli og hundelta þá embættismenn sem minnihlutastjórnin ætlar að „hreinsa burtu“. Þeir sem þekkja mannkynssöguna sjá hér algjöran samhljóm með uppgangi fasista á Ítalíu þar sem Svartstakkar sáu um ofbeldið eftir kalli stjórnmálamanna. Skálmöld er aldrei langt undan þegar slíkt er viðurkennt.“

Nú veit ég ekki hversu vel Orri þekkir mannkynssöguna, en hann telur augljóslega að mótmælin eigi eftir að taka á sig nýjar og ofbeldisfullar myndir. Þegar hann líkir mótmælendum við Svartstakka Mússólínis er hann að segja að þeir séu upp til hópa morðóðir brjálæðingar sem hiki ekki við að nauðga og pynta andstæðinga sína. Ef Orri hefði sýnt meiri þekkingu á lýðveldissögunni fyrr í pistlinum væri ég búinn að loka mig inni.

Síðasti hluti greinarinnar er stórkostlegur texti um Davíð Oddsson. Ég ætla að birta hann í heild og feitletra þá hluta sem mér finnst sérstaklega skemmtilegir:

„Einn maður fremur en aðrir hefur staðið í lappirnar í þessu mikla umróti og vakið athygli á því fordæmalausa ástandi sem hér virðist ríkja. Sá maður hefur reynst skjöldur okkar hinna sem styðjum friðsamlegt og manngott samfélag laust við ófrið og ofbeldi sem hinir fáu hafa staðið fyrir að undanförnu. Sá maður hefur ekki látið undan árásum minnihlutastjórnar sem reynir að gera sjálfstæði grunnstofnana að engu og hrekja lagalega skipaða embættismenn úr störfum sínum. Ekki hefur hann látið undan linnulausum persónulegum árásum né látið aðsúg vopnaðs fólks stöðva sig. Sá maður hefur jafnvel staðið svo fast við friðsamlegt og lögmætt skipulag að hann hefur lagt eigið líf í hættu og þarf að hafa lífverði öllum stundum í vinnu og á heimili sínu. Sá maður lætur ekki bugast þegar hópur ofbeldis- og æsingamanna gerir atlögu að stjórnskipulagi landsins með gangstéttarhellur og barefli að vopni í stað málefnalegra röksemda, lýðræðis og friðar. Sá maður minnir mjög á aðra í sögunni sem stóðu fast í fæturna þegar ofbeldismenn, fasistar, kommúnistar, eða hvaða nafni sem þeir nefndust, reyndu að bylta friðsamlegu lýðræðisskipulagi.

Sá maður er Davíð Oddsson, seðlabankastjóri.“

Við skulum bara segja að það kæmi mér ekki á óvart, að sjá þennan texta á síðu Baggalúts.

Þorgerður Einarsdóttir og Sigríður Þorgeirsdóttir, dósentar við Háskóla Íslands, skrifuðu grein í Fréttablaðið á mánudag undir fyrirsögninni „Kynjamyndir nýfrjálshyggjunnar“.

Ég hef ekkert út á inntak greinarinnar að setja og ég er sammála mörgum atriðum. Þær segja meðal annars að: „…Hið alþjóðlega fjármálakerfi sem nú er í rúst var leikvöllur karla.“

Ég er sammála. Karlar voru í meirihluta af þeim sem fokkuðu okkur upp. Það gerðu þeir með hjálp óhæfra stjórnmálamanna sem skyldu gerðið eftir opið og gáfu þeim ístað yfir grindverk sem urðu í vegi þeirra. „Leikið ykkur fallega,“ kölluðu óhæfu stjórnmálamennirnir og horfðu á eftir gróðapungunum hverfa út í buskann.

Það vita allir hvernig fór og flestir súpa af því seyðið. Gróðapungarnir léku sér ekki fallega, eins og Þorgerður og Sigríður benda á í greininni þegar þær vitna í viðskiptasnillinginn Hannes Smárason:

„Það er mikilvægt að vera óhræddur. Að útiloka allar tilfinningar gagnvart fyrirtækjum sem slíkum, með því móti væri hægt að taka hagkvæmar ákvarðanir.“

En ég ætla ekki að skrifa undir orð Hannesar með tippinu á mér. Mér finnst leiðinlegt að þurfa bera siðferðislega ábyrgð á því sem kynbræður mínir gera í vinnunni. Hvort sem þeir setja þjóðir á hausinn eða áreita samstarfskonur sínar. Þess vegna hef ég ekki tileinkað mér að meta hæfni einstaklinga eftir kyni – þó mér finnist ennþá gaman að stríða stelpum, en það er annað mál.

