júní 2008

Ég heyrði haft eftir einhverjum hagfræðingi í vikunni að ef efnahagsástandið batnaði ekki mætti búast við því að fólk flytti af landi brott.

En hvernig má það vera? Maður stórtapar á því að vera í útlöndum. Veik staða krónunnar sér til þess.

Þar fyrir utan boðaði Icelandair í dag sparnaðaraðgerðir sem felast meðal annars í því að fljúga vélunum hægar til að spara eldsneyti!

Ég held, satt best að segja, að meiri líkur séu á því að fólk haldi sig heima við þessar aðstæður.

Þegar skoðanakannanir benda til að stjórnmálaflokkar séu að tapa fylgi segja flokksmenn eitthvað á þessa leið: „Við eigum ekki að einblína á kannanir. Við eigum að líta til kosninga. Það sem skiptir máli er það hvað kemur upp úr kjörkössunum.“ (Fyrsti kafli í óskrifuðu bókinni: Lærðu að verða stjórnmálamaður).

Síðustu hræringar í borginni sýna þó – svo ekki verður um villst – að kannanir eru ekki bara kannanir. Þær hafa líka mikil áhrif.

Dæmið er svona: Sjálfstæðismenn í Reykjavík hafa á undanförnum mánuðum sagt – og það hefur komið skýrt fram í könnunum – að þeir styðji ekki þann vandræðagang sem einkennt hefur borgarstjórnarhóp Sjálfstæðisflokksins á kjörtímabilinu.

Talsmenn borgarstjórnarflokksins gripu reyndar fyrst til þess ráðs að kenna umræðunni um: Umræðan hefði verið sjálfstæðismönnum afar erfið!

Þegar hinir almennu sjálfstæðismenn - sem hingað til hafa verið taldir afar hollir sínum flokki – héldu hins vegar áfram að refsa borgarfulltrúunum gat hópurinn ekki lengur stungið höfðinu í sandinn.

Þeir litu í eigin barm. Hættu að berjast um borgarstjórastólinn að ári og sameinuðust um að Hanna Birna yrði þar í forystu.

En hvernig verður framhaldið?

Hvað sýna næstu kannanir? Mun fylgi sjálfstæðismanna í borginni rísa að nýju?

Eða verður sjálfstæðismönnum áfram refsað (í skoðanakönnunum) og nú sérstaklega fyrir það að leiða einn mann – frá sundruðum framboðslista og með lítið fylgi – til forystu í borginni?