Anna Pála Sverrisdóttir

Eitt kvöldið sit ég uppi á þaki í flóttamannabúðum í Palestínu og tala um ástarsorgir. Það næsta er ég á leið niður að Rauðahafsströnd Egyptalands og upp að Miðjarðarhafinu aftur til að komast inn á Gaza-ströndina að tala um kvenfrelsi (og náttúrulega flýja lélegt íslenskt sumar til að komast á ströndina, hoho!)

Aldeilis margt búið að gerast hjá mér að undanförnu. Svosem líka heima á Íslandi af því ég var að vesenast í starfaskiptum héðan úr fjarlægðinni.

Ég skrifa nánar um Gaza síðar – en langar að segja aðeins frá palestínsku flóttamannabúðunum. Þegar ég heyrði fyrst um flóttamannabúðirnar sá ég þær fyrir mér svona eins og í fréttamyndum og bíó: Risa-tjaldborg með sveltandi fólki innbyrðis og vopnuðum vörðum í kring til að bægja burtu árásarmönnum.

Raunveruleikinn er ekki svona. Í fáum orðum eru hús komin í stað tjaldanna og ekki allir íbúarnir hungraðir. Vopnuðu verðirnir í kring eru ísraelskir hermenn sem kúga íbúana samkvæmt skipunum í stað þess að vernda þá. Börnin eru svo þarna auðvitað - ekki allsber reyndar – og eru skemmtileg og gaman að sprella með þeim. Ég tók t.d. rosalega fótboltasyrpu í Aida-búðunum í Betlehem um daginn.

Flóttamannabúðir Palestínufólks eru reyndar margar og ólíkar og aðstæðurnar mis-lélegar. Sums staðar algjörlega ömurlegar í nágrannalöndunum, t.d. eins og þeim sem elsku flóttafólkið okkar á Akranesi kom úr og Sigríður Víðis Jónsdóttir vinkona mín og meistari hefur skrifað svo mikið um (get ekki beðið eftir bókinni hennar).

Ég er hins vegar bara búin að vera í búðum innan í Palestínu sjálfri. Það hljómar undarlega: Palestínubúar í flóttamannabúðum í Palestínu?? Hver er lógíkin í því? Sko. Það sem við tölum í dag um sem Palestínu, þ.e. Gaza-ströndin, Vesturbakkinn (á Jórdan-ánni) og Austurhluti Jerúsalem, eru raunar bara sirka 22% af því landi sem var hernumið kringum 1948 til að stofna Ísraelsríki á. Á þeim tíma flýðu milli sjö og átta hundruð þúsund Palestínubúar heimili sín. Tóku með sér lyklana og héldu að þau kæmust aftur heim eftir nokkrar vikur. Nú sextíu árum seinna eru þessar fjölskyldur ennþá að bíða eftir að fá að njóta sinna lögvörðu réttinda til að snúa aftur til heimkynna sinna og lykillinn hefur orðið tákn baráttunnar. Þar sem ég veit ekki hversu mörg ykkar fá jafn brjálæðislega mikið út úr því og ég að tala um lagalegar hliðar á þessum málum, ætla ég að sleppa löngum útskýringum. Bara þetta: Það er alveg kýrskýrt samkvæmt þjóðarétti, m.a. alþjóðlegum skuldbindingum sem Ísraelsríki hefur undirgengist, að flóttafólkið sem var hrakið frá heimilum sínum árið 1948 í Palestínu, á rétt á að fá að snúa aftur eða hafa val um að fá bætur.

Af þessari ástæðu býr fólk ennþá í flóttamannabúðum, jafnvel þótt búðirnar líti svona mikið öðruvísi út en í bíómyndunum. Sums staðar eru aðstæður bara nokkuð góðar og upplifunin meira eins og að vera í sæmilegu hverfi, þótt almennt séu aðstæður í flóttamannabúðunum talsvert verri en hjá Palestínubúum utan þeirra. Sums staðar eru göturnar svo þröngar að fólk nær rétt svo að labba í einfaldri halarófu eftir þeim og eðlileg fólksfjölgun hefur leitt til þess að það er óbærilega margt fólk á sama litla frímerkinu. Jafnvel fólk sem býr við þannig aðstæður að komast ekki út úr búðunum vegna takmörkunar Ísraelsríkis á ferðafrelsi þess og býr því í óformlegu fangelsi í nafni „öryggis“. Dreptu mig.

