Arkitektúr, skipulag og staðarprýði

Reykjavíkurflugvöllur hefur verið á leið úr Vatnsmýrinnni í meira en 30 ár. 

Óvissan um framtíð vallarins hefur gert það að verkum að uppbygging hefur engin verið og fasteignir hafa drabbast niður.  Og á hinn vænginn hefur óvissan leitt af sér margvíslegar skipulagsógöngur sem snerta allt höfuðborgarsvæðið.

Umræðan, öll þessi ár, hefur ekki leitt til niðurstöðu sem sátt er um. Málið er í limbói og á meðan  er allri starfsemi og uppbyggingu á flugvellinum haldið í járnum.

Því hefur verið haldið fram að staðsetning flugvallarins hafi sett hömlur á þróun Reykjavíkur. Því hefur líka verið haldið fram að einmitt staðsetning flugvallarins innan borgarinnar hafi haft mest áhrif á farsælt gengi borgarinnar sem höfuðborgar landsins undanfarin rúm 60 ár.

Þetta er átakamál sem skrifaðar hafa verið um ýtarlegar skýrslur og haldnir tugir funda og ráðstefna. Haldnar voru kosningar um málið.  Stór alþjóðleg samkeppni var haldin til þess að upplýsa hvaða tækifæri væri að finna  í Vatnsmýrinni.  Allt án þess að niðurstaða sem sátt er um hafi náðst.

Í stjórnun er notað hugtakið “Núll lausn” eða “Núll valkostur”. En í því felst að gera ekkert og búa við óbreytt ástand. Oft er það besta lausnin.

Þegar skoðaðar eru höfuðborgir Evrópu og fjarlægð frá miðborg til flugvallar þá sést að þær eru allar með flugvöll innan við 20 km frá borgarmiðju og 50% þeirra með flugvöll í innan við 10 km fjarlægð. Stutt vegalengd frá flugvelli til miðborgar er allstaðar álitinn mikill kostur.

Ef stjórnmálamönnum lánaðist að skoða höfuðborgarsvæðið sem eina heild og taka afstöðu til staðsetningar flugvallarins í stærra samhengi má búast við að viðhorfin breyttust. Fólk mundi skoða samkeppnisstöðu höfuðborgarsvæðisins og tækifæri sem byðust með öðru hugarfari.

Hjálögð er loftmynd sem sýnir staðsetningu flugvallarins á höfuðborgarsvæðinu.  Þar er því haldið fram að Reykjavíkurflugvöllur helgi sér um 100 ha byggingarlands.  Handan Skerjafjarðar er sagt að um 800 ha séu mögulegir til uppbyggingar. 

Inná myndina eru teiknaðar hugsanlegar tengingar milli Nauthólsvíkur, Kársness, Álftarness og þaðan til Hafnarfjarðar.

Skyldur höfuðborgarinnar við landsbyggðina eru miklar og spyrja má hvort 10-15 þúsund manna byggð í Vatnsmýri vegi meira en greið tenging við landsbyggðina og útlönd?  Hvort 10-15 þúsund manna byggð þarna vegi meira en sú samkeppnishæfni borgarinnar við aðrar borgir sem staðsetning flugvallarins skapar?  Hvort byggð í Vatnsmýrinni muni draga úr uppbyggingu í núverandi miðborg Reykjavíkur þegar “þægilegri” byggingatækifæri opnast svo nálægt?  Spyrja má hvort ekki megi leysa skipulagsvanda höfuðborgarsvæðisins á hagkvæmari hátt en að flytja flugvöllinn eða leggja niður?  Er þetta skynsamlegt þegar sennilega 10 sinnum stærra land er innan seilingar sunnan Skerjafjarðar?

Á „núll lausnin“ kannski best við í Vatnsmýri?

Svo er hér örstutt kynning á flugvellinum í Toronto í Kanada 

http://www.torontoport.com/flash/airport_hub.swf

Árni Ólafsson  skrifaði athugasemd við bloggið í gær þar sem hann veltir fyrir sér sívakandi spurningunni um  hvort við þurfum að uppfylla einhverjar kröfur til hýbýla umfram þarfir hellisbúans. Bara ef einhver hönnunarfyrirbrigði eftir stjörnurnar sé að finna í viðkomandi hýbýlum þá sé náð ásættanlegum standard!. Árni nefndi þarna Philippe Starck.

