Andvarp úr undirdjúpunum

„Það er kannski rétt að benda á að samhengi er á milli tímans og vatnsins, eins og mörg skáld hafa bent á, hvort tveggja rennur í burt og kemur ekki aftur,“ sagði Pétur H. Blöndal, þingmaður Sjálfstæðisflokks, í umræðum um vatnalagafrumvarpið á vorþingi 2006.

Hart var tekist á um frumvarpið og eftir langar og strangar umræður var ákveðið að renna málinu í gegnum þingið með því skilyrði að það tæki ekki strax gildi.

Gildistökunni var frestað í fyrra og nú hefur verið upplýst að henni eigi enn og aftur að fresta um ár til viðbótar.

Ég spái því að Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra eigi eftir að leggja fram frumvarp á hverju haustþingi út kjörtímabilið um frestun á gildistöku vatnalaganna.

Stjórnarflokkarnir eiga ekkert eftir að ná saman um málið.

Ég heyrði haft eftir einhverjum hagfræðingi í vikunni að ef efnahagsástandið batnaði ekki mætti búast við því að fólk flytti af landi brott.

En hvernig má það vera? Maður stórtapar á því að vera í útlöndum. Veik staða krónunnar sér til þess.

Þar fyrir utan boðaði Icelandair í dag sparnaðaraðgerðir sem felast meðal annars í því að fljúga vélunum hægar til að spara eldsneyti!

Ég held, satt best að segja, að meiri líkur séu á því að fólk haldi sig heima við þessar aðstæður.

Þegar skoðanakannanir benda til að stjórnmálaflokkar séu að tapa fylgi segja flokksmenn eitthvað á þessa leið: „Við eigum ekki að einblína á kannanir. Við eigum að líta til kosninga. Það sem skiptir máli er það hvað kemur upp úr kjörkössunum.“ (Fyrsti kafli í óskrifuðu bókinni: Lærðu að verða stjórnmálamaður).

Síðustu hræringar í borginni sýna þó – svo ekki verður um villst – að kannanir eru ekki bara kannanir. Þær hafa líka mikil áhrif.

Dæmið er svona: Sjálfstæðismenn í Reykjavík hafa á undanförnum mánuðum sagt – og það hefur komið skýrt fram í könnunum – að þeir styðji ekki þann vandræðagang sem einkennt hefur borgarstjórnarhóp Sjálfstæðisflokksins á kjörtímabilinu.

Talsmenn borgarstjórnarflokksins gripu reyndar fyrst til þess ráðs að kenna umræðunni um: Umræðan hefði verið sjálfstæðismönnum afar erfið!

Þegar hinir almennu sjálfstæðismenn - sem hingað til hafa verið taldir afar hollir sínum flokki – héldu hins vegar áfram að refsa borgarfulltrúunum gat hópurinn ekki lengur stungið höfðinu í sandinn.

Þeir litu í eigin barm. Hættu að berjast um borgarstjórastólinn að ári og sameinuðust um að Hanna Birna yrði þar í forystu.

En hvernig verður framhaldið?

Hvað sýna næstu kannanir? Mun fylgi sjálfstæðismanna í borginni rísa að nýju?

Eða verður sjálfstæðismönnum áfram refsað (í skoðanakönnunum) og nú sérstaklega fyrir það að leiða einn mann – frá sundruðum framboðslista og með lítið fylgi – til forystu í borginni?

Það er erfitt fyrir framsóknarmenn að vera í stjórnarandstöðu – því þeir mæta sjálfum sér í dyrunum, sagði Björg Eva Erlendsdóttir stjórnmálaskýrandi í Mannamáli á Stöð 2 í kvöld.

Þetta eru orð að sönnu. Verkefni stjórnvalda nú taka mið af þeirri stefnu sem tekin var í tíð ríkisstjórnar sjálfstæðismanna og framsóknarmanna.

Annars var skemmtilegt að fylgjast með þeim Björgu Evu og Agnesi Bragadóttur gera upp stjórnmál vetrarsins í þættinum Mannamáli.

Þær voru í lokin beðnar um að velja stjórnmálamann vetrarins. Agnes valdi Geir H. Haarde og Björg Eva valdi Ólaf F. Magnússon.

