Andrés Jónsson

„Minn tími mun koma“ eru ein frægustu ummæli íslenskrar stjórnmálasögu.

Þau féllu í pontu á flokksþingi Alþýðuflokksins árið 1994 eftir að Jóhanna Sigurðardóttir hafði tapað í formannskjöri gegn Jóni Baldvini Hannibalssyni.

Öllum á óvörum hins vegar reyndist Jóhanna sannspá og tími hennar kom.

—

Á örlagastundu þurftum við traustan og heiðarlegan forystumann og Jóhanna svaraði kallinu.

Að vísu var hún fyrst eitthvað treg til, en það lögðu margir sín lóð á vogarskálirnar og náðu að sannfæra hana .

En hvenær verður tími Jóhönnu liðinn?

—

Þó að Jóhanna hafi marga kosti sem stjórnmálamaður þá hefur hún líka galla.

Galla sem glittir æ meira í eftir því sem tiltektin klárast og  þörfin fyrir virka forystu í uppbyggingunni verður brýnni.

Af tillitsemi við Jóhönnu hefur þó ekki mikið verið á þetta minnst.

„Við báðum hana um að taka þetta að sér“, „hún verður að fá að velja hvenær hún hættir“ segir fólk.

—

En Jóhanna þarf að fara að segja okkur hvað hún ætlast fyrir. Ætlar hún að hætta fyrir næsta kjörtímabil eða ekki?

Hún gæti vel sagt „Ég mun klára þetta verkefni sem mér hefur verið falið, en það verður hlutverk næstu kynslóðar jafnaðarmanna að taka við kyndlinum þegar þessu kjörtímabili lýkur“

Síðan gæti hún í rólegheitum gert drög að því, í samvinnu við aðra trúnaðarmenn flokksins, hvenær heppilegast sé að hún hætti.

Fyrst sem formaður og síðan sem forsætisráðherra.

—

Jóhanna hefur því miður talað  í gátum þegar hún er spurð um þessi mál. Sumir telja jafnvel að hún ætli sér að leiða Samfylkinguna í næstu kosningum.

En enginn kannast við að hún hafi rætt áætlanir sínar við þá.

Ef völdin og upphefðin sem fylgir embætti forsætisráðherra hafa náð tökum á Jóhönnu og hún ætlar sér að sitja sem fastast – þá þarf hún að lýsa því yfir.

Þá getur Samfylkingin tekist á um það innan sinna raða hvaða áhrif það hafi á framtíðaráform flokksins og möguleika okkar á að hafa áhrif á landsstjórnina eftir alþingiskosningarnar 2013.

En flokkurinn getur ekki lengur beðið í óvissu um hvað taki við.

Þjóðin getur það ekki.

—

Jóhanna Sigurðardóttir þarf ekki að vera formaður Samfylkingarinnar til að ljúka kjörtímabilinu sem forsætisráðherra.

Umboð hennar, sem hún fékk í kosningunum vorið 2009 til að hreinsa upp eftir fyrri ríkisstjórnir, tryggir að hún yrði aldrei „lame duck“.

Þetta var að margra mati persónulegt umboð til Jóhönnu Sigurðardóttur sem hún fékk frá kjósendum.

Það getur enginn tekið af henni.

—

Það hefur jafnan úrslitaáhrif á það hvernig stjórnmálamanns er minnst, hvort hann þekkti sinn eigin vitjunartíma.

Jóhanna getur enn stígið niður með fullri reisn og verið stolt af verkum sínum í stjórnmálum.

Hún þarf ekki að fara með látum eins og í Alþýðuflokknum forðum.