Öll athugasemd Árna er umhugsunarverð.  Ég man eftir því að í þáttunum “Innlit/Útlit”  í sjónvarpinu var oft húsahönnun í fókus.  En ég man ekki eftir því að nokkurn tíma hafi verið fjallað um húsin heldur voru skoðaðir hönnunargripir í hýbýlunum,  efni og hvar varan var keypt og hvað iðnaðarmennirnir hafi verið liprir.

Ég hef oft velt fyrir mér stjörnuarkitektum og skoðað þá með gagnrýnum augum.  Til dæmis hina þekktu sítrónupressu Philippe Starck.

Starck hannaði  sítrónupressu sem vakti mikla athygli á sínum tíma vegna formsins og hugmynavinnu sem að baki lá. Pressan er úr málmi og lítur út eins og geimvera úr sögunni “Innrásin frá Mars” (War of the worlds) Hún virkar ágætlega sem munur til þess að skreyta heimili með,  en er afleit sem sítrónupressa.

Ætlast er til þess að ílát sé sett undir pressuna og þegar sítrónunni er þrýst á hana þá drýpur safinn niður í ílátið. Markmiðin eru góð en árangurinn slæmur þegar notagildið er athugað. Venjuleg billeg sítrónupressa úr IKEA er margfalt betri nytjahlutur.

Þegar pressa á sítrónu í “listaverki” Starcks þá er ekki víst að hún passi við pressuna og er annað hvort of stór eða of lítil. Vökvinn rennur  niður í glasið en það gera sítrónusteinarnir líka ásamt því aldinkjöti sem maður vill etv. ekki hafa í safanum. Þegar glasið er tekið undan halda leifar safans áfram að leka niður á borðið og suppa það út.  Í raun er sítrónupressa Philips Starck ónothæf af þessum sökum.

Þegar þessu er lokið og kemur að þrifum á pressu Starcks, þá passar hún illa inn í uppvottvélina.  Efni pressunnar þolir ekki uppþvottavélina og hún skemmist.

Þá vaknar spurningin hvort nútíma nytjahlutur, sítrónupressa, sem þjónar illa hlutverki sínu og þolir ekki uppþvottavél sé góð hönnun?

Til samanburðar birti ég mynd af pressu frá IKEA. Hún var keypt fyrir einum 30 árum og er búin að fara um það bil 1560 sinnum í uppþvottavélina og vera þar i 90 mínútur í hvert sinn. Það sér ekki á henni og hún á eftir að duga í 30 ár í viðbót. IKEA  pressan passar á allar stærðir sítróna og skilur frá þá hluta sítrónunnar sem maður óskar ekki eftir og er þrifalegri. En hún er ekki beinlínis skart sem stillt er upp til sýnis.

Til samanburðar eru birtar hér myndir af nýrri pressu eftir  hönnuði Joseph Joseph sem er nýstárleg og manni sýnist hún taki á starfrænum grunvallaratriðum sem skipta máli þegar um nytjahlut er að ræða.

Spurning er hvort  pressa Starcks sé ekki fyrst og fremst skraut á borð við verkjastyttur Bing & Gröndal þar sem hver skreytir sín hýbýli eftir sínum smekk og ekki ætlast til neinna praktískra nota ?

„Maðurinn finnur það sem hann leitar að, og sá sem trúir á draug finnur draug“, sagði Halldór Laxness í Sjálfstæðu fólki. Það fólk sem trúir því að þörf sé fyrir það verður ómissandi. Arkitektar sem ekki trúa því að þeir fái vinnu fá hana ekki. Sjálfsmynd arkitekta er í rusli. Því þarf að breyta. Markaðir fyrir arkitekta eru nægir. Það þarf aðeins að finna þá og aðlaga þjónustuna kröfum þeirra. Nú er staða stéttarinnar slæm og því er haldið fram að það sé milli 80 og 90% atvinnuleysi meðal arkitekta ef frá eru taldir þeir sem starfa hjá ríki og sveitarfélögum. Tækifæri sem var að finna í LSH glötuðust. Nú er að leita annarsstaðar.

Einhver frjálslyndasti og mesti hugsuður í danskri arkitektastétt á síðustu öld, Paul Henningsen, sagði eitt sinn „Að vera frjálslyndur væri ekki réttindi heldur erfið skylda. Frjálslyndi fælist ekki í því að trúa á framfarir, heldur að efast um þær“. Þarna átti hann við að maður ætti að vera móttækilegur fyrir breytingum, en jafnframt að vera gagnrýnin á þær.

