júlí 2007

Á vef h-tímaritsins má finna eftirfarandi lista yfir það sem er aðlaðandi og það sem er óaðlaðandi í fari karlmanna, að mati nokkurra kvenna.

Erfitt að uppfylla kröfurnar? Svari hver fyrir sig.

Hér er niðurstaðan:

The good …
Góður húmor og glettni.
Samsvarar sér vel (ekki beinahrúga, ekki hlunkur).
Dökk og heit augu.
Snyrtilegar hendur.
Útlitið skiptir ekki öllu ef innri maðurinn er góður, en því miður fá litlir og ljótir karlmenn ekki alltaf tækifæri til að sýna sinn innri mann.
Kraftalegir framhandleggir hreinlega koma mér til!
Stinnur kúlurass gefur stórt forskot.
Limaburður (ekki SÁ limaburður! Heldur það hvernig maðurinn ber sig).
Sjálfsöryggi skiptir gríðarlega miklu máli.
Heiðarleiki, hlýja og traust.
Hæfileiki til að tjá sig, tilfinningagreind.
Rétta augnaráðið og brosið getur gert útslagið.
Maður sem líður vel í eigin skinni er aðlaðandi maður.
Gáfumenn bókstaflega geisla af kynþokka.
Karlmannlegt útlit.
Dökkhærðir svipmiklir menn eins og Clive Owen og Harrison Ford eru menn að mínu skapi.
Karlmenn verða hreinlega að vera í flottum skóm.
Menn sem kunna að daðra.
Falleg rödd, það er bara eitthvað í röddinni sem segir manni hvort maður eigi einhverja samleið með manninum.
Kurteisi, rósemi og yfirvegun.

… the bad and the ugly
Almenn heimska.
Menn sem reyna að líta út fyrir að vera 10-15 árum yngri.
Slæmar tennur.
Áberandi handsnyrting.
Smeðjulega karla þoli ég ekki.
Að tala mikið um sjálfan sig.
Þegar brosið nær ekki til augnanna.
Að flauta með lögum.
Menn sem segja vinan og elskan.
Fullorðnir menn sem klæða sig eins og unglingar.
Dúkkustrákar með fullkomið útlit.
Menn sem halda að þeir eigi alltaf síðasta orðið, þegar sannleikurinn er sá að viðmælandinn hefur fyrir löngu gefist upp á tuðinu.
Það sem mér finnst mest óaðlaðandi er hið dæmigerða íslenska buff; sem er þéttvaxin karl með ljóst eða ljósrautt hár, ósýnilegar augnabrúnir og gjörsamlega sviplaus.
Menn sem tala fjálglega um eiginfjárstöðu sína.
Fordómar eru eitt mesta „turnoff“ sem til er.
Appelsínugulir gæjar sem hafa legið í ljósabekkjunum.
Karlar sem halda að þeir séu að daðra, en það kemur út eins og þeir séu að tala við leikskólabörn.
Menn sem afklæða konur með augunum.
Óheiðarleiki og ýkjur.
Drukknir karlmenn.

Ásgeir Sverrisson, blaðamaður á Morgunblaðinu, stakk upp á því fyrir nokkrum árum í viðhorfspistli í Mogganum að stofnaður verði svonefndur Stórmennalundur á Þingvöllum.

Hvernig væri að dusta rykið af þessari hugmynd í ljósi þess að ný ríkisstjórn hefur tekið við völdum? Aukinheldur er þetta brjáðsnjöll hugmynd sem gæti, ef af yrði, leitt til sparnaðar í ríkisrekstrinum.