Indriði, sem er einn af fyndnari karakterum Jóns Gnarr, tók allt sem gerðist í sínu nánasta umhverfi persónulega. Ef ofninn í vinnunni gaf frá sér hljóð brást hann ókvæða við og spurði hvort hann ætti virkilega að gera eitthvað í málinu; „Á ég að gera það?!?“

Það er stundum talað um 30 íslenska karla sem klúðruðu málunum. Sumir undirstrika kyn þeirra sérstaklega, en ég vil frekar benda á að þessa tilteknu karla skorti siðferðiskennd, sem fólk hefur óháð kyni. Þegar þessi umræða fer í gang líður mér eins og Indriða. Ég spyr sjálfan mig hvort ég beri ábyrgð og hvað ég eigi að gera í málinu. Yfirleitt er ég fljótur að átta mig á því að ég á ekkert sameiginlegt með þessum mönnum, fyrir utan hið augljósa.

Egill Helgason bendir á frábæran pistil eftir Írisi Erlingsdóttur á vefsíðu sinni. Hún segir meðal annars að estrógen lækni hvorki heimsku né græðgi. Karlarnir sem settu hagkerfi heimsins á hausinn létu stjórnast af græðgi sem var ekki kynlæg, heldur undirliggjandi menningarlegt vandamál. Vandamál sem verður að leysa með öðrum aðferðum en að skipta körlunum út fyrir konur úr sömu menningarkimum:

„Now, that it has become clear that the beliefs underlying this culture are horribly wrong, it is not enough to replace its male members with female members of this same culture. Change must come from a completely different place.“

Það var einn Range Rover í Smáratúninu, gömlu götunni minni á Selfossi. Það var fyrir mörgum árum og ég hafði hvorki heyrt orðið „góðæri“ né „kreppa“. Ég var ungur og pældi í mikilvægari hlutum eins og körfubolta og fjallahjólum.

En þessi Range Rover vakti alltaf áhuga minn. Hann skar sig úr, enda eini slíki bíllinn í götunni og örugglega sá eini á Selfossi.

Ég man að maðurinn sem átti Range Roverinn hugsaði mjög vel um hann og þegar ég hjólaði fram hjá húsinu hans á laugardagsmorgnum var hann iðulega að nostra við dýrgripinn. Hann þreif Range Roverinn hátt og lágt vikulega og fyrir vikið var bíllinn virkilega fallegur.

Í dag væri Range Roverinn í Smáratúninu ekki merkilegur fyrir aðrar sakir en þær að vera ekki splunkunýr. Umferðarstofa er ekki búin að taka saman tölur yfir síðasta ár, en árið 2007 seldust 129 nýir Range Roverar á Íslandi. Sama ár skiptu 130 notaðir Range Roverar um eigendur.

Þetta eru stórkostlega veruleikafirrtar tölur miðað við mannfjölda á Íslandi, en á sama tíma þá seldist aðeins 71 Honda Civic-smábíll. Ég tek Hondu Civic inn í dæmið af augljósum landfræðilegum ástæðum.

Mér varð hugsað til Range Roversins í Smáratúninu í dag á leiðinni úr hádegismat. Þar sem ég beið á ljósum við Suðurver birtist gljáfægður vínrauður Range Rover og lagði ólöglega fyrir utan Bakarameistarann. Út steig eldri kona, klædd í ljósbrúnan, síðan pels. Hún var snyrtileg, hugsanlega nýkomin úr lagningu, en þokkinn var ekki til staðar og munnsvipurinn var yfirlætisfullur.

Bíllinn og konan skáru sig jafn mikið úr í dag og Range Roverinn í Smáratúninu í gamla daga. Þessi kona er gangandi mótsögn við ástandið og hún kórónaði það þegar hún lagði Range Rovernum ólöglega til þess að stytta vegalengdina í sætabrauðið um nokkur skref.

Einn farinn úr Seðlabankanum, tveir eftir. Það hlýtur að vera erfitt fyrir þá að rogast með risavaxin egóin á herðunum um leið og þeir trylla hreðjunum á undan sér í hjólbörum. Þeir vilja ekki hætta á forsendum Jóhönnu og eru því báðir komnir út úr skápnum sem sjálfselskar dramadrottningar sem taka eigin hagsmuni fram yfir hagsmuni þjóðarinnar.

