mars 2007

Fréttir bárust af því í dag að kona hefði verið kjörin formaður félags sauðfjárbænda í Skagafirði. Er hún fyrsta konan til að gegna formennsku í félaginu í 20 ára sögu þess, að sögn mbl.is.

Fleiri karlavígi eru semsé að falla.

Þetta minnir mig á umræður sem áttu sér stað á Alþingi í apríl fyrir tveimur árum. Þá var verið að ræða jafnréttismál í landbúnaði.

Þuríður Backman, þingmaður Vinstri grænna, talaði meðal annars af því tilefni um andlega samkynhneigð karla. “Bent hefur verið á eðlislægt vandamál innan stjórnkerfisins, þ.e. að karlar tilnefni karla, og hefur þessu vandamálið verið líkt við andlega samkynhneigð.”

Guðni Ágústsson landbúnaðarráðherra var hins vegar ekki á því að gefa upp alla von og sagði: “Ég vil í upphafi segja að konur eru máttarstólpar í íslenskum landbúnaði, félagslífi og félagsstarfi sveitanna og verða störf þeirra seint ofmetin. Hins vegar endurspeglast mikilvægi kvenna fyrir atvinnugreinina ekki í stöðu þeirra í félagsstarfi landbúnaðarins. Er það miður og eitthvað sem nauðsynlegt er að bæta úr.”

Ég var í Króatíu um síðustu helgi, nánar tiltekið í Zagreb, og þegar heim er komið frá þessu stríðshrjáða fyrrum landi Júgóslavíu, er allt að verða vitlaust hér á landi út af: þjóðsöngnum.

Já, meðan við Íslendingar þurfum bara að hafa áhyggjur af því hvort Spaugstofan hafi gert lítið úr þjóðsöngnum eða ekki, þá erum við í góðum málum…

Leiðarahöfundur Morgunblaðsins gerir launajafnrétti kynjanna að umfjöllunarefni í blaðinu í dag. Þar er því meðal annars haldið fram að sum ákvæði frumvarps til nýrra jafnréttislaga – eins og það er orðað- feli í sér þvingunaraðgerðir til að ná fram launajafnrétti kynjanna.

Eins og ég hef tíundað hér áður, er í frumvarpinu lagt til eftirfarandi ákvæði, í þeim tilgangi að draga úr launamun kynjanna: “Atvinnurekanda er óheimilt að gera það að skilyrði fyrir ráðningu starfsmanns, að
honum sé bannað að veita þriðja aðila upplýsingar um laun sín eða kjör.”

Hvernig í ósköpunum er hægt að halda því fram að þetta séu þvingunaraðgerðir? Er það þvingun að hafa ekki lengur heimild til að þvinga starfsmann til að veita ekki upplýsingar um laun sín?

Er það þvingun að hafa ekki lengur heimild til þess að banna konum sem telja á sér brotið að bera saman laun sín og annarra til að komast að hinu sanna?

Afhverju eru atvinnurekendur svona á móti því að starfsmenn beri saman laun sín, ef þeim býður svo við að horfa?

Það skyldi þó ekki vera nema vegna þess að þá kæmi í ljós hve launin eru í raun lág og þá kæmi í ljós að hjá þeim tíðkast óútskýrður og ómálefnalegur launamunur milli kynja!

“Útivinnandi konum hætt við skalla og skeggvexti,” segir brezkur læknaprófessor.

Þetta er semsé fyrirsögn á frétt sem birtist í Morgunblaðinu 20. júlí 1977.

Fréttin hefst svona: “Brezkur læknaprófessor í Cambridge, að nafni Ivor Hill, heldur því fram að ungar og framgjarnar konur verði í auknum mæli fórnarlömb streitu, auk þess sem æ algengara verði að þeim spretti grön og aukist hárvöxtur á bringu. Þá heldur Hill því fram, að konur sem starfi utan heimilis eigi það á hættu að verða sköllóttar og megi jafnframt eiga von á því að kynorka þeirri aukist til muna.”

Það var einhver blaðamaður á Mogga sem dró þessa frétt upp fyrir einhverjum mánuðum og dreifði henni meðal samstarfsmanna sinna. Við höfðum gaman af.

Fréttin birtist semsé á þeim tíma þegar konur voru að sækja í sig veðrið og fara í auknum mæli út á vinnumarkaðinn. Af og til birtist hins vegar hræðsluáróður, á borð við þennan – væntanlega til að draga konurnar inn á heimilin aftur.

Eða hvaða kona vill vera með skalla og skegg?

Eða eigum við kannski að taka þetta lengra: Karlar, nú til dags, með skalla og skegg…voru þeir kannski útivinnandi konur árið 1977?

Hin innri siðgæðislögga Hagstofunnar hefur brotist upp á yfirborðið með óvæntar upplýsingar: Hún hefur komist að þeirri niðurstöðu að aðeins þriðjungur barna fæðist innan hjónabands.

O tempora, o mores.

Hvílíkir siðir, hvílíkir tímar!

Spurning um að leita viðbragða hjá Þjóðkirkjunni.