Á flugferðum sef ég venjulega svo fast að ég vakna við að munnurinn er orðinn þurr af að hafa verið svona lengi opinn.

Í fluginu til Ísraels í síðustu viku svaf ég ekki alveg svona vært, þótt ég væri þreytt. Ég var ein á leiðinni til Palestínu og það síðasta í heiminum sem ég nennti var önnur umferð af sjö tíma yfirheyrslurugli eins og árið 2008 þegar ég kom hingað fyrst. Ekki að ég væri hrædd – í versta falli myndi ég tapa nokkrum stundum af ævi minni í pirrandi stagl við unga Ísraela og í því allra versta vera send til baka með frímerki á rassinum, sem var mjög ólíklegt þrátt fyrir hótanir um það síðast. En ég var þreytt og hraus hugur við að þrátta á Ben Gurion flugvelli fram á nótt og eiga eftir að finna út úr hvernig ég kæmi sjálfri mér inn í Tel Aviv borg á gististaðinn. Svo ég játa á mig smá kvíða.

Ég biðröðinni í vegabréfseftirlit ímyndaði ég mér að ég væri í leiknum „Ég kemst í gegnum tollinn…“ Í stuttu máli vann ég leikinn! Með eftirfarandi samtali við vegabréfseftirlitskonu: „Og hvað ætlar þú að gera í Ísrael?“ -Blessuð. Ég ætla í frí og hitta aðra femínista og vonandi lesbíur. „Hvað sagðirðu, f…?“ -Femínista. „Jahá, eins og ég er!“ -Einmitt, frábært, takk, bless. Femínistamafían sér um sína, börnin mín.

… Það er erfitt að vera þreytt og óörugg í myrkrinu og algjörlega upp á duttlunga starfsmanna Ísraels komin. Samt var þetta auðvitað nákvæmlega ekkert mál af því ég vissi að ég var örugg. En þetta var lítil saga úr daglega lífinu sem tengist hernámi Ísraels á Palestínu og gerir vonandi aðeins auðveldara að ímynda sér hvernig þetta væri ef ég eða þú værum frá Palestínu. Þá væru sögurnar skuggalegri en mín. Líf Palestínufólks undir hernáminu þýðir að Ísraelar gera það sem þeim sýnist með líf þess og ákveða allt sem þeir vilja um það.

Ég er samt ekki hér í Palestínu núna til að heyra um hörmungar og volæði og sjá allar sannanirnar. Búin að því. Ég er hér núna til að heyra um styrkinn sem býr hér og baráttuna fyrir frjálsu og réttlátu samfélagi, sérstaklega fyrir konur. Og til að njóta lífsins og hlæja með öllum snillingunum sem búa hérna!

Later alligator.

E.S. Ég hef ekki notað þetta blogg síðan ég var með skyldublogg í kosningabaráttu 2009. Skemmtileg tilviljun að á myndinni efst er ég með Palestínuklút um hálsinn. Það sem mig langar að gera á næstunni er meira í ætt við gamla ferðabloggið mitt fyrir mbl.is en við sjáum hvort ég hef tíma í það fyrir kvenréttindatali og vatnspípureykingum.

Jæja. Þá er hinn vandræðalegi texti sem fjallaði um prófkjör sem er löngu búið, loksins farinn úr borðanum hérna að ofan. Þá er hægt að opna blogggáttirnar.

