Ég er einn á ferð og fer ferða minna á bílaleigubíl, en ég mun aka nokkurn veginn alla leiðina frá landamærum Kanada í norðri að landamærum Mexíkó í suðri.

Ferðalagið hófst þann 23. mars í Seattle og það endar á sama stað þann 9. apríl. Þess á milli ætla ég að heimsækja Portland, San Fransisco, Sílikondal, Los Angeles og San Diego og einhverja fleiri staði á þessari leið.

—

Dagur 1

Ég lenti í Seattle um kvöldmatarleytið í mildu og fallegu veðri og ók beina leið um borð í ferjuna til Bainbridge Island.

Þegar ferjan lét úr höfn var búið að dimma og við sigldum í burt frá háhýsunum og miðborginni ljósum prýddri.

Dagur 2:

Ég dvaldist á Bainbridge eyju í nokkrar vikur árið 2001 og hún er enn alveg eins og hún var í minningunni.

Aðalgatan

Dagur 2 byrjaði á morgunmat á hinum fræga Streamliner Diner.

Það er nær alltaf bið eftir borði en ég náði mynd af barborðinu þegar nokkrir fengu betri sæti.

Og eins og á öllum alvöru dinerum þá hefur engu verið breytt. Sömu ódýru bollarnir og diskarnir og engin óþarfa flottheit. Bara góður matur.

Fararskjóti minn næstu þrjár vikurnar.

Þá var komið að því að færa sig yfir til Seattle og taka Bainbridge ferjuna aftur yfir Puget-sundið.

Lagt af stað frá Bainbridge.

Hún er fögur Seattle

Umferðin er vel skipulögð í miðbænum.

Dagur 3:

Allt var líka við það sama á horninu á Virgina og 1st Avenue þar sem ég bjó um hríð fyrir ofan Pike Place markaðinn. Sömu veitingastaðirnir og sama fólkið sýndist mér og fyrir 11 árum síðan. Eina sem er nýrra eru bílarnir.

Þá var nóg komið af nostalgíu. Eftir að skoða gömlu slóðirnar, hitta gamlan vin sem giftur er íslenskri konu og versla uppi í Bellevue og University Village þá var kominn tími til að leggja í hann.

Dagur 4:

Stefnan sett suður á bóginn. Stutt stopp í Oregon í Portland og Eugene og svo suður til San Fransisco.

Snæddi á hinum vinsæla stað The Farm Cafe í Portland. Til þessarar borgar verð ég að koma aftur. Ástfanginn af henni alveg.

Gisti svo yfir nótt á hefðbundnu vegamóteli í Eugene. Fá prik fyrir þráðlaust net á herbergjum og enga kakkalakka (svo ég viti til).

Meira síðar.

Kannski skrifa ég einhverjar pælingar um menninguna hérna. Menningu fólksins annars vegar og menningu fyrirtækjanna hins vegar, sem að mínu viti yfirgnæfir allt annað.

Margir eru skotnir í hljómsveitinni ungu ‘Of monsters and men’.

Þau búa yfir miklum sjarma, spilagleði og lögin eru eiginlega öll frábær.

Samkvæmt þessari skemmtilegu úttekt Björgvins Inga Ólafssonar þá eru Bandaríkjamenn ekki síður hrifnir af þeim Nönnu, Ragnari, Brynjari, Arnari, Kristjáni og Árna.

Nú eru ýmsir að velta fyrir sér forsetaframboði. Fréttastofa Stöðvar 2 óskaði eftir mati á því hvaða kostnaður myndi fylgja alvöru framboði til forseta Íslands.

Hér er gróf áætlun sem ég setti á blað.

Góð samskipti – kostnaðaráætlun forsetaframboð 2012 (linkurinn vísar á excel-skrá sem hægt er að hlaða niður)

Google Docs útgáfa af skjalinu (virkar á iPad o.fl.)

Mynd DV / Kristinn Magnússon

Það er mjög undarleg umræða í gangi um Búsáhaldabyltinguna.

Þingmenn Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks hafa uppi stór orð um meint tengsl stjórnmálamanna á vinstri vængnum við þessi mótmæli.

Vinstri sinnuðu stjórnmálamennirnir keppast við að sverja allt af sér og eru yfir sig hneykslaðir á þessum ásökununum.

—–

En hvað með það þó að einhverjir þingmenn hafi átt samtöl við mótmælendur þessa daga ?

Er virkilega einhver sem talar um þetta sem slæman atburð?

Að fólk hafi farið út á götur og torg til að mótmæla í hruninu?

—–

Er virkilega einhver sem telur að þeirri stjórn hefði verið sætt áfram? Að Geir H. Haarde hafi verið hæfur til að gegna hlutverki forsætisráðherra, og Davíð Oddsson embætti seðlabankastjóra?

Eftir það sem á undan var gengið?