Þessi brottrekstur hefur náttúrulega tekið allt of langan tíma. Ríkisstjórnin ber ábyrgð á því. Jóhanna hefði átt að gera aðgangskortin þeirra að Seðlabankanum óvirk í síðustu viku og um leið skipta um lása á skrifstofunum. Sýna þeim hver ræður. Á meðan þetta rugl er í gangi heyrir maður ekkert um önnur brýn málefni sem nýja ríkistjórnin ætlaði að keyra í gegn. Bömmer.

Sjálfstæðismenn ganga að sjálfsögðu á lagið. Verst að þeir geta ekki snert á neinu án þess að skilja eftir sig væna klessu af smjörklípu. Þessi hérna kastar fram virkilega metnaðarfullri samsæriskenningu um að Jóhanna sé viljandi að tefja brottreksturinn:

„Stjórnin sem nú situr lofaði mörgu en fátt var eins naglfast og að reka Davíð. Ekkert mál er að reka stjórnir lánasjóða og skipta út ráðuneytisstjórum en nú er hik. Hvernig má það vera?

Hefur Davíð kannski helling til síns máls? Ég hef margsagt það að þróttlitlir stjórnmálamenn og auðjöfrar hafa notið þess lengi að hafa Davíð óvinsælan í bankanum. Kannski hentar bara ekki lengur að reka hann.“

Þetta skrifar hann sama dag og frumvörp um Seðlabankann eru lögð fram.

Á meðan vísar Gísli Marteinn í átta ára gamlar umræður á Alþingi máli sínu til stuðnings. Hehehe… Eins og ekkert hafi breyst síðan þá. Ég borðaði lítið páskaegg um helgina og málshátturinn sem fylgdi á furðulega vel við:

Skynsamir menn skipta um skoðun, en fíflin aldrei.

Gísla til varnar, þá er reyndar margt nákvæmlega eins í dag og það var árið 2001; Manchester United er á toppi ensku úrvalsdeildarinnar, Britney Spears á plötu á Billboard-listanum og við erum ennþá að lesa um ástarmál Fjölnis Þorgeirssonar í Séð og heyrt. Furðulegt að honum hafi yfirsést að flestar forsendur sem koma málinu við eru brotnar.

Gísli Marteinn gefur líka í skyn að það sé geðþóttaákvörðun Jóhönnu að reka Seðlabankastjórana. Ég veit ekki hvaða leiðum Gísli hefur beitt til að koma þessum pistli á bloggsíðu, því það er augljóst að hann er ekki nettengdur þarna í Skotlandi. Þá hlýtur hann að hafa verið puttana í eyrunum ofan í holunni sinni því þjóðin hefur ekki beinlínis þagað yfir ónægju sinni í garð Davíðs Oddssonar.

Stundum langar mig að vakna árið 2007 og fara í vinnuna á 24 stundum. Það var gaman að vera dægurmálablaðamaður þegar firringin á Íslandi náði hámarki, enda virtust krassandi fréttir af sturlaðasta samfélagi heims vaxa á trjánum.

Mér fannst skemmtilegt að benda á sturlunina og skrifaði meðal annars fréttir um að daglega hafi selst Land Rover á Íslandi, að gullhúðaðir símar hafi selst sem aldrei fyrr og að dýrt kampavín hafi slegið öll sölumet.

Stundum var meira að segja of auðvelt að finna þessar fréttir. Ég gat hringt í nánast hvaða verslun sem er og spurt hvernig dýrasta varan seldist og svörin voru nánast undantekningalaust á þá leið að hún dældist út. Íslendingar voru að missa vitið og gera vinnuna mína auðveldari í leiðinni.

Við vildum hvítari tennur, stærri sjónvörp, fallegri sportbíla og dýrara kampavín. Við vorum tilbúin að borga fullt af peningum fyrir þetta drasl og þrátt fyrir dynjandi fréttaflutning af veruleikafirringunni þá virtist almennt viðhorf vera að ekkert athugavert hafi verið í gangi.

Það sást best í ásókn í háskólana. Viðskiptafræðinemum fjölgaði stöðugt sem sýnir að fólk trúði að svona myndi ástandið vera, enda tilbúið að leggja framtíð sína að veði. Þeirra veð er reyndar það eina sem er eftir í dag, veð þessara 30 glæpamanna sem stýrðu útrásinni er jafn innistæðulaust og Icesave-reikningur í dag.

Í dag hafa fréttir af lúxusbílum og flatskjáum snúist upp í andhverfu sína og prósentutölurnar eru orðnar neikvæðar. Grænt er orðið rautt, en mér finnst ennþá skemmtilegt að vera dægurmálablaðamaður – þó sé sé búinn að missa gjöfulustu mjólkukúna mína.