Af þeim óendanlega mörgu hlutum sem hafa drifið á dagana að undanförnu, á Akureyri, Ísafirði en þó fyrst og fremst í Reykjavík (Suður, ég er í framboði þar og þar er líka ástkær Kringlan staðsett þótt ég búi reyndar sjálf í RVK Norður og geti því ekki kosið sjálfa mig) vil ég mæla sérstaklega með einu og það er þetta vídjó hérna. Fyrir utan góðan boðskap er ég sáttust við hvað það er hrikalega fyndið. Titillinn á þessu bloggi er stolinn frá Jóni Þóri, fyrrum ómaga á heimili okkar stelpnanna, nú fullgildum heimilismanni þegar hann svo kýs. Jón Þór átti einmitt leið hérna um í fyrradag og stakk upp í mig með þessari línu. Kannski er ég fyrirfram búin að stinga upp í einangrunarsinna sem leggja leið sína um þetta blog og kíkja á myndbandið. En grínlaust, góða skemmtun: eee-ess-bjé.

Ég endaði í fimmta sæti eftir allt saman – fimmta sæti í
Reykjavíkurkjördæmi suður. Svo ég get ekki kosið sjálfa mig en er í
staðinn svo heppin að fá að kjósa Jóhönnu okkar.

Þetta sæti er náttúrulega baráttusætið. Það er séns að ég komist inn
á Alþingi eftir tæpar þrjár vikur ef okkur gengur mjög vel. Mér finnst
það dálítið skrýtin tilfinning. Var að spjalla við skemmtilegar stelpur
í heimsókn í Kvennó og játaði fyrir þeim að ég yrði stundum hálfhrædd
við þessa tilhugsun. Fólkið sem sest á Alþingi núna þarf að standa sig
svo frábærlega vel. Ég myndi að sjálfsögðu leggja mig 120% fram, það er
ekki málið. Og talandi um það – vinnuframlag á ýmsum vígstöðvum hefur
verið vel ofan við 100% sem er ástæðan fyrir að þetta blogg ákvað að
taka sér tímabundið veikindafrí.

Ég er að læra á þetta allt því ég hef aldrei tekið fullan þátt í
kosningabaráttu á landsvísu, bara verið á kantinum. En í kringum mig er
fullt af fólki hokið af reynslu og margt af því að læra. Kannski ætti
ég að vera með skilti á brjóstinu eins og nýtt fólk í 10-11:
„Starfsmaður í þjálfun“.

Ég er eins og stolt ungamamma að koma heim úr Borgarnesi. Brák – Ungir jafnaðarmenn í Borgarnesi er nú orðin að einni skrautfjöður í viðbót hjá okkur í UJ á landsvísu.

Hef eiginlega verið gjörsamlega á skallanum frá því klukkan ellefu á sunnudagsmorguninn. Í verkefnum fyrir Unga jafnaðarmenn og þess háttar, ekki brennivíni. Og NB var ég ekki einu sinni á skallanum á laugardagskvöldið. Uppgötvaði nú eftir miðnætti að ég hef ekki eina kvittunina sem ég þarf til að geta birt yfirlit yfir kostnað í prófkjörsbaráttunni hjá mér. Þarf að redda henni á morgun og tala við ykkur aftur. Gróft áætlað gætum við verið að tala um kannski 360.000 krónur samtals sem er nokkuð vel sloppið. Stærsti kostnaðarliðurinn er þessi sameiginlegi pottur frambjóðenda: 50.000 fyrir að taka þátt, 50.000 fyrir að vera með í sameiginlegri póstsendingu með efni frá frambjóðendum og svipuð upphæð í dreifiritið mitt sem fór í þá sendingu. Ég er búin að safna svolítið upp í þetta en er að vinna í því áfram og get því ekki birt yfirlit yfir velvildarfólk mitt alveg strax. Fylgist með.

Ég er á Kaffitár. Var mætt hérna uppúr hálfátta ásamt Vigdísi vinkonu samkvæmt plani um tilraunaviku þar sem dagarnir hefjast klukkan hálfátta í sameiginlegu kaffi. Nema ég tók mér óvart sæti „í Bláhorninu“ eins og mér hefur verið bent á af u.þ.b. tíu herramönnum sem sitja hér allt í kringum mig sem er orðin ein eftir. Það var ákveðið að ég myndi ekki færa mig. Ég er svo hugguleg. Við erum að fara yfir hvernig ráðist hefur verið á íslensku krónuna.