Þetta sjónarmið hefur sennilega aldrei verið jafn þýðingarmikið og einmitt nú þegar atburðarrás framfaranna er um það bil að taka völdin frá þeim sem þær eiga að þjóna. Þegar hugsað er til framtíðarstefnu er ávallt hollt að hafa hugleiðingar á borð við þær sem Paul Henningsen tjáir hér í huga.

Paul Henningssen (1894-1967) var þekktur fyrir hönnun lampa og virka þáttöku í umræðu í dönsku þjóðfélagi um áratugaskeið.

Hann teiknaði fyrsta PH lampann árið 1924 og var staðararkitekt Tivoli í Kaupmannahöfn frá 1941.

“Íslandsvinurinn” Bjarke Ingels sem rekur teiknistofuna BIG í Kaupmannahöfn hefur unnið nokkrar samkeppnir undanfarið. Síðan teiknistofa hans vann samkeppni um aðalstöðvar gamla Landsbankans hefur hann unnið keppni um listasafn í Mexico, ráðhúsið í Tallin, háhýsi í Kína og bókasafn í Aserbaitijan .

Það er sammerkt með verkum BIG að þau eru framsækin og löðra í hugmyndaauðgi og funktionalisminn er ráðandi. Verk hans eru nýstárleg, spennandi og byggja á einskonar hugmyndafræði eða verklagi sem notað er til þess að nálgast niðurstöðuna. 

En á þeim er einn galli og hann er sá að verk hans taka lítið tillit til þess umhverfis sem þau eiga að rísa. Þau eru ekki eins og bretinn segir ”site specific”. Bjarke Ingels les ekki staðinn og fangar ekki anda hans. Það er sennilega vegna þess að orkan fer í annað eða hitt að hann kann ekki að meta verk fyrri kynslóða og skilur ekki anda staðanna. 

Ég hef aldrei komið til Tallin en mér er sagt að þetta sé vinalegur lítill bær sem hefur sinn sjarma og sín einkenni.

BIG hættir til við að nálgast lausnirnar með e.k. “hér kem ég” þankagangi  eða “First we take Mannhattan, then we take Berlin” 

Þegar ég gekk í arkitektaskóla voru athuganir á staðnum lykilatriði og forsenda fyrir framhaldinu. Skoðað var bæjarskipulagið, landslagið, arkitektúrinn og félagslega umhverfið. Síðan var reynt að ná tökum á anda staðarins og gerðar tillögur sem styrktu kostina og dró úr göllunum 

Hér á eftir koma nokkrar myndir af vinningstillögu BIG í Tallin og að lokum til uppryfjunar tölvumynd af vinningstillögu BIG að Landsbanka Íslands í miðborg Reykjavíkur. 

Hér að neðan er svo tölvumynd af Landsbanka íslands eins og hann var hugsaður af BIG sem hlaut fyrstu verðlaun í lokaðri samkeppni um bygginguna vorið 2008.

DESIGNA er íslenskt arkitektafyritæki sem er til helminga í eigu VA arkitekta og Á Stofunni arkitekta. Fyritækið var stofnað með það markmið að ná fótfestu á breskum arkitektamarkaði. 

Óhætt er að segja að DESIGNA hafi náð góðum árangri og hafa verið reystar þrjár skólabyggingar eftir hönnun DESIGNA í Skotlandi. 

Á undanförnum árum hafa aðilar stofunnar komist í gegnum þrjú forvöl auk þess að hafa verið kallaðir  til verka í fjórða sinn. Forvölin voru í héruðunum Angus, Scottish Border og Aberdeen. Fékk DESIGNA  mjög góða dóma fyrir verk sín á öllum stöðunum og bar sigur úr bítum í Aberdeen. DESIGNA var kallað til Hjaltlandseyja vegna skólabyggingar þar og áttu fundi með yfirvöldum. En það náðust ekki samningar.

Hjálagt eru myndir af einni skólabyggingu DESIGNA sem opnuð var síðastliðið haust í Aberdeen.  Þetta er Cults Academy sem er um 20 þúsund fermetra framhaldsskóli með fullkominni íþróttaaðstöðu. Skólinn er ætlaður 1150 nemendum. Gerður er góður rómur að byggingunni og hefur verið lofsamlega fjallað um hana í sjónvarpi, dagblöðum og tímaritum.

Þetta er eitt dæmi af mörgum sem sýnir og sannar að íslenskir arkitektar standa erlendum starfsbræðrum sínum erlendis hvergi að baki. Þvert á móti.