Eða að Ingibjörg Sólrún og Geir gætu leitt flokka sína áfram?

—–

Búsáhaldabyltingin var friðsamleg og byggðist á mótmælum fjölda fólks sem kom út á götur og barði potta sína og pönnur.

Enginn lést og enginn meiddist alvarlega.

—–

Það er ills viti ef endurritun sögunnar hefur farið svo geyst að fólk sé farið að sverja af sér Búsáhaldabyltinguna.

Við eigum að vera stolt af henni.

Hún er merkisatburður í sögu þjóðarinnar.

Nokkrir sem hafa verið orðaðir við framboð til forseta  í sumar hafa tekið því vel þegar fjölmiðlar byrja að hringja.

Þetta eru auðvitað mikil pr-mistök – ef þú raunverulega ætlar þér að ná kjöri sem forseti.

Með  því skapast offramboð af þér á fyrsta degi.

Því meirihluti þjóðarinnar á enn eftir að heyra og venjast hugmyndinni um þig á Bessastöðum, þegar hún er farin að lesa um áhuga þinn á embættinu.

—–

Að sama skapi er það nær örugg leið til að ná forystu á keppinauta í forsetakjöri, að neita að gefa kost á þér og neita að ræða málið við nokkurn fjölmiðil.

Helst máttu ekki gefa þig fyrr en búið er að ræða kosti þess að fá þig framboð í margar vikur og eftir að þúsundir eða tugþúsundir manna hafa skorað á þig að endurskoða hug þinn.

—–

Íslendingar töldu að Ólafur Ragnar Grímsson hefði í nýársávarpi sínu lýst því yfir að hann sæktist ekki eftir endurkjöri.

En nú bendir ýmislegt til þess að Ólafur Ragnar hafi í raun með því verið að hefja kosningabaráttu sína.

—–

Þögn hans við fjölmiðla, um hvort endurkjör komi til greina, er í fullu samræmi við þessa kenningu.

Því að annað hvort er niðurstaðan:

a) Áætlun hans gengur fullkomlega  upp og hann nær miklu forskoti í baráttunni um forsetaembættið.

Um leið og hann sleppur við ásakanir um að þekkja ekki sinn vitjunartíma.

Eða hún verður:

b) Undirskriftirnar verða ekki nógu margar og stemningin fyrir endurkjöri Ólafs Ragnars dvínar.

Þá getur Ólafur líka látið eins og hann hafi aldrei ætlað sér neitt annað en að hætta.

En kannski er engin ástæða til þess að taka af honum það sem hann á – að hafa þekkt sinn vitjunartíma.

Með þessari ákvörðun þá held ég að arfleifð Ólafs Ragnars gæti á heildina litið orðið nokkuð góð.

En eitt af því sem við þurfum að gæta okkur á er að tala stjórnmálin ekki svo mikið niður að enginn með sjálfsvirðingu geti hugsað sér að starfa sem stjórnmálamaður.

Því við þurfum stjórnmálamenn. Þeir eru bráðnauðsynlegir.

Ekki er heldur betra að þeir fáu sem fari í framboð sjái sér þann kost vænstan að úthúða öðrum stjórnmálamönnum og að allt fyllist af ekki-stjórmálamönnum sem keppist við að sverja allt af sér sem fylgir því að vera stjórnmálamaður.

—–

Ástandið er orðið svona í Bandaríkjunum núna og þessi nýjasta kosningaauglýsing Rick Perrys í forkosningum repúblíkana er dæmi um hvers konar öngstræti þeir eru komnir í í þessum popúlisma.

—–

Salan á íslenska snjóbréttafatnaðarframleiðandanum Nikita til Amer Sports (Atomic, Wilson, Salomon) er frábær frétt.

Það hefur vantað að fleiri íslensk sprotafyrirtæki sem notið hafa stuðnings framtaksfjárfesta séu seld.

Núna höfum við tvö nýleg dæmi í Nikita og Latabæ.

—–

Önnur frétt um að íslenskir rekstraraðilar fái það hlutverk að opna og reka IKEA-verslanir í Eystrarsaltsríkjunum var athyglisverð.

Taka verður með í reikninginn að þetta er í bakgarðinum hjá Svíþjóð (þaðan sem IKEA kemur) og Svíar eru ekki alls ókunnir þessum löndum sjálfir.

Það er því ansi merkilegt að þeir telji íslensku sérleyfishafana best til þess fallna til að annast útrás húsgagnarisans í Lettlandi, Litháen og Eistlandi.

Íslenskir bankamenn og nýríkir auðmenn hafa greinilega ekki náð að eyðileggja alveg orðspor íslenskra rekstramanna.

Raunar hafa verið þó nokkur dæmi um að íslenskir sérleyfishafar fyrir stór vörumerki hafi unnið sér inn traust eigenda þeirra og hafi í kjölfarið fengið sérleyfi fyrir ýmsa mun stærri markaði.