Það var skrýtið þegar laugardagskvöldið nálgaðist og ég átti að heyra úrslitin í prófkjöri. Spennan talsverð – seinnipart þessa lokadags í prófkjörinu var tilfinningin svipuð og þegar ég átti að keppa í Gettu betur í sjónvarpi í fyrsta skipti. Nema þá var málið klárað á einni klukkustund. Þetta tók lengri tíma og smá skapsveiflur sem fylgdu því að vera lengi framan af í áttunda sæti en detta niður í tíunda við síðustu tölur þegar blessuð pappírsatkvæðin höfðu verið talin. Hafði svosem búist við að þetta gæti gerst – ég er ung og á eftir að kynnast eldra fólkinu í flokknum. Næg tækifæri til þess framundan.

Uppgötvaði áðan að úrslit í prófkjöri voru birt þann 14. mars. Nákvæmlega mánuði fyrr eða 14. febrúar tók ég ákvörðun um að ég ætlaði í prófkjörið.  Brá við þetta – mánuður er greinilega langur tími í pólitík. Líklega hefði verið betra fyrir framann að hafa ákveðið sig með lengri fyrirvara og plana vel baráttuna af því prófkjör er alveg ofsalega mikil vinna. Þá kem ég niður á flókið mál sem er togstreitan á milli þess að vilja taka þátt í pólitík og vera pólitíkus með öllu sem því fylgir. Ég veit ekki hvort fólk skilur muninn á þessu tvennu, eins og ég sjálf hef tilhneigingu til að flokka þetta og er ekki endilega rétt.

En ég hef nægan tíma til að pæla í þessu þegar kosningabaráttan er búin! Mjög spennt fyrir að hella mér í hana og undirbúningurinn er auðvitað löngu byrjaður jafnt hjá Ungum jafnaðarmönnum og Samfylkingunni. Vorum að fara aðeins í gegnum kosningabaráttuna hjá mér áðan, ég og Pétur Ólafsson klettur og fundum út að í fyrsta lagi nýtast barmmerkin mín sem tímalaus klassík af því á þeim stendur bara Anna Pála. Hins vegar nýtast dreifiritin mín líka af því ég sagðist vilja fimmta sætið og vil það ennþá ef það verður í boði! Fimmta sæti er baráttusæti Samfylkingarinnar í báðum Reykjavíkurkjördæmunum og við höfum allt að vinna.

Að lokum vil ég segja frá því að á morgun birti ég yfirlit yfir kostnaðinn í þessu prófkjöri.

Svo vil ég segja þúsund þakkir við öll þau sem studdu mig á einhvern hátt.

Já góðan daginn! Af einskærri tilviljun er loksins komið að sjálfri mér í þeirri löngu biðröð fólks sem vill skrifa Eyjublogg. Þetta er skemmtilegt í ljósi þess að daman er í prófkjöri sem klárast ekki fyrr en klukkan sex annað kveld.

Ég hef oft verið iðin við að blogga en af einhverjum ástæðum lagði ég þann starfa á hilluna í ágúst eftir að ég kom heim úr Palestínuferð. Bara nennti þessu ekki þegar ég dvaldi langdvölum í Kaupmannahöfn í haust. Var reyndar heima á milli og notaði tækifærið til að gerast spámaður í eigin föðurlandi. Segi betur frá Danmörkinni síðar – held ég sé að komast á bragðið aftur með að blogga nú þegar íslenskt raunveruleikasjokk er að breytast í íslenskan hversdagsleika.

Kíkið annars endilega á framapotssíðuna mína. Þetta er mjög flott síða og ég hef verið að blogga þar síðustu daga. Takk og bless, ég er farin að hringja í fólk til að athuga hvort það vill ekki kjósa mig í þessu prófkjöri.