Hugmynd Ásgeirs er svona:

„Gerð verði stytta í lifanda lífi af hverjum þeim Íslendingi, sem gegnir embætti ráðherra. Stytturnar verði allar jafnstórar, miðað verði við fimm hæða hús, en önnur útfærsla verði á valdi viðkomandi listamanns. Afsteypu af styttunni verði komið fyrir í kjördæmi ráðherrans, að höfðu samráði um staðarval við heimamenn. Frumgerðin verði hins vegar sett upp í svonefndum „Stórmennalundi“ á Þingvöllum. Rekstur Stórmennalundar falli undir Þjóðmenningarhús (og þá er átt við það, sem starfrækt er nærri Lýðveldisgarðinum í Reykjavík en ekki samnefnda stofnun, sem Nicolae Ceausescu kom á fót í Búkarest). Lagt er til að mikilmennadeild verði stofnuð við Þjóðmenningarhús og hafi hún umsjón með flutningum á styttum og sýningahaldi heima sem erlendis. Riddaralið ríkisins haldi uppi öryggisgæslu í Stórmennalundi og tryggi að spjöll verði ekki unnin á minnisvörðunum.

Ljóst er að með stofnun Stórmennalundar og mikilmennadeildar Þjóðmenningarhúss yrði unnt að slá mökk af flugum í einu höggi. Jafnstaða ráðamanna yrði tryggð og dregið yrði verulega úr kostnaði þeim, sem fylgt hefur minnisvarðagerð til þessa. Með því að koma fyrir afsteypum heima í héraði yrði enn jöfnuð aðstaða fólks í dreifbýli og þéttbýli.

Ekki er að efa að Stórmennalundur myndi auka virðingu fyrir störfum stjórnmálamanna, sem er ekki vanþörf á, líkt og dæmin sanna. Stórmennalundur myndi og laða að sér mikinn fjölda bæði íslenskra og erlendra ferðamanna. Minjagripasala myndi skapa tekjumöguleika. Líkt og gert hefur verið hér á landi á sviði markaðsvæðingar væri við hæfi að leita einnig fyrirmynda í Rússlandi í þessu efni. Rússar selja árlega milljónir af smástyttum af Vladímír Lenín og hafa af því miklar tekjur. Í nafni byggðastefnu færi vel á því að minjagripagerð færi eingöngu fram í dreifbýli og er ekki að efa að hún myndi skapa fleiri störf en t.a.m. „Landskrá lausafjármuna“, sem viðskiptaráðherra mun hafa boðað að flutt yrði til Ólafsfjarðar. Nú hefur komið í ljós að sú merka stofnun er ekki til.

Jöfnun aðstöðumunar er mjög haldið á lofti í íslenskri þjóðmálaumræðu og er það vel. Sú tillaga, sem hér hefur verið kynnt, er í sama anda og varðar jafnstöðu íslenskra ráðamanna gagnvart dómi sögunnar.“ (Ásgeir Sverrisson, Morgunblaðið, nóvember, 2000).

Í samkomulagi sem gert hefur verið milli Akraneskaupstaðar og Kalmansvíkur ehf. er gert ráð fyrir að sjö hektara lands við Kalmansvík verði skipulagt fyrir hópinn 50 ára og eldri.

Einhver styr stendur reyndar um þetta samkomulag og spyr fulltrúi Vinstri grænna í bæjarstjórn Akraness hvort þarna eigi virkilega að rísa „eldri manna gettó“, eins og það er orðað í frétt um málið á ruv.is.

Sjálf mun ég fylgjast spennt með því hvernig aldurstakmarkinu verður framfylgt. Þarf maður til dæmis að sýna nafnskírteini til að fá kauptilboð samþykkt í fasteign á svæðinu? Og hvað gerist í endursölu?

Verða börn bönnuð í hverfinu? Og verða til dæmis göngugrindaleigur á hverju horni? Nú, eða rúllustigar á elliheimilin?

Já, það verður fróðlegt að fylgjast með þróun þessa „ellismella hverfis“. 

En kannski þetta sé bara framtíðin og til lítils að tuða. Kannski eigum við eftir að sjá fleiri hverfi rísa fyrir tiltekna aldurshópa. Á sama hátt og heilu hverfin hafa risið fyrir tiltekna þjóðfélagshópa. 

