Því er ekki að leyna að það er mjög gaman að starfa á nýrri ritstjórn, sem vinnur saman að því að móta nýjan miðil.
Ferlið hefur verið mjög skemmtilegt og andinn hér er mjög góður, eins og ég hef sagt áður.
Fyrsta tölublað Krónikunnar kom út á miðvikudag. Blaðinu er eins og kunnugt er ritstýrt af konu: Sigríði Dögg Auðunsdóttur. Ég er aðstoðarritstjóri og meirihluti ritstjórnarinnar er konur.
Í því ljósi hefur verið forvitnilegt að fylgjast með umræðunni um blaðið eftir að það kom út. Staksteinar boða til að mynda að fylgst verði grannt með blaðinu, vegna þess eingöngu, að því sé ritstýrt af konum.
Og eftir höfðinu dansa limirnir. Nokkrir miðaldra karlmenn hafa stigið fram á rit – eða hljóðvöllinn og dregið fram allt það sem þeir hugsanlega gátu fundið blaðinu til foráttu. Línuskiptingaforrit hafa verið þeim einstaklega hugleikin.
Skemmtilegast af öllu er hins vegar að konur, á öllum aldri, hafa fagnað blaðinu sérstaklega og tekið því með eindæmum vel. Þær hafa m.a. komið þeim sjónarmiðum á framfæri á blogginu sínu, en einnig í póstum til ritstjórnarinnar.
Já, þetta er svolítið merkilegt. Maður veltir því fyrir sér hvort Krónikan hafi snert viðkvæma strengi í hjörtum einhverra miðaldra karla. Eru útverðir feðraveldisins að tala? Er verið að ógna einhverjum? Er einhver hræddur?
E.s. Því má halda til haga í þessari kynjagreiningu hér að fjölmargir karlmenn, ungir sem aldnir, hafa fagnað blaðinu.
Nýleg ummæli