Það hlýtur að segja okkur að Íslendingarnir kunni eitthvað fyrir sér í þessum rekstri.

—–

En þessi viðskiptafrétt vakti neikvæðari kenndir í brjósti.

Vissulega hafa erlend lán hækkað og atvinnuhúsnæði fallið eitthvað í verði.

En það hlýtur samt að hafa þurft ansi stóra reiknivillu til að fasteignafélag utan um bensínstöðvar tapi 17,6 milljörðum á einu ári.

Ég vona að þeir sem stilltu upp fjármögnuninni fyrir þetta fasteignafélag  N1 séu ekki hinir sömu og halda utan um eign íslenskra lífeyrissjóða.

Eða kannski var það ennþá verra og það hafi verið sérfræðingar lífeyrissjóðanna sem keyptu skuldabréf gefin út með veði í þessu ofmetna fasteignasafni.

—–

Vonandi tekur sig einhver til og skrifar bók þar sem verstu (löglegu) dæmin um víðáttuvitlausar fjárfestingar á Íslandi fyrir hrun eru tekin saman og skýrð.

Það mætti kannski safna pening til verkefnisins hér.

Sé líka að hann ætlar að dreifa plötunni sinni frítt. Sniðugur.

Þau féllu í pontu á flokksþingi Alþýðuflokksins árið 1994 eftir að Jóhanna Sigurðardóttir hafði tapað í formannskjöri gegn Jóni Baldvini Hannibalssyni.

Öllum á óvörum hins vegar reyndist Jóhanna sannspá og tími hennar kom.

—

Á örlagastundu þurftum við traustan og heiðarlegan forystumann og Jóhanna svaraði kallinu.

Að vísu var hún fyrst eitthvað treg til, en það lögðu margir sín lóð á vogarskálirnar og náðu að sannfæra hana .

En hvenær verður tími Jóhönnu liðinn?

—

Þó að Jóhanna hafi marga kosti sem stjórnmálamaður þá hefur hún líka galla.

Galla sem glittir æ meira í eftir því sem tiltektin klárast og  þörfin fyrir virka forystu í uppbyggingunni verður brýnni.

Af tillitsemi við Jóhönnu hefur þó ekki mikið verið á þetta minnst.

„Við báðum hana um að taka þetta að sér“, „hún verður að fá að velja hvenær hún hættir“ segir fólk.

—

En Jóhanna þarf að fara að segja okkur hvað hún ætlast fyrir. Ætlar hún að hætta fyrir næsta kjörtímabil eða ekki?

Hún gæti vel sagt „Ég mun klára þetta verkefni sem mér hefur verið falið, en það verður hlutverk næstu kynslóðar jafnaðarmanna að taka við kyndlinum þegar þessu kjörtímabili lýkur“

Síðan gæti hún í rólegheitum gert drög að því, í samvinnu við aðra trúnaðarmenn flokksins, hvenær heppilegast sé að hún hætti.

Fyrst sem formaður og síðan sem forsætisráðherra.

—

Jóhanna hefur því miður talað  í gátum þegar hún er spurð um þessi mál. Sumir telja jafnvel að hún ætli sér að leiða Samfylkinguna í næstu kosningum.

En enginn kannast við að hún hafi rætt áætlanir sínar við þá.

Ef völdin og upphefðin sem fylgir embætti forsætisráðherra hafa náð tökum á Jóhönnu og hún ætlar sér að sitja sem fastast – þá þarf hún að lýsa því yfir.

Þá getur Samfylkingin tekist á um það innan sinna raða hvaða áhrif það hafi á framtíðaráform flokksins og möguleika okkar á að hafa áhrif á landsstjórnina eftir alþingiskosningarnar 2013.

En flokkurinn getur ekki lengur beðið í óvissu um hvað taki við.

Þjóðin getur það ekki.

—

Jóhanna Sigurðardóttir þarf ekki að vera formaður Samfylkingarinnar til að ljúka kjörtímabilinu sem forsætisráðherra.

Umboð hennar, sem hún fékk í kosningunum vorið 2009 til að hreinsa upp eftir fyrri ríkisstjórnir, tryggir að hún yrði aldrei „lame duck“.

Þetta var að margra mati persónulegt umboð til Jóhönnu Sigurðardóttur sem hún fékk frá kjósendum.

Það getur enginn tekið af henni.

—

Það hefur jafnan úrslitaáhrif á það hvernig stjórnmálamanns er minnst, hvort hann þekkti sinn eigin vitjunartíma.

Jóhanna getur enn stígið niður með fullri reisn og verið stolt af verkum sínum í stjórnmálum.

Hún þarf ekki að fara með látum eins og í Alþýðuflokknum forðum.