Eftir bakslag í efnahagsmálum heimsins og lægð í byggingariðnaði hafa tækifærum DESIGNA erlendis fækkað. En öll él styttir upp um síðir.

DESIGNA er dæmi um íslenskt fyrirtæki í arkitektaþjónustu sem hefur ekki burði til þess að vera ábyrgðaraðili í samkeppni um hönnun nýs Landspítala Háskólasjúkrahúss að mati þeirra sem sömdu forvalsgögnin. DESIGNA  hefur ekki hannað þrjú 500 sjúkrarúma spítala á síðustu 10 árum, eins og verkefnastjórnin óskar helst.

Maður veltir fyrir sér hvað vakir fyrir íslenskum stjórnvöldum og viðhorfi þeirra til atvinnulífs hér á landi þegar kröfur á borð við þessar eru á borð bornar.

Það er ekki bara hér á landi sem arkitektar eru að velta fyrir sér sjúkrahúsum og hagræðingu þar.

Iðnhönnuðirnir hjá Priestmangood hafa lagt fram hugmyndir um sjúkraaðstöðu sem eiga rætur sinar að rekja til aðstöðu á fyrsta farrými stóru flugfélaganna á löngum flugum.

Hugmyndin er að gera eins og í flugvélunum;  Að lágmarka rýmið sem þarf fyrir starfssemina og hámarka framleiðni starfsmanna. Á sjúkradeild þeirri sem hér er til umfjöllunnar komast fleiri sjúklingar á færri fermetra og þeim er þjónað af færri starfsmönnum. Vinna hönnuðanna á rætur sínar að rekja til áforma um sparnað í breska heilbrigðiskerfinu, NHS.

Myndirnar sem fylgja sýna legudeild fyrir stutta innlögn eða aðstöðu þar sem sjúklingar fá næði til að jafna sig eftir aðgerð.

Nýlega kom út fróðleg skýrsla “The Health manifesto”   þar má kynna sér þessar hugmyndir betur. Þar er talað um að auka svokölluð  „High Street walk-in Centers“ í heilsugæslunni. Það er að færa heilsugæsluna nær notendahópnum, sjúklingunum.

Slóðin er hér.:

http://www.priestmangoode.com/content/uploads/The-Health-Manifesto.pdf

Það verður spennandi að sjá sparnaðarhugmyndirnar í þarfagreiningu vegna fyrirhugaðrar nýbyggingar Lanspítala Háskólasjúkrahúss við Hringbraut, en hún verður opinberuð á næstu vikum.

Það er vert að hugleiða hvor kosturinn sé betri, að vera einn á stofu þar sem manni leiðist og er hugsanlega hræddur um öryggi sitt eða vera á tveggja manna stofu með einhverjum sem ekka á skap með manni. Þriðji kosturinn gæti verið, þegar þannig stendur á, sá sem hér er kynntur

Sjálfsagt má byggja einhverja tegund ferðammannaþjónustu á hugmyndum úr aðstöðu á fyrsta farrými flugfélaganna.

Yfirgnæfandi meirihluti nútíma arkitekta eru “funktionalistar”,  hvort sem þeim líkar það betur eða verr.

Þetta segi ég vegna þess að byggingarlist er nytjalist.

Ef arkitektar kynna sér bækurnar ”Kindergarten Chats” eða ”Autobiography of an Idea” eftir Louis Sullivan (1856-1924), þar sem hin fleyga setning “ Form follows Function” kom fyrst fram, átta þeir sig strax á því að þeir eru funktionalistar.

Þeir sem kynna sér hina rúmlega 2000 ára “10 bækur um arkitektúr” eftir Vitruvius (80-70 fK- 15 fK)  eða ”Townscape” eftir Gordon Cullen, (1914-1994), “Experiencing architecture” eftir Steen Eiler Rasmussen, (1898-1990) eða ”Bogen om grimt og smukt” eftir Odd Brochmann (1909-1992) sjá að funktionalisminn er góður og óumflýjanlegur.

Alvar Aalto var funktionalisti,  Gropius, Le Corbusier,  Sigurður Guðmundsson og Gunnlaugur Halldórsson voru allir funktionalistar,  Arne Jacobsen og Gunnar Asplund voru líka í þeirra hópi.  Þeir skiluðu góðum arkitektúr.  Þeir skiluðu af sér nytjalist sem stendur tímans tönn.