Kannski er líka algjör óþarfi að við séum að þvælast svona hvert fyrir öðru!

Eða hvað?

Ég held það sé rétt sem fram kom hjá Agnesi Bragadóttur blaðamanni í Kastljósi í gær að allir fjölmiðlamenn voru ánægðir með Einar Odd Kristjánsson. Aldrei var komið að tómum kofanum hjá honum. Hann vildi alltaf koma í viðtal. Og hann hafði sterkar skoðanir og lá ekki á þeim.

Þegar ég var þingfréttablaðamaður lagði ég ávallt við hlustir er Einar Oddur kvaddi sér hljóðs í þingsalnum. Hann var einn af þeim þingmönnum sem líklegur var til að segja eitthvað sem ratað gæti í fréttir. Og sjaldan varð maður fyrir vonbrigðum.

Það er auðvelt að kalla fram rödd hans í huga sér, bros hans og kraftmikinn hlátur. Hann var sterkur persónuleiki. Ég hitti hann fyrir framan alþingishúsið í sumar og hann kallaði til mín og spurði hvernig væri á Viðskiptablaðinu. Ég var náttúrlega upp með mér og ánægð með að hann skyldi fylgjast svona vel með. En þannig var hann bara. Hann var einhvern veginn allra.

Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson borgarstjóri var í viðtali við Viðskiptablaðið í vikunni. Þar var hann beðinn um að telja upp nokkur þau stefnumál sem sjálfstæðismenn hefðu hrint í framkvæmd frá því þeir ásamt framsóknarmanninum, Birni Inga, tóku við völdum í borginni.

Vilhjálmur taldi upp níu atriði. Meðal annars nefndi hann lækkun leikskólagjalda um 25%. Það var gert 1. september á síðasta ári. (En ekki 1. ágúst eins og borgarstjóri hélt fram í Viðskiptablaðinu). Þessi 25% lækkun var ein af kosningaloforðum sjálfstæðismanna.

Vilhjálmur „gleymdi“ hins vegar að nefna að aðeins nokkrum mánuðum síðar hækkaði borgarstjórnarmeirihlutinn leikskólagjöldin um 8,8%. Það þýddi með öðrum orðum að 25% lækkunin var orðin að rúmlega 16% lækkun.

Eftir stendur því að kosningaloforð sjálfstæðismanna um 25% lækkun leikskólagjalda hefur ekki verið efnt.

Ekki alls fyrir löngu gerði ég að umtalsefni auglýsingar Icelandair, þar sem kynnt voru sérstök tilboð – aðra leiðina til helstu nágrannaborga okkar, meðal annars til Óslóar.

Ég spurði hver í ósköpunum þyrfti að vita hvað önnur leiðin kostaði. Flest gerðum við nú ráð fyrir því að fara báðar leiðir: Til Óslóar og svo aftur heim!

Nema hvað: Pétur Gunnarsson Eyjapeyi hafði þá í flimtingum að einn góðan veðurdag myndi listmálarinn Odd Olav Nerdrum skila sér heim. Og viti menn: Spádómurinn rættist.

Ég las það að minnsta kosti í Fréttablaðinu í dag að Nerdrum - sem fékk íslenskan ríkisborgararétt samkvæmt samþykkt Alþingis árið 2003 – væri farinn heim til Noregs!

Kannski hann komi til baka þegar Icelandair auglýsir í Noregi aðra leiðina til Íslands.

E.S: En auðvitað er mun líklegra að málarinn hafi skotist heim í einkaþotu – jafnvel þyrlu – því víst hefur hann fengið vænan skildinginn fyrir húsið Esjuberg í Þingholtunum sem hann seldi nýverið.

