júní 2007

Fréttir og umræður um illa meðferð á hundi einum fyrir norðan eru mjög áberandi í fjölmiðlum og í netheimum þessa dagana. Ef marka má frásagnir var hundurinn píndur til dauða, og vissulega ömurlegt í alla staði ef rétt er.

En stutt er öfganna á milli. Á sérstökum spjallsíðum á netinu er meðal annars rætt hvernig koma megi pyntingarmönnum dýrsins fyrir kattarnef! Og í Morgunblaðinu er viðtal við ungan mann sem sér, sér ekki annað fært, en að leita til lögfræðings til að hreinsa mannorð sitt af ásökunum um að hann hafi átt þátt í dauða dýrsins. Honum hafi borist hótanir um líkamsmeiðingar!

Fyrstu fréttina af grimmilegum örlögum hundsins – Lúkasarar - sá ég í tíu fréttum Sjónvarps á fimmtudagskvöld. Þar var auk þess greint frá því að minningarathafnir um hundinn hefðu verið haldnar í Reykjavík, Hveragerði og á Akureyri. Skorað var á stjórnvöld að koma í veg fyrir að svona lagað viðgengist.

Seinna í sama fréttatíma var greint frá því að alþjóðlegt neyðarteymi Barnaheilla hefði fundað í Reykjavík fyrr um daginn. Á fundinum hefði verið fjallað um það hvernig bæta mætti aðstæður barna, meðal annars  í Darfur-héraði í Súdan. „Í Darfur deyja daglega meira en 70 börn undir fimm ára aldri,“ sagði meðal annars í fréttinni.

Dóttir mín, sem aldrei þessu vant, horfði á fréttirnar með mér, sagði eitthvað á þessa leið: Mamma, afhverju eru ekki fremur haldnar minningarathafnir um þessi börn?!

Já, bragð er að þá barnið finnur….

Leiðarahöfundur Morgunblaðsins gerir að umtalsefni í dag, föstudag, hlut kvenna í viðskiptalífinu. Hann vísar meðal annars til þess að hlutfall kvenna í stjórnum 100 stærstu fyrirtækja landsins hafi minnkað úr 12% í  8% á undanförnum tveimur árum.

Í leiðaranum er meðal annars vitnað í nýjan viðskiptaráðherra, Björgvin G. Sigurðsson, og til „daðurs“ hans (svo notað sé mitt eigið orðalag) við norsku leiðina svonefndu. Sú leið kveður á um það að um 40% stjórnarmanna í almenningshlutafélögum verði að vera konur.

Í lok leiðarans segir síðan, um hlut kvenna í viðskiptalífinu: „Brátt hlýtur að vera fullreynt að þessir hlutir breytist ekki af sjálfu sér. Ljóst er að litið er á þvinganir sem neyðarúrræði. Eru fyrirtækin að kalla á slíkt?“

Leiðarahöfundur talar ekki skýrt og því spyr ég á móti: „Er leiðarahöfundurinn að kalla eftir lögum um kynjakvóta?“ Eða er hann bara að daðra við þá hugmynd – meiningarlaust að því er virðist – eins og Björgvin G. Sigurðsson?

Kannast einhver við að eiga táning sem á gemsa, sem er alltaf:

1. rafmagnslaus.

2. innistæðulaus.

3. Rafmagnslaus og innistæðulaus.

4. Ef ekki allt þetta: Þá einn heima (þ.e. gemsinn) án eigandans?

Jú, eflaust. En þetta þýðir bara eitt: Unglingar hafa ekkert með gemsa að gera!

Ef til vill höfum við tilhneigingu til þess að hlífa okkur sjálfum á kostnað annarra, eins og þessi dæmisaga hér , um þjáðan fugl, ber vott um.

Úr Hádegismóum berast sætar sögur á borð við þessa. Ekki er nefnilega langt síðan ég sat með þeim tveimur, Kolbrúnu Bergþórsdóttur og Davíð Loga, til borðs á veitingastað einum hér í bæ, ásamt fleirum.

Þegar fjör fór að færast í leikinn hrópaði Kolbrún ítrekað eitthvað á þessa leið: Niður með Moggann! Davíð Loga var ekki skemmt – eins og við mátti búast – og mig minnir að hann hafi tekið upp „pereat-hróp“ Kolbrúnar í símann sinn!

Nú berst hins vegar ómur af sögulegum sáttum alla leið ofanúr Hádegismóum. Kolbrún Blaðakona og Davíð Moggamaður eru í þann mund að fallast í faðma. Kannski maður eigi eftir að sjá sögulegan Hádegismóakoss (samanber Þingvallakoss þeirra Geirs og Ingibjargar Sólrúnar) innan tíðar!