Tilefni þessarar færslu er,  að ég var að lesa,  einu sinni enn,  bækur Harðar Ágústssonar um Íslenska byggingararfleifð.  Þar er vitnað í Sigurð Guðmundsson (1885-1958) sem var mikilvirkur arkitekt á fyrri hluta síðustu aldar. Tilvitnunin sem fjallar um “hinn nýja stíl” sýnist mér vera frá því um miðjan fjórða áratug síðustu aldar, fyrir brátt 80 árum.

Sigurður sagði: “…hinn nýi stíll gerir fyrst og fremst þær kröfur að húsin séu svo nothæf sem framast má verða, og að öll gerð þeirra og allt form svari til þess hlutverks sem þeim er ætlað. (….) Ennfremur að hin ytri ásýnd segi sannleikann, en sé ekki dulargerfi til þess að leyna sannleikanum”

Þetta hefur verið grundvallaratriði byggingarlistarinnar um áratugaskeið og því er óskiljanlegt að arkitektar hafi enn þá ímynd meðal almennings að þeir séu sífellt að reisa sér minnisvarða. Jafnvel nánustu samstarfsmenn arkitekta, verkfræðingarnir,  átta sig ekki á þessu og taka sér á hendur að vera ábyrgðarmenn á verkum arkitektanna, sem mestu valda þó um niðurstöðu verksins þegar upp er staðið og tímar líða.

Ég verð mikið var við, að þeir sem tjá sig um funktionalismann kenna honum um flest það sem illa fer í byggingarlistinni.

Menn verða að  átta sig á því að það voru rónarnir sem komu óorði á vínið og það er ekki víninu að kenna að til eru rónar.

Lélegu arkitektarnir og verkfræðingarnir komu óorði á funktionalismann, það er ekki stefnunni að kenna.

P.S. Bækur Harðar Ágústssonar um Íslenska byggingararfleifð (I og II) eru til sölu á bókamarkaði í Perlunni núna á góðum prís.

Myndir af Villa Savoye eftir Le Corbusier byggð úr LEGO kubbum og opna úr bók Vitruvíusar, “10 bækur um arkitektúr” sem skrifuð var fyrir Krists burð fylgja færslunn.

Nú liggur fyrir niðurstaða í forvali um hönnun Landspítala Háskólasjúkrahúss. 

Niðurstaðan sýndi að forvalsgögnin voru ekki í samræmi við verkefnið, markaðinn eða þá þjónustu sem er í boði á þessum vettvangi hér á landi.  Viðhöfð var slæm stjórnsýsla, fagfélög voru hundsuð og þau sýndu skort á festu og karakter, eins og það er kallað í handboltanum.

Á daginn kom að einungis 7 umsóknir bárust sem er rúmlega þriðjungur þeirra sem sóttu um sama verkefni fyrir 6 árum. En þá áraði mjög vel hjá arkitektum og lítil eftirspurn eftir verkum miðað við ástandið nú.

Í fréttatilkynningu LSH frá í fyrradag segir að meira en 700 íslenskir sérfræðingar séu að baki teymanna fimm sem komust í gegnum forvalið. Ef  útlendingarnir eru taldir með hljóta sérfræðingarnir að vera nálægt 1000. Það má skilja þetta svo að forvalsnefndinni þyki þetta svolítið  góður árangur hjá sér þó þetta sé sennilega 950 sérfræðingum umfram þörf á samkeppnisstiginu.

Þóknunin fyrir þátttökuna er alls 75 milljónir eða sem nemur um 75 þúsund krónur á hvern sérfræðing sem gera aftur tæp 20 þúsund á mánuði á sérfræðing þá mánuði sem samkeppnin stendur

En sem betur fer er þetta ekki svona. Sennilega koma ekki nema eitthvað innan við 50 manns að gerð samkeppnistillagnanna svo launin verða eitthvað skárri.

Ég er ekki að gagnrýna kollega mína á stofunum sem sóttu um. Þeir fara að þeim reglum sem þeim eru settar, tilneyddir, og ég vona bara að þeim gangi sem best í framhaldinu.

Það sem ég er að gagnrýna er það augljósa, að forvalsgögnin voru vitlaus og ekki sniðin að neinum raunveruleika. Teymin þurftu á aðstoð 2-4 erlendra fyrirtækja hvert til þess að fullnægja skilyrðum forvalsnefndar og komast að borðinu. Teymin eru samsett af mörgum fyrirtækjum sem gerir allan ákvarðanaferil í tillögugerðinni mjög flókinn. Einstök teymi samanstanda af allt að 12 fyrirtækjum, sem flest eru af stærri gerðinni. 

