Þessir krakkar tóku þátt í starfi fyrir börn í sókninni sinni.
Í öllum hverfum borgarinnar, í hverjum bæ og hverri sveit er þjónustumiðstöð á formi sóknarkirkju. Þar er veitt margþætt þjónusta fyrir einstaklinga og hópa í ólíkum aðstæðum sem koma upp í lífinu.
Rekstur þessara þjónustumiðstöðva nærsamfélagsins hvílir á sóknargjöldum. Þau innheimtir hið opinbera fyrir öll trúfélög á Íslandi. Hver fullráða einstaklingur greiðir í ár 767 krónur á mánuði til sinnar þjónustumiðstöðvar. Sóknargjöldin renna þannig beint til nærsamfélagsins á hverjum stað.
Sóknarnefndir móta starf þessara þjónustumiðstöðva því sóknir þjóðkirkjunnar eru sjálfstæðar stjórnsýslueiningar. Þeim er stjórnað af sjálfboðaliðum sem þiggja umboð sitt á almennum safnaðarfundum sem haldnir eru árlega. Þau sem eru skráð í þjóðkirkjuna geta þannig haft bein áhrif á starf sóknarkirkjunnar sinnar og ákveðið í samstarfi við prestana sína hvernig sóknarkirkjan nærir samfélagið.
Sóknarkirkjan er öllum opin. Þjónusta presta og safnaða stendur öllum til boða, óháð trúfélagsaðild. Möguleikar safnaðarstarfsins mótast hins vegar af tekjum kirkjunnar, sóknargjöldunum. Ef þú segir þig úr þjóðkirkjunni verður sóknarkirkjan þín af tekjum án þess að nærsamfélaginu sé bætt það upp með beinum hætti. Einhliða skerðing stjórnvalda á sóknargjöldum bitnar líka á nærsamfélaginu.
Öflugt nærsamfélag nærir einstaklinga og fjölskyldur, skapar öryggi og skilyrði til þroska. Það hlúir að sjálfbærum lífsstíl. Nærsamfélagið er mikilvægur varnarþáttur í þjóðfélaginu og um það þurfum við að standa vörð.
Kirkjan er þar sem fólkið kemur saman til að syngja og tala, prjóna og biðja, föndra, drekka kaffi, til alls þess sem sem söfnuðurinn skapar í sameiningu. Sóknarkirkjan er hluti af nærsamfélaginu og sóknarkirkjan nærir samfélagið. Með því að vera í þjóðkirkjunni styrkir þú þjónustumiðstöðina þína. Það skilar sér inn í nærsamfélagið þitt.
Ég verð að viðrkenna að mér svelgdist aðeins á AB mjólkinni við að lesa þennan pistil í Fréttablaðinu í morgun. Hann vakti með mér nokkrar spurningar.
Viljið þið sem þjónar kirkjunnar umfram allt halda í fólk til þess að ríkið borgi fyrir það sóknargjöld en ekki vegna þess að það á heima í samfélagi kirkjunnar, játar það sem hún játar og trúir því sem hún boðar?
Sá eða sú sem segir sig úr þjóðkirkjunni þarf ekki nauðsynlega að skrá sig utan trúfélaga. Ef viðkomandi flytur sig yfir í annað trúfélag nýtast sóknargjöldin þar í margvíslega þjónustu, jafnvel föndur. Eruð þið að gefa í skyn að sú þjónusta sé minna virði en þjónusta sóknarkirkna?
Spurningarnar eru fleiri en það væri fróðlegt að heyra svar við þessum fyrst.
Takk fyrir viðbrögðin þín Jón Yngvi og takk fyrir spurningarnar.
Það sem við erum að segja í pistlinum er að sóknarkirkjurnar gegna mikilvægu hlutverki í nærsamfélaginu, að þær eru opnar og að hver sem er getur tekið þátt. Við erum líka að benda á að vegna þess hvernig þær eru skipulagðar getum við haft mjög mikil áhrif á starfið.
Fólk tilheyrir kirkjum og trúarsamfélögum af ólíkum ástæðum. Sumir eru mjög virkir, sækja messur á hverjum helgum degi. Aðrir eru ekki eins virkir, en taka þátt á krossgötum lífsins. Við gerum ekki greinarmun á þessum hópum og segjum að annar sé betri.
Nei, við erum ekki að gefa í skyn að sóknargjöld annarra trúfélaga nýtist ekki til margvíslegrar góðrar þjónustu.