E.S.: Davíð Logi vill koma því á framfæri að mjög vel hafi farið á með honum og Kolbrúnu á veitingastaðnum….

E.E.S: Kolbrún staðfestir að vel hafi farið á með henni og Davíð Loga. Hún vill þó um leið koma því á framfæri að hún hafi ekki þurft að drekka mörg rauvínsglös til þess að hrópa: Niður með Moggann!

Frásögnin af Playboy fyrirsætunni, sem hafði, þegar myndirnar voru birtar í blaðinu, engan nafla, er skýrt dæmi um þá öfga sem nú eiga sér stað í heimi útlitsdýrkunar.

Greint er frá þessu á Vísisvefnum. Þar er upplýst að útlitshönnuður einn hafi verið svo staðráðinn í að hreinsa hverja einustu „misfellu“ af líkama fyrirsætunnar, á Playboy-myndinni, að hann hafi „gleymt sér“ og þar með þurrkað út naflann líka! „Mistökin“ hafi hins vegar ekki komið í ljós fyrr en búið var að prenta og dreifa blaðinu.

Fyrir skömmu velti ég því fyrir mér á hverju tísku- og snyrtivöruiðnaðurinn myndi finna upp næst. Ég kvaðst ekki ætla að reyna að geta mér til um það.

Nú er hins vegar svarið komið: Krem gegn nöflum!

farmiða til útlanda án þess að borga skatta og aðrar greiðslur?

Ég þekki engan, jú kannski nokkra sem starfa beinlínis hjá flugfélögunum sjálfum. Þess vegna verð ég alltaf jafn hissa þegar flugfélögin auglýsa fargjöld sín án slíkra viðbótargjalda.

Nú auglýsir til dæmis Icelandair ferðir til höfuðborganna á hinum Norðurlöndunum. Farið kostar (aðra leiðina) 9.900 krónur án skatta!

Afhverju er ekki hægt að segja okkur hvað farið kostar með sköttum? Það er jú, það gjald sem við, venjulegt fólk, borgum á endanum! (Auk þess sem flestir fara báðar leiðir).

„Fyrir ekki allmörgum árum vissi fólk hvernig það átti að haga sér á gamals aldri, rétt eins og það vissi hvernig það átti að haga sér þegar það var ungt. Hvorugt á við lengur.“

Tilvitnun á baksíðu bókarinnar, Hin feiga skepna, eftir bandaríska höfundinn Philip Roth.

Mæli eindregið með þessari bók. Ein sú besta.

Við æskuvinkonur mínar úr Vesturbæ Reykjavíkur vorum uppnefndar af kennara okkar í Vesturbæjarskóla í gamla daga.

Hún kallaði okkur: „Kjaftahornið.“ Daginn út og daginn inn glumdi: „Þið þarna í kjaftahorninu…hættið nú að tala.“

Til að gera langa sögu stutta erum við enn að tala með einum eða öðrum hætti. Ein er háskólakennari, önnur talar endalaust um listir, sú þriðja er félagsráðgjafi með meiru (og talar reyndar mest í „saumaklúbbum“) og sú fjórða situr í Frakklandi og skrifar doktorsritgerð sína í heimspeki. Sjálf blaðra ég á blogginu – kannski meir en þörf er á.

Þessi mynd var hins vegar tekin fyrir tæpum tveimur árum. (Ýrr, ég, DD, Gulla og Heiða sem heldur utan um styttu eftir Steinunni Þórarinsdóttur. Á myndina vantar Láru en hún hefur líkast til verið myndasmiðurinn að þessu sinni).

Þarna ákváðum við, í gamla kjaftahorninu, að virða þögnina eitt augnablik!

Umsjónarmenn Eyjunnar eru að fínpússa plássið sýnist mér og þar með svæði bloggaranna.  Búnir að flokka alla gamla pistla eftir mánuðum, eins og sjá má hægra megin á aðalsíðu minni. Sé smellt á tiltekinn mánuð dúkka upp gamlar færslur.

Nema hvað, neðst er janúar, frá árinu 1969. Og sama hvað maður klikkar oft á þann mánuð kemur ekkert upp. Bara tómið.

Af því tilefni vil ég taka fram að ég var ekki byrjuð að blogga á þeim tíma  – ekki orðin eins árs. Þótt ég hafi verið afskaplega greint og vel gefið barn (að mati móður minnar að minnsta kosti) var ég ekki búin að uppgötva netið….

E.S: Ef marka má Moggaforsíður á fyrstu dögum ársins 1969, hefur lítið breyst – í raun síðan þá. Þar var verið að greina frá borunum eftir heitu vatni, flugráni og áhyggjum leiðtoga stórveldanna af þróun mála í Austurlöndum  nær! Og já, vel að merkja: Á forsíðu Moggans voru erlendar og innlendar fréttir í bland.