Arkitektafélagið lagði til að LSH færi í hefðbundið lögformlegt skipulagsferli með öllum þeim kynningum sem því tilheyra. Að því loknu yrðu haldnar samtímis 5-10 samkeppnir um einstaka hluta spítalans og í framhaldi yrði hann boðin út í sömu hlutum. Fyrst til verkfræðinga og annarra sérfræðinga og síðan til framkvæmda til verktaka. Þetta hefði komi af stað öflugri hreyfingu á ráðgjafa- og verktakafyrirtæki á landinu að mati arkitekta þar sem stór fjöldi fyrirtækja kæmi að verki.

Það er auðvitað ljóst að þeir sem komu að málinu voru að gera sitt besta og voru í góðri trú. Þessi útkoma er óhappaverk sem hefði auðveldlega verið hægt að komast hjá með því að leita ráða hjá aðilum sem hafa áratuga reynslu í því að varða slóð samkeppna af þessu tagi.

En það var ekki gert.

Lesa má meira um málið hér:

http://www.haskolasjukrahus.is/nyrlandspitali/islenska/fjolmidlatorg/frettir/?cat_id=43782&ew_0_a_id=358195

Hinar þrjár sýnilegu víddir byggingalistarinnar skipta miklu máli. En það eru fleiri faldar víddir sem skipta ekki síður máli,  t.d. félagslega víddin, hljómburðurinn, lykt og litir.

Svo er það fjórða víddin, tíminn. Þegar hugsað er til arkitektastofunnar ARGOS kemur tíminn einmitt upp í hugann.

ARGOS, Arkitektastofa Grétars Markússonar og Stefáns Arnar Stefánssonar var stofnuð fyrir bráðum tveimur áratugum en stendur á gömlum grunni. Hún á rætur sínar að rekja til Teiknistofunnar Höfða og síðar Teiknistofu Stefáns Jónssonar.

ARGOS hefur unnið að margvíslegum verkefnum á sviði skipulags og bygginga. Þeir fengu Menningarverðlaun DV 1984 fyrir nýbyggingar og umhverfi Bernhöftstorfunnar í Reykjavík, ásamt Einari E. Sæmundsen landslagsarkitekt. Ásamt Hjörleifi Stefánssyni arkitekt  hönnuðu þeir húsið að Vesturgötu 7 fyrir Reykjavíkurborg og ásamt Teiknistofunni Úti og inni hafa þeir unnið að stækkun Grunnskólans á Sauðárkróki.

Þeir hafa einnig unnið að endurbyggingu fjölmargra húsa víða um land, m.a. Ísafoldarhússins í Aðalstræti í Reykjavík, Eyjólfspakkhúss og Stórapakkhúss í Flatey á Breiðafirði og Roalds Brakka á Siglufirði, svo dæmi séu tekin.

Þeir hafa gert teikningar að tilgátuhúsum um skála og kirkju frá landnámsöld í Brattahlíð á Grænlandi og Eiríksstöðum í Haukadal sem byggð voru árið 2000.

Þeir hafa teiknað viðbyggingar við Minjasafnið á Akureyri, Byggðasafnið í Skógum undir Eyjafjöllum, nýbyggingu Safnahússins á Egilsstöðum og safnahús í  gamla kaupfélagshúsinu í Búðardal, svo eitthvað sé nefnt.

Hjálagt eru nokkrar myndir af verkum ARGOS frá liðnum árum. Þar á meðal eru nýbyggingar á horni Aðalstrætis og Túngötu, sem þeir félagar unnu í samstarfi við Steinar Sigurðsson arkitekt og VA-arkitekta. Þetta verk er með flækjustig sem er meira en nokkurt sem ég þekki. Vafalaust meiri enn nokkur spítalabygging þó stærri sé í fermetrum talið.  Í Aðalstræti  blandast saman samþætting merkra fornminja, borgarskipulags þar sem nýtingarhlutfall er yfir 2 en húsahæð er mest 4 hæðir. Þessu til viðbótar kemur flókin starfsemi í húsunum.

Fógetastofur við Aðalstræti

Grímsstaðavör

Pakkhúsin og samkomuhúsið í Flatey á Breiðafirði

Bernhöftstorfan

Eiríksstaðir. Tilgátuhús

Byggingar við Aðalstræti þar sem blandað er saman nýju og gömlu

BByggingar við Aðalstræti