Þeim síðarnefnda hefði tekist hið ómögulega: Að verða borgarstjóri.

http://www.vidskipti.hi.is/Apps/WebObjects/HI.woa/wa/dp?detail=1014230&id=1013276

Kunningjakona mín var að koma heim úr stuttri heimsókn í Kína. Þar gerði hún tilraunir til þess að fylgjast með atburðunum í Tíbet. Hún leitaði á netinu og horfði á CNN og BBC World.

Það gekk illa.

Þegar hún fór á netið kom í ljós að ekki var hægt að komast inn á fréttir  alþjóðlegra fjölmiðla um Tíbet. Þegar CNN eða BBC fjölluðu um málið varð skjárinn auður.

Kínverskir fjölmiðlar hafa sáralítið sagt frá mótmælunum í Tíbet og stjórn kommúnista í Peking reynir að koma í veg fyrir að almenningur þar í landi geti lesið erlendar fréttir af ástandinu. Hún hefur meðal annars lokað  fyrir netaðgang að efni sem inniheldur orðin: Tibet, violence, riot og Lhasa.

Ritskoðunin nær einnig til myndbandsvefsíðunnar YouTube.

Kínastjórn reynir jafnframt að hindra fréttaflutning með því að halda erlendum fjölmiðlum frá Tíbet. Frá 12. mars hafa erlendir fjölmiðlamenn ekki fengið leyfi til að koma til Tíbets – nema með einni undantekningu. Og síðustu vikur hefur að minnsta kosti 25 fréttamönnum, þar á meðal frá Hong Kong, verið vísað frá Tíbet.

Náðarsamlegast fékk útvalinn fámennur hópur fréttamanna að fara til Lhasa, höfuðborgar Tíbets, í vikunni en fastlega er búist við því að hópurinn fái einungis að sjá það sem stjórnvöld vilja.

Kínastjórn hefur með öllum þessum aðgerðum sínum dregið úr veikum vonum manna um að hún stefni að því að veita almenningi þau sjálfsögðu réttindi að búa í opnu og lýðræðislegu samfélagi.

Það ber að harma og fordæma.

Synd að British Airways ætli að hætta áætlunarflugi til Íslands. Með því hefur verið hægt að ferðast ódýrt milli London og Reykjavíkur – í farþegarými sem gerir ráð fyrir hærra fólki en Evrópustaðallinn.

Íslensku flugfélögin hafa ekki getað boðið eins vel.

Annars var London fín um páskana – svolítið kalt og hráslagalegt - en andinn góður og nóg af flottum söfnum til að skoða.

Ekkert varð hins vegar úr verslunarleiðangri enda lítil skynsemi í því fyrir Íslending með dýrt pund í vasanum. 

Og já - á meðan ég man: Ég rakst ekki á neinn frægan í London. Ekki einu sinni Egil Helga.

En það er allt í lagi!

Hinir stórskemmtilegu Staksteinar fjölluðu nýverið um það sem þeir kölluðu víðtæka en hljóðláta valdatilfærslu frá viðskiptajöfrum til stjórnmálamanna. Þeir síðarnefndu hefðu misst völdin til þeirra fyrrnefndu en væru nú að fá þau til baka.

„Stjórnmálamennirnir eru að endurheimta völdin, sem þeir hafa misst til viðskiptajöfra og fjármálajöfra á fyrstu árum 21. aldarinnar.“

Ýmsir klóruðu sér í kollinum og veltu fyrir sér hvað Staksteinar væru að fara. Kannski skýringuna megi finna í Reykjavíkurbréfinu um helgina:

„Þar [á Írlandi] er nú rætt um að hugsanlega þurfi að þjóðnýta írsku bankana eða alla vega einhverja þeirra. Sú skoðun hefur skotið upp kollinum í umræðum hér að það sama gæti gerzt undir lok þessa árs eða snemma á næsta ári í okkar samfélagi.“

Í Viðskiptablaðinu er rifjuð upp eftirfarandi leiðrétting frá 14. maí 1987:

„Í Morgunblaðinu sl. þriðjudag þar sem getið var um söluhæstu drengina hjá Rauða krossi Íslands misritaðist nafn eins þeirra. Rétt er nafnið Annþór Kristján Karlsson. Hlutaðeigendur eru beðnir velvirðingar á þessu.“

Hver kannast ekki við þessa frasa?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=o6P2w5GkXmU&feature=related]