Fréttavefur Morgunblaðsins birtir þessa frétt Reuters um kött sem sagður er hafa yfirnáttúrulega hæfileika og skynja dánarstund fólks. Kötturinn – sem af einhverjum ástæðum er tíður gestur á elliheimili í Bandaríkjunum- er sagður hnipra sig saman við hlið gamla fólksins rétt áður en það deyr. Læknar eru sagðir hissa á þessum óvæntu hæfileikum kattarins.  Eyjan fjallaði líka um undraköttinn hér.

Þessi saga minnir óneitanlega á frétt sem birtist í fjölmiðlum víða um heim fyrir nokkrum árum. Hún bar fyrirsögnina „Dauðaherbergið“ og var einhvern veginn svona: Starfsfólk sjúkrahúss eins í Sidney í Ástralíu furðaði sig lengi vel á því að sjúklingar í ákveðnu herbergi gjörgæsludeildarinnar dóu alltaf á nákvæmlega sama tíma. Nánar tiltekið síðdegis á föstudögum. Í fyrstu var talið að í herberginu væri illur andi. En þegar nánar var að gáð kom í ljós að manneskjan, sem sá um þrifin á föstudögum, tók öndunartæki sjúklinganna alltaf úr sambandi til að geta sett ryksuguna í gang!

Seinna kom í ljós að fréttin var ekki sönn heldur var hún flökkusaga.

Takmarkinu er loksins náð. Eftir andlegan undirbúning í nokkra mánuði. Tími líkamsræktar er hafinn.

Fyrsta skrefið fólst í því að hugsa um líkamsræktarstöð: Stútfulla af sveittu fólki, hlaupandi, hvert ofaní öðru, á þar til gerðum hlaupabrettum. Sú tilhugsun, ein og sér, var reyndar erfiðasti hjallinn. Því hver sér sveitta líkamsræktarstöð í hillingum? Næsta skref var því ekki tekið fyrr en löngu síðar.

Það skref fólst í því að taka til líkamsræktarfötin. Því fylgdi mikill léttir að sjá fötin á „sínum stað“ ofaní tösku. Stundum var taskan meira að segja tekin í vinnuna – svona ef ske kynni að löngunin kæmi skyndilega yfir mann.

Þriðja skrefið fólst í því að skoða netið og tékka á vænlegum líkamsræktarstöðvum. Það tók sinn tíma, eins og gefur að skilja. Því nóg er framboðið.

Fjórða skrefið fólst í því að koma sér í líkamsræktina, þ.e. í afgreiðslu hennar og kaupa kort. Niðurstaðan var sú að kaupa dýrasta kortið, til að hvetja mann áfram. Ekki hefur maður efni á því að eyða peningum til einskiss.

Fimmta skrefið fólst svo í því að mæta í ræktina. Í alvöru. Í orðsins fyllstu merkingu. Og þar hleypur maður og lyftir lóðum - hæfilega oft eða hæfilega sjaldan…eftir því hvernig á málið er litið.

Já, það tekur á, að byrja í líkamsrækt….En það er alveg þess virði.

Haft er eftir Ingibjörgu  Sólrúnu Gísladóttur utanríkisráðherra á vef Ríkisútvarpsins að hún vilji að Íslendingar beiti sér fyrir því að neitunarvald verði afnumið í Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna.

Fimm ríki eiga fast sæti í Öryggisráðinu og hafa þau jafnframt neitunarvald, þau eru Kína, Frakkland, Rússland, Bretland og Bandaríkin.

Ekki fylgdi fréttinni hvernig ráðherrann hygðist fá það í gegn að afnema neitunarvaldið. Það er nefnilega kunnara en frá þurfi að segja að þeir sem hafa völd, gefa þau ekki svo auðveldlega frá sér.

En líklega eru orð til alls fyrst.

Vinkona mín vill jarðgöng til meginlands Evrópu. Henni finnst ósanngarnt að þurfa að fljúga alla leið. Það séu hrein mannréttindabrot.

Þessari hugmynd er hér með komið á framfæri!